Σπύρος Πετρουλάκης: Ποια είναι η «Η νύχτα της αλήθειας»
«Η πατρίδα μας έχει σπάνιες ομορφιές και καλώ τον καθένα να τις ανακαλύψει. Είτε μέσα από τις περιγραφές μου είτε προκαλώντας τον να τις επισκεφτεί δια ζώσης».
Συνέντευξη: Ο Σπύρος Πετρουλάκης μιλάει στην ATHENS VOICE με αφορμή το έβδομο μυθιστόρημά του «Η νύχτα της αλήθειας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
Ο Σπύρος Πετρουλάκης, εκτός από συγγραφέας μυθιστορημάτων –που γίνονται best seller– και παιδικών βιβλίων, είναι επίσης συνθέτης και στιχουργός, βραβευμένος φωτογράφος, αθλητής, πανελληνιονίκης στο άθλημα του Taekwondo. Μιλήσαμε μαζί του με αφορμή το έβδομο μυθιστόρημά του «Η νύχτα της αλήθειας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
Ποιο ήταν το ερέθισμα για να γράψετε τη «Νύχτα της αλήθειας»;
Μια σκηνή στο κυλικείο κάποιου νοσοκομείου, όταν ένας παππούς μετρούσε τα χρήματά του μπροστά στη βιτρίνα με τα τρόφιμα, για να αγοράσει κάποιο σάντουιτς. Όπως φάνηκε από την απογοήτευση στο πρόσωπό του, δεν του έφταναν και γύρισε να φύγει. Όσοι σκεφτήκαμε να πληρώσουμε το γεύμα του ήρθαμε δεύτεροι, αφού η σερβιτόρα μάς πρόλαβε με την ταχύτητα αλλά κυρίως με την καπατσοσύνη της. Η εικόνα του περήφανου ηλικιωμένου που στην αρχή δεν δεχόταν το «δώρο» της κοπέλας και η ευγνωμοσύνη κατόπιν στο βλέμμα του, με συγκλόνισαν. Έτσι αυτό το «ρημάδι» της ζωής και η ευλογημένη γυναίκα έγιναν οι βασικοί άξονες της ιστορίας μου.
Ο δεσμός της αγάπης είναι πιο ισχυρός από τον δεσμό αίματος;
Μερικές φορές η ανιδιοτελής αγάπη έχει τη δύναμη να ξεπεράσει την ισχύ του αίματος. Η ερωτική αγάπη και η φιλία μπορεί να έχουν τόσο βαθιές ρίζες που δεν μπορεί να τις ξεριζώσει ούτε ο πιο ισχυρός άνεμος. Ωστόσο από το παραπάνω θα εξαιρέσω τη γονική αγάπη που ως δεσμός αίματος είναι ό,τι πιο ισχυρό μπορεί να υπάρξει στη φύση των ανθρώπων.
Ασχολείστε με το κοινωνικό μυθιστόρημα και το παιδικό βιβλίο. Πώς επιλέξατε αυτές τις κατηγορίες;
Η συγγραφή του παιδικού βιβλίου για μένα λειτουργεί καταπραϋντικά. Είναι τρόπος ψυχικής καταστολής. Νιώθω ότι γιατρεύω την ψυχή μου κάθε που μπαίνω στη διαδικασία να γράψω ένα παραμύθι ή ένα εφηβικό έργο αφού βγάζω από μέσα μου κάθε άσχημη σκέψη που έχει συσσωρευτεί . Όσο κι αν ακούγεται κλισέ, γίνομαι παιδί. Επέλεξα όμως να γράφω για όλες τις ηλικίες ώστε το αποτέλεσμα να καλύπτει πρώτα την ψυχή μου και κατόπιν τους αναγνώστες μου.
Τοποθετείτε τις ιστορίες σας στην επαρχία: στη ορεινή Κορινθία («Αμαλία»), την Καστοριά («Το τελευταίο δαχτυλίδι»), τη Θεσπρωτία («Η Παναγιά της Φωτιάς»), τα Χανιά («Στα χνάρια του κουρσάρου Μπαρμπαρόσα»), σε δυο χωριά της Κρήτης (Σασμός) στην Ιθάκη και στα βουνά της Ευρυτανίας τη «Νύχτα της Αλήθειας». Τι σας ιντριγκάρει στην ελληνική επαρχία;
Λόγω των ενασχολήσεών μου, από μικρό παιδί με τόσο πολλές δραστηριότητες και ταξίδια, έχω γνωρίσει αρκετά καλά την ελληνική επαρχία. Στη χώρα μας υπάρχουν τόποι που έχουν καταφέρει να μείνουν βαθιά χαραγμένοι μέσα μου. Μέρη και άνθρωποι που χάιδεψαν την καρδιά μου, εύφραναν τις αισθήσεις μου και άφησαν τις ομορφότερες αναμνήσεις στο «μπουκαλάκι» που σταλάζουν τα καλύτερά μου. Έτσι ως συναισθηματικός άνθρωπος δεν θα μπορούσα να μην πασπαλίσω και στα έργα μου λίγες από τις μαγικές σταγόνες που έχω συλλέξει με τόση αγάπη. Ο τόπος μας είναι λατρεία. Η πατρίδα μας έχει σπάνιες ομορφιές και καλώ τον καθένα να τις ανακαλύψει. Είτε μέσα από τις περιγραφές μου είτε προκαλώντας τον να τις επισκεφτεί δια ζώσης.
