Danielle Valentine, «Το Βιβλίο Μαγειρικής του Νεκρού Συζύγου»: Αποκλειστική προδημοσίευση

Το μυθιστόρημα «Το Βιβλίο Μαγειρικής του Νεκρού Συζύγου» της Danielle Valentine (384 σελίδες, μετάφραση Βεατρίκη Κάντζολα Σαμπατάκου), κυκλοφορεί στις 3 Απριλίου από τις Εκδόσεις Bell. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την Athens Voice:

Είδα το πίσω μέρος του κεφαλιού της Μαρία μέσα από τους γυάλινους τοίχους της αίθουσας συσκέψεων μόλις βγήκα από το μπάνιο. Αναγνώρισα τα πυκνά μαύρα μαλλιά της με τις γκρίζες πινελιές, πιασμένα στην κορυφή του κεφαλιού της σε χαλαρές μπούκλες, και, όταν στράφηκε, διέκρινα τις γνώριμες μυτερές γωνίες του μαύρου σκελετού των γυαλιών της.

Η διαδικασία της έκδοσης ενός βιβλίου δεν ήταν όσο εντυπωσιακή την παρουσίαζαν η τηλεόραση ή οι ταινίες, αλλά παρ’ όλα αυτά, συναντούσαμε αρκετούς διάσημους που ήθελαν να γράψουν τα απομνημονεύματά τους ή έναν εμπνευσμένο οδηγό αυτοβοήθειας, ή ακόμα κι ένα μυθιστόρημα καμιά φορά. Ήμουν πολύ εξοικειωμένη με την αλληλεπίδραση με διασημότητες. Όμως αυτή ήταν η Μαρία Καπέλο. Η τηλεοπτική εκπομπή της μου κρατούσε συντροφιά καθημερινά μετά το σχολείο, τις ατέλειωτες ώρες που η δική μου μητέρα έλειπε από το σπίτι. Το Δείπνο στο Αγρόκτημα προβαλλόταν μέρα, αλλά εγώ έγραφα τα επεισόδια και, όταν γύριζα στο σπίτι, έβγαζα από την πρίζα την τηλεόρασή μας 13 ιντσών με VCR και τη μετέφερα στην κουζίνα για να μπορώ να εκτελώ τις συνταγές ταυτόχρονα με τη Μαρία. Κοτόπουλο σαλτιμπόκα αλά ρομάνα, σπαγγέτι καρμπονάρα, μπουκατίνι αματριτσιάνα. Ήταν εύκολο να φαντάζομαι ότι η Μαρία στεκόταν δίπλα μου, μπροστά στον στενό, φορτωμένο πάγκο της κουζίνας και μου έδειχνε πώς να βάζω καρυκεύματα και να ανακατεύω τη σάλτσα μου με νερό από το βράσιμο των ζυμαρικών για να καλύπτει εντελώς τα νουντλς. Αυτή η γυναίκα με είχε διδάξει περισσότερα για το μαγείρεμα απ’ ό,τι η ίδια μου η μητέρα.

Η Κασάντρα καθόταν στο τραπέζι αντίκρυ της και άκουγε με προσοχή καθώς η Μαρία έλεγε κάτι στον άντρα δίπλα της –τον λογοτεχνικό της πράκτορα Χένρι Περς. Δεν ξεχώριζα τα λόγια της, μόνο οι χαμηλές φωνές τους ακούγονταν μέσα από το χοντρό τζάμι. Την επόμενη στιγμή, ξέσπασαν όλοι σε γέλια.

Σταμάτησα πρώτα στην κουζίνα για να πάρω λίγο καφέ, προσπαθώντας να θυμηθώ όλα όσα ήξερα για τη Μαρία Καπέλο μέσα στα τριάντα δευτερόλεπτα που θα μου έπαιρνε για να φτάσω στην πόρτα της αίθουσας συσκέψεων. Κανονικά θα είχα αφιερώσει μέρες ολόκληρες στην προετοιμασία αυτής της συνάντησης. Τώρα, όμως, πήγαινα εντελώς απροετοίμαστη. Ένιωθα σαν να φορούσα υπερβολικά ψηλοτάκουνες γόβες. Το πάτωμα κάτω απ’ τα πόδια μου έμοιαζε να κλυδωνίζεται. Ευτυχώς ήξερα ήδη σχεδόν τα πάντα για τη ζωή της Μαρία. Είχε γνωρίσει τον Ντέιμιεν όταν ήταν και δυο εικοσάρηδες και δούλευαν σ’ ένα ιταλικό εστιατόριο, το La Villetta, που αργότερα έκλεισε. Έκαναν κλειστό γάμο, μόνο με τους στενούς συγγενείς και μερικούς φίλους, επιλέγοντας να διοχετεύσουν όλα τους τα χρήματα στο δικό τους εστιατόριο. Το Polpette della Nonna άνοιξε στο Γούντστοκ της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1980 και ήταν απίστευτα επιτυχημένο μέχρι την ξαφνική, αναπάντεχη εξαφάνιση του Ντέιμιεν το 1996.

