Νέα κυκλοφορία: «Ποιήματα» του Hλία Ευθυμιόπουλου

ΤΟ ΝΕΟ TESLA
Την ώρα που το στάρι σάπιζε στις αποθήκες
και τα άλογα πέθαιναν όρθια στους σταύλους,
τα αυγά βγήκαν τρελαμένα στις λεωφόρους
με πόδια από κοτόπουλα,
τρέχοντας ανάμεσα σε ηλεκτροκίνητα πατίνια με σφυρίχτρες.
*
Κι εμείς αδύναμοι απέναντι στην καταστροφή,
εμείς τρωτοί και ευάλωτοι,
στις ουρές των φαρμακείων,
στην ζεστή αγκαλιά της Zeneca,
με λευκά κατακάθαρα βαμβάκια, δίχως αίμα.
*
Δεν αποκλείεται ο νέος αυτός αιώνας να δείχνει προς τα κει,
προς την οδύνη των στίχων κλεισμένων τώρα
σε αποστειρωμένους θαλάμους πρώην γηπέδων ποδοσφαίρου
κοιτάζοντας προς την δυτική ακτή με το κίτρινο χλωμό φως
και το πανώ με το νέο αυτοκίνητο της Tesla,
χωρίς άλλη ζωή εκτός απ’ τη μικρή μικρή σουσουράδα στη γωνιά, 
ακούγοντας τη φωνή της από ’να στενό άνοιγμα της πόρτας
που οδηγεί στα επείγοντα χωρίς να τη βλέπουμε.
*
Φωνή αφοπλιστική, διεισδυτική, γεμάτη με ακατανίκητη δύναμη.
Μια δύναμη που εμείς δεν την έχουμε πια.
Μια δύναμη που μας εγκατέλειψε.
Μια δύναμη που κάποτε βέβαια θα ξανάρθει
Όπως σιγά-σιγά βγαίνει από τη σκόνη των παλιών βιβλίων,
ανασυντάσσεται και ξαναφτιάχνεται η ζωή.  

Σημείωμα του Ηλία Ευθυμιόπουλου για το βιβλίο «Ποιήματα», εκδ. ATHENS VOICE

Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται 43 ποιήματα τα οποία γράφτηκαν σχεδόν όλα την τελευταία διετία, και που αναγκαστικά έχουν επάνω τους τη σφραγίδα της εποχής. Απομόνωση, απαισιοδοξία, εσωστρέφεια, θρυμματισμένη επικοινωνία, τραυματισμένα συναισθήματα, αλλά και μια ευκαιρία ίσως για ανασύνταξη, αναθεώρηση της εργασίας, διαφορετική μέτρηση του χρόνου, ενασχόληση με ξεχασμένες τέχνες, από τα υδραυλικά του σπιτιού ως την γραφή και την ανάγνωση.

Η ποίηση, ως μέρος αυτού του αναλογισμού, συνιστά ταυτόχρονα και μια ευκαιρία αναστοχασμού πάνω στη σχέση του συγγραφέα με τον αναγνώστη. Για τον πρώτο, είναι μια αναμέτρηση με τη γλώσσα και την έκφραση. Η ποίηση, δεν είναι μόνο νοήματα, αλλά και ήχοι, μουσική, ρυθμός, αναπνοή, ακόμα και κίνηση (θυμηθείτε την απαγγελία ποιημάτων από τα παιδιά στο σχολείο). Στον αναγνώστη, του δίνει την δυνατότητα να επιδοθεί, περισσότερο από ό,τι επιτρέπουν άλλα είδη γραφής, στην κυκλική ανάγνωση, να κάνει δηλαδή πράξη αυτό που έλεγε ο Ρολάν Μπαρτ: «Να μην καταβροχθίζεις, να μην καταπίνεις, αλλά να βοσκάς, να ψιλολογείς σχολαστικά, να ξαναβρείς την άνεση των παλιών διαβασμάτων: να είσαι αριστοκράτης αναγνώστης».

Μέσα στον ορυμαγδό λοιπόν των κειμένων (τώρα προστέθηκε και το Internet) ας ψάξουμε την απόλαυση, όχι στην κατανάλωση αναγνωσμάτων, αλλά στην περιδίνιση που προσφέρει η εμμονή στην επανάληψη, αυτό το μπρος - πίσω, η διαρκής επαναφορά του κειμένου στο προσκήνιο της προσωπικής μας ιστορίας, η συσχέτισή του με αυτό που προηγήθηκε κι αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει αλλά δεν του έτυχε.

Ας πούμε επιπλέον ότι η ποίηση μας επιτρέπει να μοιραστούμε με τον άλλον, με τον άγνωστο αναγνώστη όχι τον συγγραφέα, τις ίδιες συγκινήσεις που παράγει το ξαναδιαβασμένο απόσπασμα εκεί που τσακίσαμε τη σελίδα του βιβλίου, κάτι σαν την επάνοδο σε έναν παλιό έρωτα, ή σαν την επιστροφή στο χιλιοπερπατημένο μονοπάτι και τότε, διορθώνοντας τα λάθη από τις πρόχειρες ψηλαφίσεις του παρελθόντος, ίσως συμβάλλουμε στη δημιουργία της κοινότητας των μυημένων αναγνωστών (ένα facebook της λογοτεχνίας), των αναγνωστών δηλαδή που προσπάθησαν να φτάσουν σε κάποια ακτή και δεν αφέθηκαν να τους παρασύρει το ρεύμα.