«Άναψε πράσινο, φύγαμε!»: Διαβάσαμε την αυτοβιογραφία του Μάθιου Μακόναχι

Ενίοτε, όταν με πιάνει περιέργεια για τα μυστήρια της ζωής, ρωτάω κάποιους φίλους με παιδιά αν θέλησαν ποτέ να γίνουν πατεράδες με τη βούλησή τους ή με το περίστροφο στον κρόταφο. Εκείνοι συνήθως πέφτουν σε βαθιά περισυλλογή και εγώ σπεύδω να αλλάξω θέμα.

Οπότε, διαβάζοντας την απολαυστική αυτοβιογραφία του Μάθιου Μακόναχι, ενός ηθοποιού που μου αρέσει να βλέπω στη μεγάλη οθόνη, και συναντώντας σε μια λίστα με τους 10 στόχους που είχε θέσει στη ζωή του να φιγουράρει στην πρώτη θέση το: Να γίνω πατέρας, εννόησα πως επρόκειτο για ιδιαίτερο άτομο.

Η ζωή του, όπως την περιγράφει ώσπου να παντρευτεί, να κάνει τρία παιδιά και να αλλάξει την καριέρα του από πρωταγωνιστής ρομαντικών κομεντί σε ηθοποιό που σκηνοθέτησαν τεχνίτες όπως ο Κρις Νόλαν στο «Interstellar», ο Γκας Βαν Σαντ στο «Μια θάλασσα από δέντρα» και ο Γκάι Ρίτσι στο «Εγκληματίες πρώτης τάξεως», είναι γεμάτη περιπέτειες, ταξίδια και ανατροπές. Και ο τρόπος που την αφηγείται αναγκάζει τον αναγνώστη να γυρίζει τη μια σελίδα μετά την άλλη με την αγωνία που προσφέρει στον θεατή ένα καλό σενάριο. Και για να γίνω περισσότερο αντιληπτός, ιδού πώς παρουσιάζει ο ίδιος τον εαυτό του:

«Ο Μάθιου Μακόναχι είναι ο γιος των Τζιμ και Κέι Μακόναχι, οι οποίοι πήραν διαζύγιο μεταξύ τους δυο φορές και ξαναπαντρεύτηκαν τρεις, είναι παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών. Θεωρεί τον εαυτό του τυχερό άνθρωπο, αφηγητή κατ’ επάγγελμα, γράφει ποίηση και είναι απογοητευτικός ως μουσικός (αλλά, έι, υπάρχει ακόμα καιρός). Είναι εξαιρετική παρέα για ένα μεγάλο οδικό ταξίδι, πιστεύει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να πιει κανείς μια μπίρα στον δρόμο για την εκκλησία και νιώθει καλύτερα όταν μοχθεί. Ο Μάθιου είναι άνθρωπος του σκοπού, αισθάνεται σαν στο σπίτι του όταν βρίσκεται στον κόσμο, του αρέσει να συγκρίνει πριν αντιπαραβάλλει και αναζητά συνεχώς τους κοινούς παρονομαστές στη ζωή. Λατρεύει να σιγοτραγουδά, έχει ταλέντο να σφυρίζει, του αρέσει να παλεύει, έχει μανία με την ετυμολογία και είναι ταξιδιώτης του κόσμου. Πιστεύει ότι οι ουλές είναι αυθεντικά τατουάζ και έχει αποκτήσει με φυσικό τρόπο περισσότερα μαλλιά στα πενήντα του απ’ ό,τι στα τριάντα πέντε. Έχει κερδίσει έξι διαγωνισμούς πόσης νερού παγκοσμίως, λέει προσευχή πριν από κάθε γεύμα, επειδή έτσι το φαγητό είναι πιο νόστιμο, είναι σπουδαίος να δίνει στους άλλους παρατσούκλια, μελετά γαστρονομία και αρχιτεκτονική, λατρεύει τα τσίζμπεργκερ και τα τουρσί άνηθου, μαθαίνει να λέει “Συγγνώμη”, και μια φορά την εβδομάδα απολαμβάνει ένα καλό κλάμα στην εκκλησία. Εάν πετύχει δική του ταινία στην τηλεόραση δεν κάθεται να την παρακολουθήσει, του αρέσει να κάνει πράγματα για να δει αν μπορεί να τα φέρει σε πέρας, ποτέ δεν πέφτει για ύπνο κρατώντας μνησικακία και πρόσφατα έμαθε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να έχει κανείς δίκιο. Θα προτιμούσε να είναι ναύτης παρά αστροναύτης».

Φαντάζομαι τι θα τράβηξε με σκηνοθέτη τον Κρις Νόλαν στο «Interstellar»…

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, εγώ που πάντα είχα απωθημένο όνειρο να γίνω αστροναύτης, ίσως τελικά να είναι προτιμότερη η ναυτοσύνη στις θάλασσες της Γης παρά ένα διηνεκές ταξίδι στις εσχατιές του σύμπαντος.

Ωστόσο εδώ, επειδή η αρχισυντάκτρια Μπιρμπίλη μου έχει επιβάλει κόφτη λέξεων, εγκαταλείπω το κείμενο και πάω να βρω σε κάποια πλατφόρμα τη σειρά που ταύτισα με τον Μακόναχι. Κοντολογίς, να δω ξανά το «True Detective».