Ζενέτ Μακέρντι - «Half His Age»: Μια ιστορία «coming-of-age» για την ενηλικίωση, τη συνειδητοποίηση, την ανατροφή και τις πεποιθήσεις μας
Η Ζενέτ Μακέρντι (Jenette McCurdy) έγινε γνωστή σε μικρή ηλικία όταν έπαιξε τον ρόλο της Σαμ Πάκετ στη σειρά iCarly του Nickelodeon. Τον Αύγουστο του 2022 δημοσιεύθηκαν τα απομνημονεύματά της «I’m Glad my Mom Died» (Χαίρομαι που Πέθανε η Μάνα μου), όπου περιγράφει την παιδική της ηλικία, την εμπειρία της ως παιδί-ηθοποιός, όπως και την περίπλοκη σχέση με τη μητέρα της.
Στις 20 Ιανουαρίου, 2026, κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της με τον τίτλο «Half His Age». Το μυθιστόρημα αυτό ήταν πολυαναμενόμενο καθώς η πρώτη της δημοσίευση είχε γίνει πολύ γνωστή και είχε λάβει πολύ έπαινο. Τις τελευταίες εβδομάδες, όπου και αν κοιτούσα για καινούρια βιβλία, το «Half His Age» με το προκλητικό του εξώφυλλο ήταν παρόν, οπότε πριν λίγες μέρες αποφάσισα να το διαβάσω. Ουσιαστικά είναι μια νουβέλα, 288 σελίδων, ή 4 ωρών και 35 λεπτών σε ακουστικό βιβλίο. Δεν είχα διαβάσει τα απομνημονεύματά της όταν ξεκίνησα το βιβλίο, οπότε δεν γνώριζα καθόλου το στυλ γραφής της. Επίσης, αποφάσισα να μην διαβάσω τίποτα όσον αφορά την ιστορία και να βασιστώ μόνο στον τίτλο και το εξώφυλλο τα οποία από μόνα τους είναι ενδεικτικά και δίνουν στον αναγνώστη μια ιδέα για το τι πρόκειται να διαβάσουν.
Κάπως έτσι η Γουάλντο (Waldo), στα 17 της χρόνια ψάχνει απεγνωσμένα να συνδεθεί με έναν άνθρωπο: ψάχνει τη σύνδεση κυρίως μέσα από το σεξ, αλλά αδυνατεί να βρει έστω και ένα ψήγμα σύνδεσης, επικοινωνίας ή ακόμα και επιθυμίας στην πράξη αυτή. Δουλεύει μετά το σχολείο σε ένα κατάστημα Victoria’s Secret για να μπορέσει να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι το οποίο η μητέρα της έχει σχεδόν εγκαταλείψει, και προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει κάτι, οτιδήποτε, το οποίο να την κάνει να νιώσει οτιδήποτε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο η Ζενέτ Μακέρντι καταφέρνει να μας δείξει περίτεχνα, είναι ο εμμονικός καταναλωτισμός που καταλαμβάνει την Γουάλτο σε καθημερινή βάση και τα άχρηστα, περιττά, φτηνά, fast fashion προϊόντα (από καλλυντικά μέχρι ρούχα και αξεσουάρ) τα οποία προσθέτει με μανία στο «καλάθι» της εκάστοτε ιστοσελίδας, και τα οποία ελπίζει κάθε φορά ότι θα της προσφέρουν κάποιο είδος αξίας: θα την κάνουν πιο όμορφη, πιο προσιτή, πιο επιθυμητή, πιο αρεστή, πιο αποδεκτή. Από ποιον, όμως, δεν γνωρίζει.
Ο τρόπος με τον οποίο η Μακέρντι περιγράφει σχεδόν κινηματογραφικά τις σκηνές κατά τις οποίες η Γουάλντο είτε αγοράζει είτε χρησιμοποιεί τα προϊόντα αυτά, είναι εξαιρετικός και καταφέρνει να μεταφέρει ένα συναίσθημα στον αναγνώστη το οποίο θα παρομοίαζα με μία κρίση πανικού, μια αίσθηση ότι πνίγεσαι μέσα σου ενώ κάθεσαι άνετος στον καναπέ σου. Η Γουάλντο γνωρίζει τι κάνει ενώ το κάνει. Γνωρίζει ότι κανένα από αυτά τα προϊόντα δεν θα την βοηθήσουν, δεν θα την κάνουν καλύτερη με κανέναν τρόπο, δεν θα της δώσουν αξία, αλλά παρ΄ όλα αυτά, δεν μπορεί να σταματήσει να αγοράζει, να χρεώνει την κάρτα της και να σπαταλά το μεγαλύτερο μέρος του μικρού μισθού της σε αντικείμενα τα οποία επίσης γνωρίζει ότι θα καταλήξουν αργά ή γρήγορα σε κάποια χωματερή.
