«Σχετικά με το τίποτα» του Γούντι Άλεν

Πριν από μια εβδομάδα ένα ατυχές γεγονός με έριξε στο κρεβάτι. Καθώς το πρώτιστο μέλημα αυτής της εποχής είναι να κτίσουμε ένα τείχος ανοσίας κι όχι να ανοίξουμε κερκόπορτα σ’ αυτό το τείχος, δεν θα αναφερθώ αναλυτικά στο συγκεκριμένο ατυχές γεγονός. Το θέμα είναι ότι το ίδιο βράδυ του ατυχούς γεγονότος έπεσα με υψηλό πυρετό και ρίγη που έκαναν το κρεβάτι μου να πηγαίνει πέρα δώθε στο δωμάτιο, με κίνδυνο να μου χαράξει το υπέροχο ξύλινο πάτωμα από μπαμπού Κεϋλάνης. Κουκουλωμένος κάτω από τις κουβέρτες κι ενώ τα δόντια μου κροτάλιζαν σαν καστανιέτες του Φρεντ Αστέρ προσπάθησα να συνεχίσω το βιβλίο που διάβαζα (θεωρώ ανέκαθεν τα βιβλία ως ένα εξαιρετικό γιατρικό), όμως καθώς η ηρωίδα του είχε αρρωστήσει από γρίπη –και δεν πιστεύω στην ομοιοπαθητική– έψαξα για κάποιο άλλο μυθιστόρημα. Σύρθηκα ως το βιβλιοθήκη μου κι άρχισα να ψάχνω – ενώ η όραση με εγκατέλειπε σιγά-σιγά. Και τότε εμβρόντητος συνειδητοποίησα ότι η λογοτεχνία τρέφεται από τη δυστυχία, τη θλίψη και το κακό.

Αναμνήσεις από Το σπίτι των πεθαμένων, Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς, Ο απαρηγόρητος, Οι σατανικοί στίχοι, Ο ζοφερός οίκος, Περί ηρώων και τάφων, Τα χαμένα όνειρα (Μπαλζάκ), Ουδέν νεότερο από το δυτικό μέτωπο (όπου δεν ισχύει το No news, good news), Το ακριβό φαρμάκι, Η φόνισσα, κι ένα σωρό άλλα όπου άλλοτε ο ήρωας μεταμορφώνεται σε κατσαρίδα, άλλοτε πέφτει σε βαθύ πηγάδι (Μουρακάμι), άλλοτε προβαίνει σε χαρακίρι (Γιουκίο Μισίμα) κι άλλοτε σκοτώνει το παιδί του (Ο αθώος, του Ντ’ Ανούντσιο – το αγαπώ αυτό το βιβλίο).

Τίποτε από τα παραπάνω δεν θα με βοηθούσε να αποσπάσω κάπως το μυαλό μου από τα βάσανα που τραβούσα  εκείνες τις ώρες. Και τότε, σε ένα τράνταγμα του νου (πώς αλλιώς, έτρεμα από τα ρίγη) σκέφτηκα τον Γούντι Άλεν. Μόλις είχε κυκλοφορήσει σε μετάφραση η αυτοβιογραφία του και μάλιστα ήταν ανάμεσα στα βιβλία που με περίμεναν για διάβασμα. Βέβαια το κατάμαυρο εξώφυλλο δεν προμήνυε κάτι εξόχως φωτεινό, ο δε τίτλος «Σχετικά με το τίποτα» δεν προοιώνιζε ακριβώς κάτι ευφρόσυνο για την ταραγμένη ψυχή μου. Ωστόσο, ήταν Γούντι Άλεν. Ο άνθρωπος, αν μη τι άλλο, είχε χιούμορ. Μέσα στον ζοφερό μου οίκο θα ήταν μια αχτίδα φωτός.

Και δεν με απογοήτευσε. (Με είχε απογοητεύσει πριν πολλά χρόνια, όταν είχα βρεθεί για πρώτη φορά στη ζωή μου στη Νέα Υόρκη με μια νεαρή ηθοποιό –και τον άντρα της– και κλείσαμε τραπέζι στο Michael’s Pub όπου έπαιζε το κόρνο του ο Γούντι Άλεν. Για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, ο Γούντι Άλεν δεν εμφανίστηκε ποτέ κι εγώ έμεινα να μετράω οργισμένος το έξτρα 10% φιλοδώρημα στον λογαριασμό).

Το βιβλίο αυτό του Γούντι Άλεν πραγματικά μ’ έσωσε. Μου κράτησε υπέροχη συντροφιά με τις περιπέτειες της ζωής του, με το ευφυές του χιούμορ, με την εξιστόρηση των ταινιών του (όταν ανέρρωσα έσπευσα στο γειτονικό βίντεο κλαμπ για να αναζητήσω το Manhattan, το Annie Hall και όσες μπορούσα να βρω, μα είχα ξεχάσει πως είχαμε καραντίνα κι όλα ήταν κλειστά). Με ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Βαρκελώνη. Και με ενημέρωσε λεπτομερώς για το δικό του ατυχές γεγονός που τον τάραξε σύγκορμο: τον θανάσιμο εναγκαλισμό του με τη Μία Φάροου. Σ’ ευχαριστώ, συνάδελφε συγγραφέα. Να αγαπάς πάντα τη Σουν-Γι.