Ηλίας Ευθυμιόπουλος «Ποιήματα»: Άσπρο φωτεινό σκοτάδι

ΑΣΠΡΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ  

Επιτέλους πέφτει το πρώτο χιόνι 
Άσπρη απαλή γάζα, χαλαρή δύναμη  
Κρατήστε τώρα ζωντανή τη φωτιά  
Μην ενοχλείτε τον ύπνο της ρίζας και του σπόρου 
Τη φύση που κρύβεται  
Προσπεράστε κι αφεθείτε στον κρυστάλλινο αέρα 
Αυτό που κάποτε ήταν νερό,  
η άκαμπτη κατοικία των σκοτεινών δυνάμεων, 
πάγωσε και βρήκε την ειρήνη. 
Ένας διπλός ύπνος αγκαλιάζει τώρα τα πράγματα 
Πριν ήταν ύπνος ονείρων  
Τώρα, μια φορά κάθε χρόνο ανανεώνει τα χλωμά φεγγάρια  
που δεν βρίσκουν πια την απάντηση στις λίμνες που καθρέφτιζαν το φως τους.  
*
Λευκοί άνεμοι και ασπρόξυλα, 
Με λευκό ουρανό και λευκά βουνά 
Σε ακόμη πιο λευκά σπίτια, που κάτω από τις κατάλευκες στέγες 
φαίνονται σχεδόν γκρίζα με το τόσο λευκό. 
*
Και μετά ο ήλιος 
Ένας υπόλευκος απαλός ήλιος 
Με τις γλυκές σκιές του που αφήνουν  
με διακριτικότητα ορατά τα λίγα περιγράμματα 
των κλαδιών, του θάμνου και της λόχμης 
που τώρα σπανίζουν μέσα στην αναίρεση του τοπίου.
*
Τα περιγράμματα που σκιαγραφούνται  
με περιττή ακρίβεια έχοντας φόντο τον ουρανό και το χιόνι 
Σαν τις σπασμένες κλωστές μιας ανεμίζουσας κόμης  
που πυροβολούν την παλιά πορσελάνη. 
*
Υφασμένοι δρόμοι του εφήμερου, 
σπαρμένοι με σταγόνες μόχθου 
Όπου η δροσιά είναι μια προειδοποίηση για τη ζωή 
την κρυμμένη στα παλιά τείχη 
Ζωή που ξεθωριάζει με την πρώτη αφθονία σαφήνειας, 
με μια βουβή κραυγή 
στην απροσπέλαστη τυφλή ομοιοστασία. 
*
Αυτό είναι ο χειμώνας, 
αυτό που δεν βλέπει πια το ορατό 
κι αποκαλύπτει πτυχές του αοράτου. 
Τώρα είναι εδώ, σιωπηλός σαν την πρωινή πάχνη 
Αφυπνισμένος, παγωμένος και φτωχός, 
πάνω από τα χιονισμένα δάση  
της αυγής και της ολόφωτης νύχτας.  
*
Κοιτάξτε χωρίς, και δείτε μέσα σας. Αυτό είναι! 
Μια σεληνόπεμπτη φωνή φτάνει δυναμώνοντας στη Γη 
Προσθέτοντας σε κάθε μέρα αγρύπνιας κι ένα κομμάτι αγωνίας 
βγαλμένο από μια σκοτεινή μοίρα, 
ή από μια βαριά κληρονομιά  
Ένα τυφλό και ξεχασμένο θραύσμα
που μόλις εθεάθη μέσα στη παγωνιά. 
*
Η γνώση δεν έχει πια μέσα της το τέλος, το σκοπό 
Ήμασταν εδώ: 
Πόσο οδυνηρά όμορφος ήταν ο καινούργιος χρόνος, 
πόσο υπέροχα γεμάτο αυτό το καλοκαίρι, 
πόσο απαλλαγμένο από αντιφάσεις το φθινόπωρο. 
*
Αυτό που ήταν, είναι; 
Γιατί τώρα, ο χειμώνας είναι εξ ολοκλήρου μέσα σου 
Αρκεί να θυμάσαι αυτό που κάποτε ήταν 
Αλλά ποιος μιλά για το παρελθόν; 
Μόνο οι σκιές ξεθωριάζουν. Τα υπολείμματα παραμένουν 
Αφήστε λοιπόν τον καθρέφτη του παρελθόντος, 
Αφήστε το μέλλον να προχωρήσει 
Τα ορατά πράγματα δεν είναι κι απαραίτητα 
Ο χειμώνας όμως επιμένει, 
Ο χειμώνας ξέρει 
Ο χειμώνας είναι γενναιόδωρος. 
*
Η δύναμη και η ισχύς δεν έχουν τόσο μέλλον, 
Επιτίθενται όμως με τυφλή διάρκεια  
που στη χειρότερη μπορεί να σε σκοτώσει. 
Ο χειμώνας είναι ένα ύπουλο χάδι, 
είναι λευκό σκοτάδι. 
*
Όμως, παρά το σκοτάδι, άρχισε τη μέρα σου νωρίς! 
