Herscht 07769: Ένα βιβλίο που αξίζει να κοσμεί τη βιβλιοθήκη σας

Αχ, είχα καιρό να διαβάσω ένα τόσο απολαυστικό βιβλίο, όμως ετούτη μου η δήλωση ενέχει κι ένα είδος δόλου καθώς θα σπεύσουν μερικοί –κι είναι γνωστό πως καλύτερα σπεύδε βραδέως– να με μεμφθούν πως προτείνω προς ανάγνωση ένα μυθιστόρημα που απαιτεί από τον αναγνώστη του μια σχεδόν άλκιμη νιότη (όμως ποια νιότη δεν είναι άλκιμη;), πως ο συγγραφέας του «Herscht 07769» (εκδ. Πόλις) –συγγραφέας πολυβραβευμένος άλλωστε, αν κρίνουμε από το αυτί του βιβλίου αλλά και από τις καταχωρήσεις στη Βικιπαίδεια– μάλλον τρολάρει τον αναγνώστη γράφοντας ένα μυθιστόρημα τετρακοσίων είκοσι πυκνογραμμένων σελίδων, σελίδων δίχως ούτε μια τελεία και σχεδόν κανένα θαυμαστικό, ενώ δεν παραλείπει τα κόμματα, όμως κι αυτά με μέτρο, ο συγγραφέας έλεγα, ή μήπως το έλεγε ο διαμαρτυρόμενος αναγνώστης, ο συγγραφέας μοιάζει να κάνει ασκήσεις επί χάρτου, φαίνεται να δοκιμάζει ως πού μπορεί να φτάσει ο υπολογιστής του –εκτός κι αν γράφει με το χέρι–, τολμάει, με μπόλικο χιούμορ είναι η αλήθεια, να μας μεταφέρει στον περίκλειστο κόσμο ενός αγαθού γίγαντα που ενώ εργάζεται υπό την επίβλεψη ενός αυταρχικού αφεντικού έχει βαλθεί να εκμαιεύσει μια απαντητική επιστολή από τη γνωστή σε όλους μας –και μη εξαιρετέα– Άγγελα Μέρκελ, καγκελάριο τότε της Γερμανίας, ζητώντας της να συγκαλέσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, εκτάκτως μάλιστα, λίαν συντόμως, διότι φρονεί με άλγος νομιμόφρονος πολίτη ότι ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο, πέπρωται να δοκιμαστεί όχι από την Τεχνητή Νοημοσύνη, όχι από κάποιον αλλόφρονα αλγόριθμο που έχει βαλθεί να ξεπαστρέψει (όχι άδικα) το ανθρώπινο είδος, όχι, ο αγαπητός μας αγαθός γίγαντας, αυτό το σκληρά εργαζόμενο παλικάρι, που δεν κρύβει το όνομά του, Φλόριαν Χερστ λέγεται, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, το θέμα είναι ότι ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο –αλλά αυτό το έγραψα ήδη– κινδυνεύει εφιαλτικά από το κενό που βρίσκεται στην ύπαρξή του, ένα κενό από το οποίο ξεπηδάει το ένα, αλλά πώς δύναται να γίνεται κάτι τέτοιο και πού μπορεί να οδηγήσει αν αληθεύει αυτή η παρατήρηση ενός καθηγητή σε απογευματινό σχολείο όπου φοιτά ο αγαθός μας γίγαντας γιατί η μάθηση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του ανθρώπινου πολιτισμού, ενός πολιτισμού που ίσως νοσεί κατά περιόδους, ίσως (ίσως;) εμπλέκεται σε πολέμους, είτε θρησκευτικούς είτε πολιτικούς, ενός πολιτισμού που τσιγκλάει οχληρά τα μισάνθρωπα αισθήματα ενός Μολιέρου, όμως δεν παύει να είναι ο μόνος πολιτισμός που έχουμε και δεν θα ήταν σώφρον, όπως κρίνει κατά μόνας ο αγαθός μας γίγαντας αυτός ο λαμπρός πολιτισμός, έστω με τον Μεσαίωνά του, να συρθεί στη λάσπη, να κατακρημνισθεί στα τάρταρα, να διαβεί την πύλη απ’ όπου δεν υπάρχει πια ελπίδα –και δεν αναφέρεται εδώ στην πύλη του Άουσβιτς με το περίφημο εκείνο Arbeit macht frei (Η εργασία απελευθερώνει)– οπότε η μόνη σωτηρία που απομένει είναι να επιληφθεί του θέματος η κυρία καγκελάριος, η αξιέραστη (;) κυρία Μέρκελ, και γι’ αυτό μοχθεί τόσο επίμονα και ο Φλόριαν Χερστ στέλνοντάς της τη μια επιστολή μετά την άλλη.