Το κουήρ βιβλίο της εβδομάδας: Paul, ένας αξιομνημόνευτος αντι-ήρωας

Για να μπει βιβλίο σε αυτή τη στήλη σημαίνει ότι με κάποιον τρόπο, σε κάποιον βαθμό διαφέρει από τις μέινστριμ κατηγοριοποιήσεις. Μπορεί να είναι μια αναπάντεχη ιστορία της θηλυκότητας ή μια γλυκιά ανάγνωση της αρρενωπότητας. Μπορεί να είναι βιβλίο από στρέιτ cis συγγραφέα με εξαιρετικούς κουήρ χαρακτήρες ή συλλογή κάποιου non-binary συγγραφέα. Οτιδήποτε εκπλήσσει και σπάει τα στερεότυπα, οτιδήποτε απελευθερώνει από ετικέτες χωράει σε αυτή τη στήλη.

Και ποιος καλύτερος να μας κάνει ποδαρικό από τον αδιανόητα αταξινόμητο πρωταγωνιστή του Andrea Lawlor στο βιβλίο «Paul Takes the Form of a Mortal Girl», τον Πωλ Πολυδούρη, που μπορεί να αλλάζει το σώμα του κατά το δοκούν – να γίνεται ψηλότερος, κοντύτερος, κορίτσι ή αγόρι, ανάλογα με το πώς θέλει να φαίνεται ή το τι θέλει να ζήσει;

Ο 22χρονος Πωλ κυκλοφορεί στα μπαρ, στα καφέ και στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες του Άιοβα Σίτι και ακούει όλους αυτούς του πανκ-γραντζ ύμνους που ακούγαμε ως έφηβοι και νεαροί ενήλικες της Gen X (Hole, Throwing Muses, NIN, Echo and the Bunnymen, Pixies, Sonic Youth – αχ!), βγάζει κουραστικά name-dropping λογύδρια, σαν κι αυτά που έβγαζαν διάφοροι συμμαθητές μου στο πανεπιστήμιο, για το πόσο επικά και γαμάτα είναι τα cover τραγουδιών που του αρέσουν, κάνει πάρα πολύ σεξ με αγόρια (τα οποία πού και πού ερωτεύεται), πηγαίνει για την εμπειρία στο Michigan Womyn’s Music Festival μεταμορφωμένος σε κορίτσι και κάνει αδιανόητα καλό σεξ με μια νεαρή λεσβία (την οποία ερωτεύεται), φουσκώνει και ξεφουσκώνει μυς (και άλλα) ανάλογα με το πού βρίσκεται (στο γυμναστήριο, στο καφέ, σ’ ένα κλαμπ γεμάτο dark rooms στο Σικάγο), ξαναγίνεται αγόρι και πέφτει με τα μούτρα στη γκέι σκηνή του Σαν Φρανσίσκο, κάνει (κι άλλο) στρέιτ σεξ, ναρκωτικά, πάρτι, κορίτσια, αγόρια· λέει μπούρδες παρασυρόμενος από την υπερβολική του αυτοπεποίθηση, ψάχνει μετά μανίας να βρει τα χρήματα να πληρώσει το ενοίκιό του, κοροϊδεύει φίλους και συγκατοίκους που προσπαθούν να βγάλουν το πανεπιστήμιο: είναι γενικά ένα μικρό, αυτάρεσκο, συμπαθέστατο τσογλανάκι (excuse my language – ή μήπως don’t;) που κατά βάθος δεν ξέρει τι είναι ούτε πού πάει, μόνο τριγυρνάει την Αμερική ψάχνοντας να βρει την αγάπη αλλά και κάποιον που να είναι σαν κι αυτόν: a shapeshifter.

Κι όλα αυτά με μια γραφή κατεπείγουσα, έναν ρυθμό ιλιγγιώδη, μια φασαρία καθημερινών, ασήμαντων γεγονότων που είναι σχεδόν εκκωφαντική, αφήνει όμως ν’ ακουστούν ενίοτε κάτι γλυκά reefs που κάνουν ένα βιβλίο-τραγούδι των Dinosaur Jr. να πιάνει πού και πού επίπεδα Patti Smith.

Καταλαβαίνω ότι δεν θα είναι everyone’s cup of tea, που λένε και οι φίλοι μου οι Άγγλοι. Καταρχάς είναι φοβερά αμερικάνικο: στις αναφορές του, στα ερωτήματά του, στα προβλήματά του. Είναι όμως μια εξαιρετική αφορμή για να εγκαινιάσουμε αυτή τη στήλη, αφού το βασικό ερώτημα που θέτει το Lawlor είναι αν μπορούν οι άνθρωποι να ξεφύγουν από την παρόρμησή τους να κατηγοριοποιούν τους άλλους. Η κατηγοριοποίηση είναι μέσον κατανόησης μεν, είναι και μέσον απόρριψης δε. Αυτό ακριβώς καταργεί ο χαρακτήρας του Πωλ: την ευκολία του οπαδισμού. Όπως είπε και η Μάγκι Νέλσον, «τι αξιομνημόνευτος αντι-ήρωας!»

(Και ναι... είναι Κύπριος!)