Πόσοι σκέφτονται όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο;

Πόσοι Έλληνες θα σκέφτονταν να ράψουν πάνω στο σακάκι τους τον Παρθενώνα, την ώρα που έκαναν πρόβα το κοστούμι του κορυφαίου στον κόσμο; Ο Αντετοκούνμπο είναι ο μοναδικός ως τώρα. Για μια ακόμη φορά μοναδικός σε ό,τι κάνει!

Η επιβράβευση του MVP ήρθε σε μια στιγμή που η Ελλάδα μπερδεμένη προσπαθεί να βρει καινούργια πατήματα. Κι ο Γιάννης βοηθάει με τη στάση του. Δίνει παραδείγματα. Στέλνει μηνύματα. Παρακινεί όσους έχουν τη διάθεση να ακολουθήσουν στις δικές του ταχύτητες.

Ο ρατσισμός, για παράδειγμα, εξατμίζεται, τουλάχιστον στα εκλογικά ποσοστά των κομμάτων που τον εκφράζουν. Η νίκη είναι και δική του. Από την άλλη, όμως, η ξενοφοβία παραμένει ριζωμένη στα μυαλά των πολλών ακόμη κι όταν δεν την εκφράζουν ανοιχτά, επειδή ο άγνωστος απέναντι δεν είναι μεγάλος αθλητής για να νικήσει και να «μας» δοξάσει, αλλά κάποιος φουκαράς που προσπαθεί να κυνηγήσει ένα πιάτο φαΐ. Το συνάντησε αυτό στα Σεπόλια από μικρός, αντικρίζοντας γύρω του ένα σωρό ανόητους Ελληνάρες να προσπαθούν να του βάλουν τρικλοποδιές, αλλά το κράτησε μέσα του μόνο ως κίνητρο για να τους αγνοήσει, να τους ξεπεράσει και να προχωρήσει.

Ευτυχώς που τον βρήκαν και τον τσίμπησαν στα 18. Άλλο σπουδαίο δίδαγμα αυτό. Ο αθλητισμός στην Ελλάδα επιβραβεύει κυρίως όσους καταφέρουν να φύγουν και να εξελίξουν την καριέρα τους έξω. Αν μείνουν εδώ, το πιθανότερο να περιφέρονται αναγκαστικά ανάμεσα στους «μάγκες Πειραιώτες Αγγελόπουλους» και στο κόκκινο στριγκάκι του Γιαννακόπουλου, μιας χώρας που κινδυνεύει να μείνει χωρίς πρωτάθλημα -για να περιοριστούμε στο μπάσκετ.

Ο Αντετοκούνμπο τούς λέει με τη ζωή του και τη στάση του ότι, αν ο πιτσιρικάς-ταλέντο πετάξει από πάνω του τα ελληνικά κουσούρια που θα τον περικυκλώνουν, προσπαθήσει και δουλέψει παραπάνω, θα καταλάβει γρήγορα ότι το όνειρο υπάρχει και τον περιμένει, αρκεί να το πιστέψει και το κυνηγήσει με πρόγραμμα και συνέπεια.

Το κυριότερο δίδαγμα, όμως, κρύβεται στη φράση «είναι μόνο η αρχή». Ο άνθρωπος που φτάνει στην κορυφή και δεν έχει να αποδείξει τίποτα, πουθενά και σε κανέναν συμπεριφέρεται σαν να ξεκινάει τώρα. Πιστεύει, συγκινείται, κλαίει, ευχαριστεί κι αφήνει τον εαυτό του να εκδηλώσει όλα όσα νιώθει, όχι στη λογική του... έφτασα κάπου ψηλά αλλά κοιτώντας προς τον επόμενο προορισμό που χρειάζεται διπλάσια δουλειά και τριπλάσιες αποδείξεις μέσα σε συνθήκες «απάνθρωπου» ανταγωνισμού όπως αυτός του ΝΒΑ.