Πότε άλλοτε, αν όχι το χειμώνα 
Θα θριαμβεύσεις; 
Οι προσπίπτουσες πλαγιές των βουνών περιέχουν την αντανάκλαση μιας αόρατης λάμψης 
Ίσως μια λευκή συμφωνία; 
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί υπάρχει μια ανάπαυλα από χρώμα στο λυκόφως; 
*
Πάρτε το σαν μια προσομοίωση 
αυτού του τελικού φωτός, του ανέσπερου,  
που χθες το βράδυ εμφανίστηκε  
στην ψηλότερη πλαγιά του βουνού 
Που δεν ξεχώριζες αν ήταν το τελευταίο φως της Γης  
ή το πρώτο αστέρι. 
*
Ο λαμπερός χειμερινός ουρανός 
είναι αρκετά κοντά να τον αγγίξεις 
Γιατί είσαι κι εσύ ουρανός 
Δεν υπάρχει λόγος για διακρίσεις 
Τα αστέρια ρέουν μέσα στις φλέβες σου
Μπορείς κιόλας ν’ ακούσεις  
την ηχώ από το ξέφωτο του λύκου. 
*
Δες, όλα τα πράγματα και οι αναπαραστάσεις τους 
υπάρχουν για μια και μοναδική φορά, 
Ίσως να είναι ψευδαισθήσεις.  
Σε κάθε περίπτωση υπάρχει μια μεταβίβαση 
Αυτό που κάποτε ήταν δάκρυα έγινε κρύσταλλο 
Αυτό που κάποτε ήταν γέλιο, 
τώρα έρχεται σαν ψαλμωδία από τον ουρανό 
*
Δεν είναι να απορείς,  
ότι η ζωή είναι εντός και του θανάτου;  
Ότι τα περί όντος και μη όντος,  
δεν είναι παρά μέρος της παραπλάνησης, 
αυτής του ιερατείου των φιλοσόφων 
στον κόσμο των πολλαπλών ενδεχομένων; 
*
Όμως αυτός ο άνθρωπος εκεί, 
Που στέκεται προσεκτικά στο ρείθρο του δρόμου, 
και λιώνει, φοβισμένος, μπροστά στην υδρορροή  
Ποτέ ξανά δεν θα βγει από τη  
σπειροειδή πτώση στην ανώνυμη άβυσσο 
που τον έριξε το λάθος μιας βαλβίδας. 
*
Και αυτή η γριά γυναίκα, που δειλά, 
παρά την επίθεση του χρόνου  
κρατά τον πλούτο της καρδιάς της  
σε αφυδατωμένα  χέρια 
- χέρια που εξακολουθούν να προσεύχονται— 
καλεί διαρκώς τον παράδεισο 
Για μια τελεσίδικη σωτηρία  
Ελπίδα ή επιστροφή; 
Πένθος ή μια ευτυχώς παρεξηγημένη ευτυχία; 
*
Πόσο κοντά σε κάθε καρδιά 
τρέχει αυτό το κατώφλι της επιθυμίας 
Μια ζωγραφιά, ένα λουλούδι, ένα αστέρι 
Το έξω, το μέσα κι η συνένωση 
Η ανάπαυση, η κίνηση, η δράση 
Ο ύπνος, το όνειρο, το ξύπνημα. 
*
Η γλώσσα συγκλίνει 
Με λέξεις πολυσθενείς και διφορούμενες 
Μέσα στον ήχο αναπνέει το συναίσθημα 
Μέσα στο όνομα κυλάει η εικόνα 
Στις κρυφές γωνιές χαμένη η απάντηση στον προαιώνιο γρίφο. 
*
Αλλά τι παραμονεύει πίσω από όλα αυτά; 
Ξεχάστε τη μαγική ευελιξία,  
απ’ ό,τι ανθίζει σε τριαντάφυλλο και κότσυφα  
αργά το μεσημέρι 
Γιατί άφωνος είναι ο χειμώνας τη λευκή ώρα του δειλινού.  
*
Μην υπερβάλλετε με τις καταλήξεις  
Ούτε με τις αναμνήσεις που κι αυτές εξασθενίζουν 
Γιατί ήδη, με κάθε όνομα που δίνουμε στα πράγματα, 
τους αφαιρούμε ένα κομμάτι του εαυτού τους. 
*
Προσεκτικά, μην επαναπαύεστε στην ομοιότητα που σας έδωσε  
προσωρινό καταφύγιο! 
Στο φασματικό είδωλο που σας προστάτευσε 
απ’ τον αυτόκλητο σωτήρα  
Ας είστε ευγενικοί με τις έννοιες  
Κρύψτε το πρόσωπό σας 
Κρατήστε το ποίημα μυστικό 
Ο άγγελος ήρθε. Και μαζί του ήρθε κι η σφαίρα  
Από πέρα. 

Διαβάστε περισσότερα για τον συγγραφέα και το βιβλίο εδώ