Νησιά Χαζάρ: Το αποτυχημένο project των 100 δις δολαρίων που τους ρούφηξε τη ζωή

Στις αρχές του 2000, στο Αζερμπαϊτζάν υπήρξε μία φιλόδοξη σκέψη που αφορούσε τη δημιουργία τεχνητών νησιών, ένα δαπανηρότατο πρότζεκτ που θα έκανε τη χώρα Ντουμπάι (τουλάχιστον).

Πίσω στο 2011, ξεκίνησε επίσημα η κατασκευή του έργου που στόχος του ήταν να γίνει η κορωνίδα της μηχανικής: τα νησιά Χαζάρ ή αλλιώς νησιά της Κασπίας από 55 τεχνητές νήσους που θα ενώνονταν μεταξύ τους με περισσότερες από 150 γέφυρες. Τρομερό; Ναι. Φιλόδοξο; Αναμφίβολα! Απόλυτο φιάσκο; Εντελώς...

Σήμερα τα νησιά Χαζάρ στέκουν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλελειμμένα, παρά το γεγονός ότι αρχικά το έργο φιλοδοξούσε να βάλει στον χάρτη τον Αζερμπαϊτζάν, αναφορικά με τα έργα αυτής της κλίμακας.

Μόλις 25 χιλιόμετρα νότια του Μπακού, τα παραδεισένια νησιά θα συνδέονταν σε μεγάλο βαθμό με την υπόλοιπη Ευρώπη και επίσης θα παρείχαν αξιόπιστες επιλογές στέγασης, αρκετές για να στεγάσουν ένα εκατομμύριο κατοίκους, ενώ υποτίθεται ότι θα κατασκευάζονταν 150 σχολεία, 50 νοσοκομεία, παιδικοί σταθμοί, πάρκα, εμπορικά κέντρα, πολιτιστικά κέντρα, ακόμα και μια πανεπιστημιούπολη.

Κάτι άλλο; Ναι: το πρότζεκτ είχε ως στόχο να φιλοξενήσει έναν αγώνα της Φόρμουλα 1 γύρω από τον πύργο του Αζερμπαϊτζάν, αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Άλλη φιλοδοξία; Φυσικά, καθώς τα αρχιτεκτονικά γραφεία που ενεπλάκησαν με το εγχείρημα είχαν σκοπό να ανεγείρουν σ’ αυτές τις τεχνητές νήσους και μερικά από τα υψηλότερα κτήρια του κόσμου.

Περιέργως, η Formula 1 έφτασε στο Αζερμπαϊτζάν το 2016, βλέποντας τους Lewis Hamilton και Max Verstappen να τρέχουν στους δρόμους του Μπακού.

→ Πάνω: μια διαφήμιση για το πολυσυζητημένο πρότζεκτ - το όνειρο, το πώς θα υλοποιούνταν και όλα τα σχέδια -σε μακέτα, φυσικά- για τα παραδεισένια τεχνητά νησιά του Αϊζεμπαϊτζάν

Αλλά τι συνέβη στα παραδεισένια νησιά; Λοιπόν, η ιδέα ξεκίνησε για πρώτη φορά από τον Αζέρο επιχειρηματία Ibrahim Ibrahimov το 2010, μια ιδέα που προοριζόταν να ανταγωνιστεί τα πολυτελή Palm Islands του Ντουμπάι.

Η ιδέα του υλοποιήθηκε γρήγορα, με τον επιχειρηματία να δηλώνει στους δημοσιογράφους κατά τη στιγμή της ανακοίνωσης ότι πολλοί επενδυτές είχαν εκφράσει ενδιαφέρον για το έργο.

Με την ελπίδα ότι η «νέα Βενετία» θα είχε ολοκληρωθεί έως το 2023, ο Ιμπραΐμοφ έπιασε δουλειά. Ωστόσο, το φιλόδοξο σχέδιο του επιχειρηματία κατέρρευσε γρήγορα, παρά το γεγονός ότι η κατασκευή ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2011.

→Πάνω: Το βίντεο με το ονειρικό "πριν" και το εφιαλτικό "μετά" - την πόλη φάντασμα και τα έργα που έμειναν -για πάντα- στη μέση

Γιατί; Πώς και πήγαν όλα τόσο στραβά; Η ειλικρινής απάντηση βρίσκεται στο ότι η κύρια πηγή εσόδων του Αζερμπαϊτζάν είναι το πετρέλαιο και όταν η τιμή του κατέρρευσε το 2015, δημιουργήθηκαν τεράστια προβλήματα στους ρυθμούς υλοποίησης του έτσι κι αλλιώς σούπερ απαιτητικού εγχειρήματος.

Ακολούθησαν πολλές καθυστερήσεις, με τον Ιμπραΐμοφ να επιμένει ότι οι εργασίες θα ολοκληρωθούν κάποια στιγμή μεταξύ 2020 και 2025.

Ακόμα και τον Απρίλιο του 2017, όταν κάθε εργασία είχε ήδη σταματήσει για πάνω από δύο χρόνια, ο επιχειρηματίας δήλωνε αισιόδοξος ότι τα πράγματα θα πάνε καλά και το όνειρο τόσων επενδυτών (αλλά και οι επενδύσεις τους) θα έπιαναν τόπο.

Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη και το όνειρο των παραδεισένιων νησιών για το Αζερμπαϊτζάν διαψεύστηκε και, μέχρι σήμερα, η περιοχή παραμένει σαν πόλη-φάντασμα.

Εκεί που υποτίθεται ότι θα ανεγειρόταν ο Πύργος του Αζερμπαϊτζάν, αξίας 2 δις δολαρίων, στέκουν μικρά άδεια κτήρια, παλιά εργοτάξια, ενώ παντού στην περιοχή που προοριζόταν να γίνει ο επίγειος τεχνητός παράδεισος που θα ξεπερνούσε και εκείνον του Ντουμπάι χάσκουν ημιτελή κτήρια και κακοφορμισμένες υποδομές.

Τελικά, και τα πιο ακριβά όνειρα, μπορούν άνετα να γίνουν εφιάλτες...

Με πληροφορίες από Unilad, AzerNews