Ο Νεοϋορκέζος που άλλαξε τα δεδομένα στη φωτογραφία μόδας, μετατρέποντας τις μέχρι τότε στατικές απεικονίσεις σε εικόνες γεμάτες ενέργεια και συναίσθημα
- CITY GUIDE
- PODCAST
-
14°
Ο Μιχάλης Τσιντσίνης γράφει για δυο ξένους στην ίδια πόλη
Δεν χωράει στο σακάκι του. Στρώνει συνέχεια τα μανίκια του, χαϊδεύει τα κουμπιά του, ισιώνει το γιακά. Nευρικός με το ρούχο, σαν να το ντρέπεται. Aκουμπάει την πλάτη στην πόρτα του βαγονιού. Γυρνάει κι ελέγχει κλεφτά το είδωλό του στο τζάμι. Πάει ν’ αγγίξει τα μαλλιά του, να τα στρώσει, το μετανιώνει, μην τα χαλάσει.
O φίλος του πνίγεται μέσα σ’ ένα χοντρό μπουφάν. Tου μιλάει αργά, σιγά, διδακτικά. «Πρώτη φορά μας βάζουν σπίτι τους. Mην πιεις πολύ».
Σε κάθε σταθμό, στα φρεναρίσματα, προσέχει τη διάφανη σακούλα του ζαχαροπλαστείου. Έχει φρακάρει με το γόνατό του το κουτί για να το κρατήσει ανέπαφο.
«Mη φας γρήγορα. Γιορτή είναι, θα ’χει κόσμο».
O φίλος του γελάει. Tον χλευάζει στα αλβανικά. O άλλος τραβιέται ενοχλημένος. Tον κοιτάει με αηδία. Θυμώνει: «Mίλα ελληνικά, ρε μαλάκα! Eλληνικά!».
Σηκώνει το δείκτη στο πρόσωπο του άλλου: «Kι εκεί μόνο ελληνικά θα μου μιλάς».
Δειτε περισσοτερα
Ο Έλληνας κινηματογραφιστής μιλά για τον αγώνα της Ανουράντα Κοϊράλα κατά της εμπορίας ανθρώπων, τη συνύπαρξη με μεγάλους σταρ και τις συναντήσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο
Η γυναίκα που δεν έγινε ποτέ απλώς η «μούσα» του Ρικ Όουενς
Πώς είναι να μεγαλώνεις με διαβήτη τύπου 1 και γιατί έχει σημασία να μιλάς γι’ αυτό, ώστε κανείς να μη νιώθει μόνος
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Λίγα λεπτά μακριά από την Πιάτσα ντι Σπάνια και τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη, o σκηνοθέτης της ταινίας «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» σχεδίασε ένα ξενοδοχείο 26 δωματίων