Αυτό ήταν το κομμάτι της ιστορίας που ήξεραν όλοι: η εξαφάνιση, το σκάνδαλο και ό,τι ακολούθησε. Ακόμα και όσοι καταλάβαιναν ότι όλα αυτά ήταν αβάσιμα κουτσομπολιά αρέσκονταν να τα διαδίδουν. Η Μαρία σημείωσε μεγάλη επιτυχία με τη σειρά του Food Network Δείπνο στο Αγρόκτημα στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ή στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και λίγο αργότερα εξέδωσε το βιβλίο Το ιταλικό οικογενειακό τραπέζι, που έγινε αμέσως μπεστ σέλερ. Σύντομα κυκλοφόρησε δική της σειρά προϊόντων –σάλτσες για ζυμαρικά και κατεψυγμένα τρόφιμα– και ήταν όλα πεντανόστιμα, καλύτερα από κάθε άλλη μάρκα έτοιμων τροφών που είχα δοκιμάσει ποτέ. Παρά τις αντιπαραθέσεις και τις αμφιβολίες γύρω από το άτομό της, ο κόσμος την αγαπούσε. Μπορεί, μάλιστα, να την αγαπούσε εξαιτίας τους, αφού πρόσθεταν στον χαρακτήρα της μια ενδιαφέρουσα διάσταση που δε διέθεταν άλλοι σεφ. Η Μαρία ήταν πολύπλοκη, μυστηριώδης και λιγάκι επικίνδυνη. Και τα λαζάνια της ήταν σκέτη κόλαση. Με ό,τι συνειρμούς συνεπάγεται αυτή η έκφραση.

Όποια κι αν ήταν η αιτία, λειτούργησε υπέρ της. Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, η Μαρία Καπέλο είχε εξελιχθεί από απλή διασημότητα στο ιερότερο τέρας όλων των εποχών. Όλοι είχαν τουλάχιστον ένα από τα βιβλία μαγειρικής της και όλοι ήξεραν απέξω τουλάχιστον μία από τις συνταγές της και τη χρησιμοποιούσαν σε κάθε πάρτι και γιορτή, ακτινοβολώντας μετά από περηφάνια όταν δέχονταν συγχαρητήρια. Οι ντραγκ κουίνς μιμούνταν το ντύσιμό της. Καλλιτέχνες της χιπ-χοπ και στάρλετς έρχονταν στην εκπομπή της για να φτιάξουν νιόκι. (Ναι, η εκπομπή της παιζόταν ακόμα.) Και, δεκαετίες έπειτα από εκείνο το άθλιο σκετς του SNL, πολλοί φορούσαν ακόμα φαρδιές πουκαμίσες σαν φουστάνια και εκκεντρικά γυαλιά κάθε Χαλοουίν, συνοδεύοντας συχνά τις στολές τους «Μαρία Καπέλο» με ματωμένα χασαπομάχαιρα και έναν δίσκο με τα περίφημα κεφτεδάκια της, απ’ όπου συχνά προεξείχε ένα πλαστικό δάχτυλο χεριού ή ποδιού. Μεταμφιέσεις υψηλού επιπέδου. Και τώρα καθόταν στην αίθουσα συσκέψεων του Hanes. Και περίμενε εμένα.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και άνοιξα με ένα ελαφρό σπρώξιμο την πόρτα. Η Μαρία και ο Χένρι κάθονταν στην κορυφή του μακρόστενου τραπεζιού συσκέψεων από ανακυκλωμένο ξύλο. Το ζεστό μελί χρώμα του ερχόταν σε αντίθεση με τους γύρω τοίχους από εκτεθειμένα τούβλα, τα παλιά ατσάλινα δοκάρια και το γυαλιστερό πάτωμα. Ευχαρίστησα μέσα μου τον πρωινό, αγουροξυπνημένο εαυτό μου που είχε διαλέξει το κατάλληλο σύνολο: το αγαπημένο μου κρεμ ζιβάγκο, ένα σακάκι πιε ντε πουλ και μαύρα μοκασίνια. Έδειχνα κομψή και λιγάκι σπασίκλας. Ακριβώς ό,τι θα ήθελε κάποιος από μια επιμελήτρια.

