ΤΟ ΜέΤΡΟ

Κρεμούσε τα κάδρα. Στο καινούριο σπίτι, στην καινούρια γειτονιά. «Για μια νέα αρχή, για μια νέα ζωή», όπως με πρόδηλη διάθεση αυτοσαρκασμού υποστήριζε στις ατέρμονες συσκέψεις με τον εαυτό του. Ναι, σίγουρα, του ακουγόταν κάπως γλαφυρό, σχεδόν προεκλογικό…

Κάθε τόσο, απομακρυνόταν από τον κεντρικό τοίχο και στεκόταν απέναντι. Μπορούσε έτσι να έχει ολοκληρωμένη άποψη του χώρου. Είχε ήδη διαμορφώσει νοερά ένα πλάνο για το πώς έπρεπε να τοποθετηθούν οι αγαπημένες του ταξιδιωτικές εικόνες, φωτογραφίες, καλλιτεχνικά έργα που τον είχαν συγκινήσει. Εκείνο όμως που πρωτίστως τον ενδιέφερε ήταν να τηρηθούν σωστά οι αποστάσεις. Θα ξεκινούσε «παρατάσσοντας» σε οριζόντια διάταξη τους τρεις μεγάλους πίνακες κοινής θεματολογίας, αφήνοντας μεταξύ τους ίσα διαστήματα. «Ένα μέτρο, απόσταση αρκετή ώστε να διατηρούν την αυτονομία τους και παράλληλα τη συνοχή τους» ψιθύρισε με ικανοποίηση.

Έπιανε το μέτρο, τραβούσε την ταινία, υπολόγιζε ύψος και πλάτος και σημάδευε τον τοίχο, με το μολύβι απαλά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Το μέτρημα ήταν διαδικασία απλή, τα αποτελέσματά της βέβαια, για αυτό και την ακολουθούσε ευλαβικά. Πόσο αποδοτικό θα ήταν, εάν μπορούσε με την ίδια ακρίβεια να ρυθμίζει και τις υπόλοιπες υποθέσεις της ζωής του; Να κατείχε μαθηματικά δεδομένα που θα του επέτρεπαν να κάνει τις σωστές προβλέψεις και συνεπώς να παίρνει τις σωστές αποφάσεις; Να μετρούσε την έκταση και το βάθος των συναισθημάτων του, να τα συνέκρινε με των άλλων και να τηρούσε τις απαραίτητες αποστάσεις από πρόσωπα και καταστάσεις; Όλα τα παραπάνω θα μεταφράζονταν αυτομάτως σε οικονομία δυνάμεων και χρόνου, καθώς και ελαχιστοποίηση του ψυχικού κόστους με το οποίο τον βάραιναν οι κατά καιρούς δυσμενείς εξελίξεις. Αν τα είχε εφαρμόσει νωρίτερα και είχε αποφύγει τις λαθεμένες κινήσεις της παρόρμησης, δεν θα βρισκόταν τώρα εδώ, αντιμέτωπος με ένα νέο ξεκίνημα…

«Το παρελθόν δεν μεταπλάθεται. Δώσε σχήμα στο μέλλον σου», σκέφτηκε σε μία αισιόδοξη και συνάμα κάπως βίαιη απόπειρα επιστροφής στο παρόν. «Μα βέβαια…», μονολόγησε, επιτηδευμένα πεπεισμένος, «…η πορεία του χρόνου είναι γραμμική…». Και τελικά, ίσως να μην υπήρχε πραγματικός λόγος να ανησυχεί. Είχε άλλωστε καταστρώσει το σχέδιο διάσωσής του: θα απομάκρυνε οτιδήποτε μπορούσε να ανατρέψει την τέλεια ισορροπία του. Από εδώ και στο εξής, θα ζούσε μετρημένα…

Κοίταξε πάλι τα δύο τοποθετημένα κάδρα και το τρίτο, που ακρέμαστο ακόμη, περίμενε «υπομονετικά». Το μέτρημα ήταν διαδικασία απλή. Με βέβαια αποτελέσματα. Την ακολουθούσε ευλαβικά. Υπήρχαν όμως στιγμές που γινόταν αφόρητα ανούσια, εξόχως πληκτική. Αυτές ήταν οι στιγμές της επιλογής.

Σήκωσε από το δάπεδο το σφυρί, χτύπησε σε ένα τυχαίο σημείο του τοίχου άτσαλα το καρφί και κρέμασε, σα να τιμωρούσε τον εαυτό του σφυροκοπώντας τον για την αφέλειά του, πρόχειρα το τρίτο κάδρο. Το μέτρο τραβηγμένο και αφημένο στο πάτωμα, ανάμεσα σε σωρό σκισμένων εφημερίδων και φθαρμένων κολλητικών ταινιών.

Όχι, είχε κάνει λάθος, ο χρόνος δεν ακολουθεί πορεία γραμμική. Ο χρόνος, είναι σοφός. Ξέρει να αναδιπλώνεται, να καταργεί τις ίδιες του τις αποστάσεις. Το έβλεπε τώρα να συμβαίνει. Καθώς το παρελθόν του γινόταν το μέλλον του και το μέλλον του αναμόχλευε το παρελθόν, τα δύο μαζί συμπυκνώνονταν και οι αποστάσεις με πρόσωπα και καταστάσεις καταρρίπτονταν. Μόνο οι αποστάσεις των κάδρων θα έμεναν ίδιες...