Αυτή είναι, λοιπόν, η ψυχοσύνθεση της Γουάλντο όταν στην αρχή του τελευταίου της χρόνου στο Λύκειο γνωρίζει τον κύριο Κόργκι, τον καθηγητή της Αγγλικών στο σχολείο, ο οποίος τους διδάσκει δημιουργική γραφή. Ο κύριος Κόργκι είναι κοντά στα 40, όχι ιδιαίτερα όμορφος, όχι ιδιαίτερα τίποτα, αλλά τραβά την προσοχή της Γουάλντο όταν ξεκινά το πρώτο του μάθημα βγάζοντας έναν λόγο ο οποίος φαντάζει στην πρωταγωνίστριά μας διαφορετικός, πρωτότυπος, ωμά ειλικρινής, φρέσκος. Πράγματα που όλοι σκέφτονται, αλλά λίγοι εκφράζουν δυνατά.
Εκεί ξεκινάει το βιβλίο, την πρώτη εκείνη ημέρα στην τάξη του κυρίου Κόργκι όπου η Γουάλντο τον ερωτεύεται, όπου αισθάνεται για πρώτη φορά στη ζωή της να έχει συνδεθεί με κάποιον, κάπως.
Δεν θέλω να δώσω άλλα στοιχεία για την ιστορία, γιατί είναι ένα βιβλίο που αξίζει πραγματικά να διαβάσετε. Όχι μόνο γιατί είναι εξαιρετικά καλογραμμένο, αλλά γιατί καταφέρνει με έναν εκπληκτικό τρόπο να σε βάλει στο σώμα και στο μυαλό της Γουάλντο: να σου μεταφέρει τόσο τα συναισθήματά της όσο την αγωνία της, το άγχος της, τις σκέψεις της, την αυτογνωσία της και ταυτόχρονα την αμέλεια και την ασέβεια προς τον εαυτό της στην απεγνωσμένη προσπάθειά της να νιώσει.
Τη μαθαίνεις, ταυτίζεσαι μαζί της έστω και στο ελάχιστο, έστω και σε μία μοναδική πτυχή, γιατί όλοι μας κάποτε έχουμε αισθανθεί κάπως έτσι―ανεξάρτητα από τις συνθήκες που προκάλεσαν αυτό το συναίσθημα―και τη βλέπεις να το βιώνει, να μαθαίνει, να πέφτει και να ξανασηκώνεται, ξανά και ξανά. Χωρίς βοήθεια. Χωρίς καθοδήγηση. Υπάρχει ασύλληπτη ομορφιά στην ωμότητά και την ειλικρίνειά της ενώ υπάρχει πολλή ασχήμια γύρω της. Το «Half his age» είναι μία ιστορία coming-of-age, μια ιστορία ενηλικίωσης, συνειδητοποίησης, και άφεσης του «δέρματος» τόσο της ανατροφής μας όσο και των πεποιθήσεων που σιγά-σιγά αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ήταν ποτέ δικές μας.
Δεν υπάρχει ούτε μία περιττή λέξη στη νουβέλα αυτή, και ακούγοντας μια συνέντευξη της συγγραφέα αφού διάβασα το βιβλίο, κατάλαβα γιατί. Έζησε με τον χαρακτήρα της, την άκουσε, την κατάλαβε, της έδωσε τον χώρο που χρειαζόταν, και έκανε όσες διορθώσεις χρειάστηκε για να πει την ιστορία της όσο καλύτερα μπορούσε. Και τώρα θα διαβάσω τα απομνημονεύματά της.
Το βιβλίο «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» μιλάει γι’ αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος και ο υπότιτλος – αλλά και για τη δύσκολη αρχή της δημιουργίας της σύγχρονης Ελλάδας
Ένα podcast που δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, γιατί το θέμα του το διαμορφώνουν κάθε φορά οι ακροατές του, στέλνοντας τις (επί παντός επιστητού) ερωτήσεις τους στους συντελεστές
Ο Πάνος Ζενέλης και ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος μιλούν για το Cinema-Vérité και την Ρεαλιστική Τηλεόραση, με αφορμή το βιβλίο «Ρεαλισμοί και εικόνα», εκδ. Μέδουσα
19°
