Τέσσερα μεγάλα σύγχρονα μυθιστορήματα

Τέσσερα μεγάλα μυθιστορήματα που θα σας προσφέρουν πολλές ημέρες, λογοτεχνικής τέρψης. Σημαντικοί, βραβευμένοι, επιτυχημένοι και πολυμεταφρασμένοι πεζογράφοι που απλώνουν τις ιστορίες τους στον μεγάλο καμβά της αφήγησης. Ιδανικά βιβλία (και) για το καλοκαίρι.

* * *

Shehan Karunatilaka, «Τα Εφτά Φεγγάρια του Μάαλι Αλμέιντα» (μετάφραση Ρένα Χατχούτ, 609 σελίδες, Εκδόσεις Gutenberg). Το Booker του 2022 είναι ένα πραγματικά μεγάλο μυθιστόρημα, από κάθε άποψη. Πολιτικό μυθιστόρημα, μυθιστόρημα του φανταστικού, αστυνομικό μυθιστόρημα — μια συναρπαστική σάτιρα, ένα γκροτέσκο βιβλίο για γκροτέσκους καιρούς, που διαβάζεται πλέον σε όλο τον κόσμο και παίρνει διθυραμβικές κριτικές παντού. Ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο βιβλίο επίσης, με άριστη δομή, φλεγματικό χιούμορ, κάποιες σκηνές ακραίας βίας, και γεμάτο καλούς και κακούς ήρωες που εναλλάσσουν τους ρόλους τους. Ένα μυθιστόρημα που δεν προϋποθέτει καμία πρότερη γνώση για την Κεϋλάνη, τους Ταμίλ, ή τον εμφύλιο εκεί — ο αναγνώστης θα μάθει όσα είναι απαραίτητο να ξέρει. Ένα νουάρ φαντασίας στο οποίο το θύμα μιας αποτρόπαιης δολοφονίας ψάχνει το ίδιο τον δολοφόνο του, έχοντας ένα πολύ συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να τα καταφέρει.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Σρι Λάνκα, 1990. Η χώρα σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο. O Μάαλι Αλμέιντα, πολεμικός φωτογράφος και τζογαδόρος, ξυπνάει και συνειδητοποιεί ότι είναι νεκρός. Η ψυχή του έχει μεταφερθεί στον προθάλαμο του άλλου κόσμου κι εμείς ακούμε τη φωνή του. Του μένουν μόλις επτά νύχτες για να βρει ποιος τον σκότωσε, ενώ η κυβέρνηση αλλά και οι αντάρτες αναζητούν ένα κουτί με φωτογραφίες, αποδείξεις μάλλον για το έγκλημα.

Deepti Kapoor, «Η εποχή του κακού» (μετάφραση Αγορίτσα Μπακοδήμου, 800 σελίδες, Εκδόσεις Μεταίχμιο). Η Ινδή Ντίπτι Καπούρ, 43 χρονών σήμερα, μεγαλωμένη στη Βομβάη και το Μπαχρέιν, σπούδασε στο Δελχί, εργάστηκε για πολλά χρόνια εκεί ως δημοσιογράφος, έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα το 2014, και πλέον ζει στη Λισαβόνα. Στη συναρπαστική «Εποχή του Κακού», αυτή τη σάγκα που στ’ αλήθεια δεν μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου, παρουσιάζει μία ζάπλουτη και τελείως διεφθαρμένη οικογένεια. Μια πολυπλόκαμη ιστορία εξουσίας και ασφυκτικών οικογενειακών δεσμών. Η σύγχρονη σκοτεινή ψυχή της Ινδίας.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Νέο Δελχί, 2004. Ένα φρικτό τροχαίο δυστύχημα: μια Μερσεντές θερίζει πέντε πεζούς – ανάμεσά τους μια έγκυος. Στο τιμόνι, ένας νεαρός είκοσι δύο χρονών, παιδί για τα θελήματα στην ουσία, στουπί στο μεθύσι – άψογα ντυμένος, γραμμωμένος, με τέλεια κουπ, υπηρέτης όμως παρόλα αυτά, και ο μοναδικός στον τόπο του δυστυχήματος. Τον λένε Ατζέι. Τον πάνε στη φυλακή, όπου τον χτυπάνε και τον βασανίζουν· δεν βγάζει άχνα. Μετά από μερικές μέρες στη φυλακή, εμφανίζονται οι φύλακες. «Έχει γίνει κάποιο λάθος», του λένε. «Γιατί δεν μας το είπες;» ρωτούν, ενώ του δίνουν ζεστό φαγητό και το πορτοφόλι του, καθαρά ρούχα, τσάι. Είναι μεταμελημένοι, έως και σεβαστικοί. «Δεν ξέραμε ότι είσαι άνθρωπος των Ουαντία».

