Το βιβλίο «Ποιήματα-Μπροσούρες, 2015-2019» είναι η πρώτη συλλογή ποιημάτων του Βαγγέλη Παναγιωτόπουλου, όπου αποτυπώνονται βιωματικά επεισόδια και ιστορικά γεγονότα από προσωπική εμπειρία. Με τη σκέψη στον αδικημένο άνθρωπο στηλιτεύει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας και τον καθοδηγεί, κατά κάποιον τρόπο, στο πώς να ξεφύγει από την απογοητευτική και μίζερη ιδεολογία που του προσφέρεται.
Αλοίμονο σ' αυτούς που ενδίδουν
Σε φωνές μειλίχιες και γλυκερές
Που όμως έρχονται από τα μυστικά
Σπουδαστηρίων, Ακαδημιών και Ιερών
Μοναστηρίων και μοναχών
Η γραφή του Βαγγέλη Παναγιωτόπουλου είναι μια σοβαρή, δωρική γραφή χωρίς στολίδια και λογοτεχνικές κορδέλες. Επικεντρώνεται στα ουσιώδη και τα σοβαρά. Μιλάει για αληθινές καταστάσεις, βιωμένα ζητήματα. Μέλημά του να ξυπνήσει η εργατική τάξη, να ξεφύγει από τη φτώχια και την υποβάθμιση, να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να πετάξει «Προς πλανητική Σκέψη».
Η σκέψη του ποιητή πάει πέρα από τα γήινα πράγματα, βάζει τον άνθρωπο εκεί που πραγματικά ανήκει. Στο σύμπαν.
Μακριά από θρησκείες που καθηλώνουν το πνεύμα, αφαιρούν την ενέργεια και γεμίζουν τύψεις τον άνθρωπο. Έγιναν για λόγους σκοπιμότητας και αυτή τη σκοπιμότητα εξυπηρετούν ες αεί.
Γενιά του Πολυτεχνείου, επαναστάτης από τα εφηβικά του χρόνια, έχει βιώσει την αδικία και πλέον δεν ανέχεται συμβιβασμούς και σιωπές που επιβάλλονται άνωθεν.
Για το Πολυτεχνείο καταθέτει εδώ την προσωπική του μαρτυρία. Ήταν ανάμεσα σε κείνους τους ένδοξους φοιτητές που τράβηξαν μπροστά και ξεσηκώθηκαν πρώτοι στην ταράτσα της Νομικής –βλέπε τη φωτογραφία του εξωφύλλου. Πρώτοι εκείνοι οι ατρόμητοι νέοι –εδώ και ο τότε φοιτητής Οικονομικών της Νομικής Βαγγέλης Παναγιωτόπουλος– και μετά ακολούθησαν οι λοιποί.
Η κορυφαία στιγμή της επανάστασης των φοιτητών, άνοιξαν ηρωικούς δρόμους ελευθερίας στην καρδιά της κατάπτυστης χούντας των συνταγματαρχών. Οι οποίοι είχαν ορκιστεί να «φυλάττουν» το σύνταγμα και τους νόμους, αξιωματικοί όντες...
Οι μέρες του Πολυτεχνείου καταγράφονται στο παρόν βιβλίο ως επίλογος, από πρώτο χέρι.
Το Πολυτεχνείο λοιπόν το 1973 καθοδηγήθηκε επαναστατικά
Από την Εργατική Συνέλευση
Από την Τρίτη μέχρι τα
Ξημερώματα του Σαββάτου
4 μέρες κομμούνας
4 μέρες Μάης του ΄68
Χρόνος πελώριος και ρωμαλέος
Κόκκινος και βουρκωμένος
Γεγονότα σε άλλη Διάσταση
Σάρωσαν ομάδες-ομαδούλες
Σέχτες και κομματόσκυλα
_Νιάτα επαναστατημένα
Αγωνιστικά αλλά και ματωμένα
[…]
Μετά ήρθαν οι ερπύστριες
Δεν μπορούσαμε να τις αντιμετωπίσουμε
Δεν γνωρίζαμε τον τρόπο
Ήθελε οργάνωση
Προμελέτη συστηματική
Υψώσαμε τα λευκά μαντήλια
Με ψηλά το κεφάλι
Γνωρίζαμε τις συνέπειες
Αιματοχυσία χωρίς έλεος
Δεν υπήρξε όμως ήττα
[…]
Πώς εγίνηκε να βγάζουν
Πύρινους λόγους
Με στεντόρειες φωνές
Επαινώντας τη θυσία
Της τότε νεολαίας
Η κυβέρνηση
Η αντιπολίτευση
Ο αρχιεπίσκοπος
[…]
Είναι στο έπακρον Αλτρουιστές
Ή μας δουλεύουνε Αγρίως
Για να συνεχίσουμε να δουλεύουμε
Αυξάνοντας τον πλούτο τους
[…]
Είναι αχόρταγοι
Τα θέλουν όλα
Το Πολυτεχνείο όμως είναι
Δικό μας
Τα ποιήματα του Βαγγέλη Παναγιωτόπουλου αποτελούν μνημείο της ιστορίας των καθημερινών ανθρώπων που αγωνίζονται από τα μικρά τους χρόνια για τα προς το ζην. Η πορεία του συγγραφέα από την Καλαμάτα, στη Δραπετσώνα και τα Ταμπούρια διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του. Οι στερήσεις και οι σπουδές παράλληλα με κάποια δουλειά τον έμαθαν ότι η ζωή δεν είναι παιχνίδι. Αντιλαμβάνεται την αδικία και ότι η Άρχουσα τάξη επιμένει να αγνοεί τα πραγματικά προβλήματα, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον κόσμο στρέφοντας αλλού την προσοχή του. Τα παραδείγματα άπειρα στις μέρες μας.
Μακριά από κάθε είδους συμφέρον ο ποιητής υψώνει καθαρή τη φωνή του να προφυλάξει τους νέους από άστοχες επαναστάσεις με μολότοφ και σπασίματα. «Οι αντίπαλοι έχουν ισχυρότερα μέσα». Μόνο όπλο η μόρφωση και μόνο η μόρφωση.
Ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου τοποθετεί τον εαυτό του: «Θεωρώ πως είμαι ένας στρατευμένος λαϊκός γραφιάς, όχι βεβαίως κομμάτων ή παρατάξεων, αλλά της εργατικής τάξης, στην οποία ανήκω ολόψυχα, και στην οπoία δίνω μόνο πάντοτε λογαριασμό».
Βαγγέλης Παναγιωτόπουλος, Ποιήματα-Μπροσούρες 2015-2019
Το βιβλίο είναι εκτός εμπορίου
Ντιπ τίποτα δεν μου έμαθαν οι έρωτες, εμένα προσωπικά – αλλά στη Δήμητρα Ζάφειρα έμαθαν διάφορα πράγματα, τα οποία μοιράζεται μαζί μας με το χρήσιμο, τελικά, βιβλίο της.
Με το μυθιστόρημα «Η Βιβλιοθήκη των Ανήσυχων Κόσμων» συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση για τα οφέλη και τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης και προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη
17°
