Ηλίας Ευθυμιόπουλος «Ποιήματα»: Οι Νεραντζιές

ΟΙ ΝΕΡΑΝΤΖΙΕΣ
 
Ο άνεμος κυλάει στα δάχτυλά μου
σπρώχνοντας γρήγορα τις ώρες πέρα από το βάθος,
παρασύροντας ασήμαντες ψυχές εντόμων.
Παίζοντας όπως με τα φύλλα της συκιάς
Καθημερινά στη γέφυρα του τρένου στο Θησείον 
Δίπλα στους ανθοπώλες. 
Ξανασκέφτομαι τα σφάλματα των κινήσεων. 
Υιοθετώ την ηρωική άρνηση στη συγκατάβαση 
Μέσα σε ένα βραχυκύκλωμα. 
Ακουμπισμένος στη γέφυρα με αφυπνίζει η δροσιά 
απ’ τις νεραντζιές
και θέλω να φύγω, να παρασυρθώ στον κινούμενο ήχο
του συρμού,
στο μηχανικό ρυθμό της τροχιάς του, 
στις μεταλλικές νότες της μουσικής του που θα πάρουν 
και τη δική μου τη φωνή.
Είμαι βορά της εικόνας του άλλοτε. 
Ο χρόνος είναι δάνειο χωρίς όνομα και πρόσωπο.
Ματαίως ψάχνω τον ανύπαρκτο αποστολέα,
ένα χέρι της αυγής μέχρι το πρώτο βραδινό φως 
που θα μ’ απορροφήσει στο σκοτάδι, 
πεισμένος ότι ο ορίζοντας προχωράει προς τα δω
χωρίς ποτέ να πλησιάζει. 
Κι όμως η μέρα κυλάει χωρίς να έχω κινήσει απ’ τη θέση μου.
Η δροσιά από τις νεραντζιές με ταξιδεύει στη χώρα που οι ψαράδες
γυρίζουν στο μικρό λιμάνι, τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο, 
οι αργόσχολοι ψαρεύουν στα ψέματα στο μώλο, 
εκεί που κάποιος έχει γράψει πως είναι αδιέξοδο 
κι ότι ο λόγος είναι ένα μαύρο πουλί που στο πέταγμα αφήνει πίσω 
του αόρατα ίχνη, ακούω αυτό το όνειρο, ο ήλιος κατεβαίνει 
με το ρυθμό που ανεβαίνει το φεγγάρι, η ζυγαριά του σύμπαντος 
σε δυο τεράστιους ανταγωνιστικούς καθρέφτες κι ανάμεσα στα δύο, 
οι γραμμές αυτού του τρένου, 
με τις νεραντζιές στα εξώφυλλα των πάγκων.

Διαβάστε περισσότερα για τον συγγραφέα και το βιβλίο εδώ