Πότε μπήκε στη ζωής σας το γράψιμο;
Ιστορίες σκάρωνα από παιδί. Ωστόσο δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου να ασχοληθώ με τη συγγραφή. Ούτε ως όνειρο το είχα, ούτε ως ανάγκη. Προέκυψε από τύχη όταν το ανέκδοτο τότε, παραμύθι μου «Ο Δράκος Μπουρμπουλήθρας» έπεσε στα χέρια της συντρόφου μου. Το διάβασε, της άρεσε και μπήκε στη διαδικασία να βρει τρόπο να εκδοθεί. Έτσι, δίχως καλά καλά να το καταλάβω, με ώθησε σε μια συναρπαστική διαδικασία ασταμάτητης συγγραφής.
Οι επιλογές μας καθορίζουν τη ζωή μας ή η τύχη παίζει τον ρόλο της;
Η άποψή μου είναι ότι το πεπρωμένο μας είναι καθαρά οι επιλογές μας. Είμαι απόλυτος σ’ αυτό. Την τύχη την κρατάμε στα χέρια μας και τα νήματα τα κινούμε οι ίδιοι με τις αποφάσεις μας. Ελάχιστοι είναι οι εξωγενείς παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν για το αντίθετο.
Συνθέτης και στιχουργός, βραβευμένος φωτογράφος, πανελληνιονίκης στο Taekwondo και βέβαια συγγραφέας πολλών μπεστ σέλερ και παιδικών βιβλίων. Ποιο είναι το μυστικό να τα καταφέρνει κανείς σε τόσο πολλές, διαφορετικές ενασχολήσεις;
Το τρίπτυχο για την επιτυχία δεν είναι μυστικό, είναι φανερό αιώνες τώρα. Δουλειά, πειθαρχία, γνώση. Όταν δουλεύεις μεθοδικά και πειθαρχημένα τότε έρχεται και η γνώση. Αν καταφέρεις να τα κάνεις κτήμα σου τότε κρατάς στα χέρια σου και τα τρία συστατικά που χρειάζονται. Έτσι έχεις βάθος, δεν μένεις στα επιφανειακά, και το έργο σου αγαπιέται αληθινά, με ειλικρίνεια.
Διαβάζετε τις κριτικές;
Ποιος δεν διαβάζει κριτικές; Όλοι όσοι εκτίθενται σε κοινό οφείλουν να το πράττουν. Οι θετικές κριτικές με κάνουν να χαίρομαι, ωστόσο όσο διθυραμβικές και να είναι δεν έχουν τη δύναμη να με αποπροσανατολίσουν από τον στόχο μου. Είπαμε, ακολουθώ το τρίπτυχο. Οι αρνητικές κριτικές φυσικά και με προβληματίζουν. Έχοντας υπάρξει δεκαετίες αθλητής και προπονητής έχω διδαχτεί να επιζητώ πάντα τα θετικά μιας ήττας (αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι). Έτσι αν υπάρχει κάτι καλό ακόμα και από την άσχημη κριτική το χρησιμοποιώ ώστε να γίνω καλύτερος.
Είστε πολυδιαβασμένος συγγραφέας, «ο συγγραφέας των 100.000 αντιτύπων». Γιατί νομίζετε ότι τα βιβλία σας κερδίζουν τους αναγνώστες;
Δεν έχω άποψη, ειλικρινά. Ίσως κάτι κάνω καλά, ίσως το συναίσθημα με την ταχύτητα του κειμένου, οι ιστορίες, οι χαρακτήρες που δεν είναι εξωπραγματικοί; Δεν ξέρω. Ίσως λίγο απ’ όλα, ίσως και όλα τα παραπάνω. Αυτό πάντως θα ήθελα κάποια στιγμή να το μάθω κι εγώ!
Ποιο είναι το πιο συγκινητικό πράγμα που έχει φτάσει σε σας από αναγνώστη σας;|Μέσα στα τελευταία επτά χρόνια που κυκλοφορούν τα βιβλία μου έχω ακούσει και έχω διαβάσει πάρα πολλά συγκινητικά σχόλια και ιστορίες. Ωστόσο εκεί που λιώνει η ψυχή μου είναι όταν έρχονται μηνύματα από ανθρώπους που είναι ασθενείς σε κάποιο νοσοκομείο ή από συνοδούς ασθενών και μου εκμυστηρεύονται την αγαλλίαση, τη συντροφιά και το φευγιό που κάνουν με τα βιβλία μου. Αυτό είναι το ανεκτίμητό μου και αν μου ζητούσατε μια απάντηση στο ερώτημα: Γιατί γράφω, η απάντηση θα ήταν: «Γι’ αυτούς τους ανθρώπους και για κάτι τέτοιες στιγμές».
Ο συγγραφέας του «Λίνε» και podcaster της ATHENS VOICE μιλά για τα παιδιά, τα «πρέπει» που μαθαίνουμε από μικροί κι εκείνες τις μικρές «καμπύλες» που μας βοηθούν να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε.
17°
