Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας «Έζησε όπως ήθελε»

Πώς λέτε να ήταν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ως παππούς; Τι συμβουλή μπορεί να έδινε στα εγγόνια του; Πως είναι η ζωή ενός αστέρα του σινεμά; Και, φυσικά, πώς είναι να κουβαλάς ένα τέτοιο επίθετο; Τα εγγόνια του Λάμπρου Κωνσταντάρα, Παυλίνα και Λάμπρος, ξανάγραψαν με τη δική τους ματιά τη βιογραφία του μεγάλου ηθοποιού, που είχε συγγράψει πριν από σχεδόν 30 χρόνια ο γιος του Δημήτρης. Στο βιβλίο «Έζησε όπως ήθελε», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίχτυ, γλυκές αναμνήσεις μπλέκονται νοσταλγικά με σπάνια ντοκουμέντα και άγνωστες φωτογραφίες, συνθέτοντας μια νέα, πρωτότυπη βιογραφία του αγαπημένου Λαμπρούκου του ελληνικού σινεμά.

Αν ήταν με τρεις λέξεις να περιγράψετε τον Λάμπρο Κωνσταντάρα ως παππού σας, αλλά και ως προσωπικότητα, ποιες θα ήταν αυτές;
Σαρωτικός, αρχοντικός, μικρό παιδί.

«Έζησε όπως ήθελε». Πώς γεννήθηκε η ιδέα να προχωρήσετε στην επιμέλεια ενός βιβλίου; Πείτε μας το story time. Ποιος έριξε την ιδέα;
Ήταν κάτι που το συζητούσαμε αρκετά χρόνια, αλλά δεν είχαμε βρει ποτέ τον συντονισμό να το κάνουμε. Σιγά σιγά η ιδέα εξελίχτηκε και αντί να ξανακυκλοφορήσει απλά η πρώτη βιογραφία που είχε γράψει ο πατέρας μου το 1997, σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Άλλωστε και οι εποχές έχουν αλλάξει πλέον.

Εσείς ουσιαστικά αναθεωρήσατε τη βιογραφία του Λάμπρου Κωνσταντάρα που είχε φτιάξει ο γιος του, δηλαδή ο πατέρας σας. Όταν του ανακοινώσατε πως θέλετε να κάνετε μια νεότερη έκδοση, τι σας είπε;
Το ήθελε και ο ίδιος. Πλησιάζουμε στα 30 χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου, οπότε ούτως ή άλλως είχε νόημα να ξαναγραφτεί και να γίνει πιο συλλογικό. Χάρηκε με την ιδέα και ξεκίνησε να το οργανώνει από την αρχή.

Πάντα πίσω από μια φωτογραφία κρύβεται μια ιστορία. Ποιες φωτογραφίες του παππού σας έχετε ξεχωρίσει από αυτές που είναι στο βιβλίο; Μπορείτε να μας πείτε μια ιστορία για την κάθε μια;
Οι προσωπικές μας φωτογραφίες είναι για μένα οι πιο συγκινητικές. Θα ήθελα να έχω αρκετές περισσότερες, αλλά δυστυχώς το 1984 δεν έβγαζαν τόσες φωτογραφίες όσες τώρα. Έχω μια συγκεκριμένη που είναι βγαλμένη στη Βουλιαγμένη, η περίφημη φωτογραφία με την μπάλα. Αυτό το σπίτι μας υπάρχει ακόμα, όσα χρόνια κι αν περάσουν – οπότε στέκομαι εκεί, είναι να σαν να τον βλέπω να ποζάρει.

Υπάρχει κάτι που να θέλατε να βάλετε μέσα στο βιβλίο για τη ζωή του και που τελικά δεν μπήκε;
Όχι, δεν θέλαμε να αφήσουμε τίποτα εκτός βιβλίου. Μάλιστα σιγά σιγά, σε επόμενες εκδόσεις, θα προσθέτουμε κι άλλα στοιχεία που δεν προλάβαμε να βάλουμε στην πρώτη.

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνησή σας από την παιδική σας ηλικία με τον παππού σας; Αγαπημένη σας ταινία του;
Για πολλά χρόνια ήταν ο «Στρίγγλος που έγινε αρνάκι». Μετά όμως, στην πρώτη θέση μονομαχούν το «Υπάρχει και Φιλότιμο» και το «Κάτι κουρασμένα παλικάρια».

Ο παππούς σας έζησε όπως ήθελε. Πιστεύετε πως σήμερα ζούμε όπως θέλουμε ή αυτό είναι κάτι που πλέον ο κόσμος το φοβάται;
Μακάρι να ζούσαμε όπως θέλουμε! Θεωρώ πως είναι πια μια κατάκτηση το να ζεις όπως πραγματικά θες, γιατί η ζωή έχει γίνει πολύ δύσκολη και ελάχιστα ανέμελη και δυστυχώς εξαρτάται σε υπερβολικό βαθμό από τα χρήματα και τη δουλειά μας. Ενώ θα έπρεπε να εξαρτάται από τις στιγμές και τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας.

Έχετε υλικό κρατημένο μήπως δούμε κα άλλη επανέκδοση στο μέλλον;
Φυσικά! Υπάρχει υλικό που ακόμα κι εμείς δεν έχουμε ανακαλύψει, αλλά δεν σταματάμε την αναζήτηση ποτέ!

Το πρώτο άτομο που δώσατε το πρώτο draft για να σας πει γνώμη;
Οι ανταλλαγές των μέιλ ήταν μεταξύ της οικογένειας, οπότε οι τέσσερίς μας το διαβάσαμε πρώτοι.

Ποιου άλλου μεγάλου ηθοποιού από εκείνη την εποχή θα θέλατε να δείτε βιογραφία;
Νομίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά σε ό,τι αφορά στις βιογραφίες μεγάλων ηθοποιών, όπως π.χ. ο Μάκης Δελαπόρτας. Θα ήθελα να δω όμως τη βιογραφία τους γραμμένη από τους συγγενείς, όπως τη δική μας. Θα είναι σίγουρα από μια άλλη ματιά.

Θα βλέπατε τη ζωή του παππού σας στη μεγάλη οθόνη;
Η ζωή του θα ήταν σίγουρα ένα εξαιρετικό σενάριο και θα μπορούσε να δώσει και αρκετή… μυθοπλασία, οπότε ναι.

Τι πιστεύετε πως θα σας έλεγε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, αν έβλεπε το βιβλίο;
Ελπίζω να έριχνε ένα πλατύ, πονηρό χαμόγελο.