Shane O’ Mara: Το περπάτημα και τα οφέλη του

Μια εικόνα που είχε χαραχτεί στη μνήμη μου όταν διάβαζα μικρός τις περιπέτειες του Ντόναλντ Ντακ ήταν εκείνη του πλούσιου θείου του, του διαβόητου Σκρουτζ Μακ Ντακ, να κόβει βόλτες στο δωμάτιό του με τέτοια ένταση και διάρκεια που το πάτωμα έλιωνε κάτω από τα πόδια του. «Κάντε ησυχία», έλεγε ο Ντόναλντ στα ανίψια του, «ο θείος σκέφτεται».

Αργότερα, όταν άρχισα να νιώθω συγγραφέας, όταν είχα πια εκδώσει τα πρώτα μου βιβλία, συνειδητοποίησα πως και στη δική μου περίπτωση, όταν ήθελα να μου κατέβει κάποια ιδέα –πες το επιφοίτηση– τότε κατέφευγα κι εγώ στο περπάτημα. Μόνο που εγώ δεν στριφογύριζα μες στο δωμάτιό μου με κίνδυνο να χαράξω το πάτωμα, αλλά έβγαινα και περιφερόμουν στην πόλη. Αργά ή γρήγορα οι διαβάτες γύρω μου θα έβλεπαν ένα χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπό μου. Είχα την ιδέα!

Όλοι γνωρίζουμε ή διαισθανόμαστε τα οφέλη του βαδίσματος. Το βιβλίο του Shane O’ Mara «Το περπάτημα και τα οφέλη του» (εκδ. Κάκτος) μας εξηγεί και επιστημονικά γιατί μας κάνει καλό το βάδισμα στην ψυχική, νοητική και σωματική υγεία μας. Η επενέργεια του βιβλίου ήταν τέτοια πάνω μου που κάθε λίγο σηκωνόμουν από το γραφείο μου κι έκοβα βόλτες να ξεμουδιάσω. Ξεχυνόμουν από το σαλόνι ως την τουαλέτα κι από το μπαλκόνι ως την κρεβατοκάμαρα. Ενίοτε άνοιγα την εξώπορτα, έβγαινα στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικίας όπου διαμένω κι έπιανα να ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες. Όταν εκτόνωνα αυτήν μου την παρόρμηση, επέστρεφα στο γραφείο μου κι άρχιζα πάλι τη μελέτη πίνοντας αργά τον καφέ μου που είχε πια κρυώσει. (Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες σηκώθηκα και πήγα ως την κουζίνα να πιω λίγο νερό. Το περπάτημα μπορεί να γίνει εθιστικό).

Το βιβλίο του O’ Mara μας αφηγείται το χρονικό της βάδισης από τα χρόνια της πρώτης Εύας μέχρι τη θεωρία της σχετικότητας κι ακόμη παραπέρα. Μας εξηγεί λεπτομερώς τη μηχανική του βαδίσματος αλλά και τους τρόπους που το περιβάλλον –όποιο κι αν είναι αυτό, η φύση το αστικό τοπίο– επηρεάζει την ψυχοσύνθεση του περιπατητή. Ο συγγραφέας αναφέρεται στον Ιπποκράτη και στη ρήση του πως «Το περπάτημα είναι το πιο καλό γιατρικό». Προσυπογράφει την άποψη ότι «το καθισιό είναι το καινούργιο κάπνισμα». Επικαλείται την αρχαία ελληνική σχολή της περιπατητικής φιλοσοφίας και παραθέτει την άποψη του Νίτσε ότι: «Μόνο οι σκέψεις που επιτυγχάνονται με το περπάτημα έχουν αξία».

Ο συγγραφέας, που είναι καθηγητής Πειραματικής έρευνας του εγκεφάλου στο Trinity College του Δουβλίνου, λέει κάπου: «Η όρθια στάση οδηγεί σε άμεσες αλλαγές στην πίεση του αίματος, τη ροή του στο σώμα και τον ρυθμό που καταναλώνουμε ενέργεια και παράγουμε θερμότητα. Το βάδισμα επιφέρει αλλαγές σε όλη την έκταση του εγκεφάλου και των συστημάτων του σώματος, από την παραγωγή καινούργιων κυττάρων μέχρι την συμπεριφορά. Το τακτικό ζωηρό περπάτημα είναι ένας απλός και ξεκάθαρος τρόπος άσκησης της καρδιάς…»

Έτσι ακριβώς. Κλείνω τον υπολογιστή, βάζω τα αθλητικά μου, κι ακούω την καρδιά μου να αλυχτά από χαρά.