Η Μαρία στράφηκε στην καρέκλα της καθώς άνοιγα την πόρτα. Ήταν πιο μικροκαμωμένη απ’ ό,τι φαινόταν στην τηλεόραση· το πολύ ένα και πενήντα εφτά, λεπτοκόκαλη, με μυτερό, γωνιώδες πρόσωπο, βαθιές ρυτίδες γύρω από τα σαρκώδη χείλη της και κουκουλωτά μάτια. Το δέρμα της φαινόταν πολύ απαλό και διάφανο, με μια ανεπαίσθητη ροζ χροιά στα μάγουλα και τα χείλη της. Ήξερα ότι ήταν εβδομηνταπεντάρα, αλλά αμφιβάλλω αν θα είχα μαντέψει την ηλικία της με βάση την εμφάνισή της. Έδινε την εντύπωση ότι δε θα μεγάλωνε ποτέ ούτε μία μέρα παραπάνω απ’ όσο ήταν τώρα και ότι ποτέ δε θα έκανε κάτι τόσο τετριμμένο όπως το να πεθάνει. Ήταν ντυμένη πιο επαγγελματικά απ’ ό,τι την είχα δει ως τότε, με μαύρο παντελόνι, λευκό μεταξωτό πουκάμισο, και τα χοντρά μαύρα γυαλιά της, χωρίς φανταχτερά κοσμήματα, κρεμαστά σκουλαρίκια ή βραχιόλια που κουδούνιζαν. Φορούσε μόνο ένα λεπτό χρυσό ρολόι Cartier, ενώ οι απλές μαύρες γόβες της φώναζαν από μακριά ότι ήταν πανάκριβες.

«Γεια σου», είπε η Μαρία. Θεέ μου, αυτή η φωνή! Τόσο χαρακτηριστική. Ζεστή και ελαφρά σπασμένη, ήταν η φωνή της μητέρας που όλοι θα ήθελαν να έχουν. Ηχούσε κάπως πιο πλούσια και βαθιά απ’ ό,τι στην τηλεόραση, και τόσο ζεστή! Πλημμύρισε ολόκληρο το σώμα μου σαν σούπα. «Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω. Είμαι η Μαρία». Μισοσηκώθηκε από το κάθισμά της. Δεν ξέρω πώς περίμενα ότι θα με χαιρετούσε· η φήμη της προκαλούσε τόση νευρικότητα. Είχα φανταστεί ότι θα αρνιόταν να με κοιτάξει κατάματα, όπως λεγόταν ότι έκανε ο Έλτον Τζον. Με εξέπληξε, όμως, παίρνοντας αμέσως το χέρι μου και στα δύο δικά της και σφίγγοντάς το.

«Γεια –γεια σας», ψέλλισα αιφνιδιασμένη. «Είμαι η Θία Γουντς». Είχα την ελπίδα ότι, στο άκουσμα του ονόματός μου, θα μου έδινε κάποια εξήγηση για τον λόγο που ήθελε να συνεργαστεί μαζί μου. Όμως δεν είπε τίποτα, έτσι πρόσθεσα νευρικά, «Χαίρομαι τόσο που σας γνωρίζω! Είμαι μεγάλη θαυμάστριά σας».

Στην αρχή η έκφρασή της δεν άλλαξε. Τα σκούρα, διαπεραστικά μάτια της σάρωσαν το πρόσωπό μου και είχα την παράξενη αίσθηση ότι με μελετούσε, καταγράφοντας και αποθηκεύοντας στο μυαλό της κάθε λεπτομέρεια για αργότερα. Το στήθος μου σφίχτηκε. Για άλλη μία φορά, στον νου μου ήρθε η συνέντευξή μου με την Κασάντρα πριν από δεκαεφτά χρόνια. Τότε ήταν η τελευταία φορά που είχα θελήσει τόσο απεγνωσμένα να κάνω καλή πρώτη εντύπωση. Κι έπειτα το πρόσωπό της φώτισε ένα πλατύ χαμόγελο. Τα δόντια της ήταν τέλεια όπως μόνο των πλούσιων γυναικών μπορούν να είναι, όλα ίσια, άσπρα και αψεγάδιαστα, σαν μαργαριτάρια. «Αλήθεια; Τι υπέροχο».

