ΣΕ ΕΙΔΑ

Είσαι καστανόξανθη, γλυκιά και χαμογελαστή. Φορούσες μαύρο παλτό, είχες σκουλαρίκι στη μύτη. Έδωσες χρήματα στα παιδιά με το ακορντεόν. Στην ελάχιστη πιθανότητα να το δεις, θα με καταλάβεις. Στείλε μου!

Παρασκευή γύρω στις 8μμ, σε φανάρι της Ηλία Ηλιού, εσύ με λευκό επαγγελματικό βανάκι, εγώ με μαύρο τζιπ. Κοιταχτήκαμε, κατέβασες το τζάμι για να μου μιλήσεις, κι εκείνη τη στιγμή το φανάρι έγινε πράσινο κι έφυγα...

Σε είδα έξω από το Μέτρο, Αμπελόκηποι. Κρατούσες ένα βιβλίο θεολογίας και ένα αποσμητικό. Ήσουν ψηλός, γκριζομάλλης, μπαμπάτσικος. Ευθυτενής μα και καμπούρης. Κοιταχτήκαμε λίγο. Ήμουν το αγόρι πίσω σου.

Διασταυρωθήκαμε, κοιταχτήκαμε, έχω την αίσθηση ότι με ακολούθησες, αλλά μπήκα στο κομμωτήριο. Είχα ελάχιστο χρόνο να σκεφτώ καθαρά και να αντιδράσω.

Με άφησες να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο. Είχες πολύ ευγενικό πρόσωπο μέσα από το κράνος και μου έφτιαξες το βράδυ (ήταν αργά, περίπου 2 παρά τη νύχτα).

Περιμέναμε ένα λεωφορείο που δεν ήθελε να έρθει. Μπορεί και το ίδιο. Φορούσες γυαλιά και δεν κατάλαβα ποτέ αν κοιτούσες. Εγώ πάντως σε κοιτούσα. Το αγόρι που περίμενε από πίσω σου.

Σε είδα... Ήμουν μέσα στον ηλεκτρικό, είχε κόσμο, καθόμουν στην άκρη του βαγονιού, μπήκες βιαστικά, δεν είδες καν μέσα. Έκατσες ακριβώς στην πόρτα. Ψιθύρισα το όνομά σου! Κατεβήκαμε μαζί στη Νερατζιώτισσα. Όπως μπήκες βιαστικά έτσι και κατέβηκες. Είχα να σε δω πάνω από 20 χρόνια! ΥΓ. Η επικοινωνία που είχαμε πριν από μερικούς μήνες μου έκανε καλό. Κ., για εσένα.

Στεκόσουν δεξιά στον τοίχο στην αίθουσα με τη recitation υπό τη συνοδεία βιολιού. Άκουγες και παρατηρούσες προσεκτικά, ιδανική ακροάτρια-θεατής. Έχεις σγουρά μαλλιά και είσαι πολύ ιδιαίτερη. Κάποια στιγμή βρήκες λίγο χώρο και κάθησες γονατιστή. Στεκόμουν στην πόρτα και φορούσα κασκόλ. Θα ήθελα να μιλήσουμε να μου πεις, μεταξύ άλλων, τίνος ήταν το κείμενο.

Έβλεπες μόνος σου την τελευταία ταινία του Jarmusch στο Ολύμπιον (21.45), καθόμουν δίπλα σου (με μια φίλη μου), σε πρόσεξα (κοκκάλινο γυαλάκι, πράσινα παπούτσια adidas) αλλά δείλιασα να σου μιλήσω. Το μετάνιωσα πολύ που δεν μίλησα.

Σε είδα στο φούρνο και με ρώτησες αν είμαι καλά με ένα χαμόγελο τόσο όμορφο και τόσο σπάνιο σε μια τέτοια κοινωνία, αν και δεν γνωριζόμαστε και δεν συστηθήκαμε. Κρίμα.