Κόλουμ ΜακΚαν, «Απειρόγωνο» (μετάφραση Τόνια Κοβαλένκο, 624 σελίδες, Εκδόσεις Καστανιώτη). Ξεναγώντας μας σ’ αυτό το ζωντανό μουσείο της ερήμου με τα 1.001 εκθέματα, όσες και οι Χίλιες και Μια Νύχτες, και έχοντας σαν άξονα της ιστορίας του την ολότελα αληθινή —μα πόσο μυθιστορηματική— φιλία των δύο ηρώων του, ο ΜακΚαν, που δεν ξεκίνησε να γράφει το «Απειρόγωνο» παρά μόνο αφότου επισκέφθηκε ο ίδιος το Ισραήλ, συνθέτει μια σπαραχτική ελεγεία.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Μπασάμ είναι Παλαιστίνιος. Ο Ράμι είναι Ισραηλινός. Κατοικούν σε έναν τόπο συγκρούσεων που χρωματίζει κάθε πτυχή της ζωής τους, από τους δρόμους στους οποίους επιτρέπεται να οδηγούν ώς τα σημεία ελέγχου από τα οποία πρέπει να περνούν καθημερινά. Δυο παρόμοια τραγικά περιστατικά, που σχετίζονται με τις κόρες τους, τους σημαδεύουν για πάντα. Ο Ράμι και ο Μπασάμ είναι έτσι γαλουχημένοι, ώστε να μισούν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, η απώλεια των παιδιών τους είναι ένα βίωμα κοινό, που θα τους ενώσει σε έναν υψηλό σκοπό. Μαζί αποφασίζουν να επιστρατεύσουν το βαρύ προσωπικό τους πένθος σαν όπλο για την ειρήνη, αφηγούμενοι μπροστά σε κοινό τις ιστορίες τους, με την πεποίθηση ότι, εφόσον κατάφεραν οι ίδιοι να ξεπεράσουν τις διαφορές τους, το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και στους άλλους.

Φερνάντο Αραµπούρου, «Τα πετροχελίδονα» (μετάφραση Τιτίνα Σπερελάκη, 800 σελίδες, Εκδόσεις Πατάκη). Ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα, με ήρωα έναν «μέσο» άντρα: την ιστορία του, τον χαρακτήρα, τους στοχασμούς του, εκείνα που τον πονούν. Ο Aramburu έχει την ικανότητα να παρατηρεί ολόγυρα με μια ιδιότυπη ματιά που περνά κάτω από τη σάρκα των ανθρώπων και την επιφάνεια των πραγμάτων.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ: Ένας καθηγητής γυµνασίου, οργισµένος µε τον κόσµο, αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του. Σχολαστικός και ψύχραιµος, έχει επιλέξει την ηµεροµηνία: σε έναν χρόνο. Μέχρι τότε κάθε βράδυ θα γράφει, στο διαµέρισµα που µοιράζεται µε τη σκυλίτσα του την Πέπα και µε µία βιβλιοθήκη την οποία σταδιακά ξεφορτώνεται, ένα προσωπικό χρονικό, σκληρό και καυστικό, δοσµένο όµως µε στωικότητα, πηγαίο χιούµορ και αναπάντεχη τρυφερότητα. Γράφοντας, επιδιώκει να αιτιολογήσει τη ριζοσπαστική απόφασή του, να φανερώσει ακόµα και το τελευταίο µόριο της ιδιωτικής του ζωής, να αφηγηθεί το παρελθόν του και τις πολλές καθηµερινές ιστορίες µιας Ισπανίας σε πολιτικό αναβρασµό. Αδυσώπητος, µε το νυστέρι του ανατέµνει σε κάθε σελίδα τους γονείς του, τον ανυπόφορο αδερφό του, την πρώην γυναίκα του Αµάλια, που δεν µπορεί να ξεπεράσει, τον προβληµατικό γιο του Νικίτα, αλλά και τον σαρκαστικό φίλο του Κούτσαβλο. Και, αναπάντεχα, µια γυναίκα που λέγεται Άγκεδα.