Ήταν μια απόλυτα φυσιολογική, άκρως ευγενική συνομιλία. Παρ’ όλα αυτά, ξεφύσησα με ανακούφιση όταν η Μαρία ξανακάθισε στην καρέκλα της. Είχα την περίεργη αίσθηση ότι είχα περάσει κάποιο τεστ. «Θία, χαίρομαι που σε ξαναβλέπω», είπε ο Χένρι και σηκώθηκε κι εκείνος να μου σφίξει το χέρι. Ήταν ψηλόλιγνος και άχρωμος, με μικρά γυαλιά με συρμάτινο σκελετό και ξανθά μαλλιά που είχαν αρχίσει να αραιώνουν. Σπάνια συνεργαζόμασταν. Ο Χένρι ήταν Μεγάλη Φίρμα, με κεφαλαίο Μ και κεφαλαίο Φ. Μιλάμε για διάσημους πελάτες, τηλεπερσόνες και σταρ του κινηματογράφου που θαρρούσαν ότι μπορούσαν να γράψουν μυθιστορήματα, καθώς και κάμποσους γνωστούς πολιτικούς. Ακόμα και πριν από τον εφιάλτη της υπόθεσης Χιουζ, με θεωρούσε επιπέδου κατώτερου από το δικό του.

«Παρομοίως, Χένρι», του είπα.

«Συζητούσαμε το χρονοδιάγραμμα», μου εξήγησε η Κασάντρα, καθώς έπαιρνα κι εγώ τη θέση μου στο τραπέζι. «Είπα στον Χένρι και στη Μαρία ότι θέλω να το τρέξω με χίλια, να είναι στα βιβλιοπωλεία έγκαιρα για τις διακοπές. Αυτό σημαίνει, όμως, ότι θα χρειαστούμε ένα ολοκληρωμένο χειρόγραφο το συντομότερο δυνατό». Στράφηκε στη Μαρία και τον Χένρι. «Υπάρχει έτοιμο χειρόγραφο;»

* * *

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Όταν ο σύζυγος της διαβόητης σεφ και τηλεστάρ Μαρία Καπέλο εξαφανίστηκε και θεωρήθηκε νεκρός, τα ΜΜΕ είχαν σπεύσει να την κατασπαράξουν, θεωρώντας την υπεύθυνη για τον θάνατό του. Οι φήμες ότι η Μαρία τον δολοφόνησε για να χτίσει τη γαστρονομική αυτοκρατορία της πάνω στα κόκαλά του είχαν οργιάσει, όπως και οι ψίθυροι ότι υπήρχε ένας ιδιαίτερα αποκρουστικός λόγος που δε βρέθηκε ποτέ το σώμα του… Τα μέλη της οικογένειας Καπέλο, ωστόσο, κράτησαν πεισματικά κλειστό το στόμα τους για τρεις δεκαετίες –μέχρι τώρα. Η Θία Γουντς δεν έχει ιδέα γιατί την επέλεξε η Μαρία να επιμεληθεί τα απομνημονεύματά της, που αναμένεται να προκαλέσουν πάταγο, αλλά δεν το ψάχνει και πολύ και δέχεται με ευγνωμοσύνη την καλή της τύχη. Αποκλεισμένη στην πολυτελή αγροικία των Καπέλο, σύντομα βρίσκεται στη δίνη του μυστηρίου που τους περιβάλλει, και μάλιστα αποκομμένη εντελώς από τον υπόλοιπο κόσμο. Κανονικά, αυτή η δουλειά θα έπρεπε να είναι η επαγγελματική ευκαιρία της ζωής της, αλλά κάτι δεν πάει καλά με τούτη την περίεργη φαμίλια και ο Ντέιμιεν Καπέλο δεν είναι ο μόνος που έχει εξαφανιστεί ανεξήγητα όλα αυτά τα χρόνια. Καθώς ξετυλίγεται η αληθινή ιστορία του παρελθόντος της Μαρία και αναδύεται όλο και πιο έντονα η δυσοσμία της σαπίλας που κρύβεται πίσω από το προσωπείο της καλοσυνάτης και καλοβαλμένης γιαγιάς, η Θία νιώθει παγιδευμένη… και τρομοκρατημένη. Γιατί υπάρχουν λόγοι που δε βρέθηκε ποτέ το σώμα του Ντέιμιεν και που η Μαρία Καπέλο, τριάντα χρόνια τώρα, δεν αποκάλυψε ποτέ το μυστικό συστατικό της πιο διάσημης συνταγής της…

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Η Danielle Valentine είναι η συγγραφέας των bestsellers των New York Times «Two Sides to Every Murder», «How to Survive Your Murder» και «Delicate Condition», που διασκευάστηκε πρόσφατα για τη δωδέκατη σεζόν της σειράς American Horror Story, όπου πρωταγωνιστούν η Emma Roberts και η Kim Kardashian. Η Danielle ζει σε ένα στοιχειωμένο σπίτι έξω από τη Νέα Υόρκη με τον σύζυγό της, την κόρη της και τα μαγικά πνεύματα που τη συντροφεύουν με τη μορφή ζώων.