Ο Μανόλης Ξεξάκης και το Θέατρο της Οικουμένης

Περιγράψτε μας με 150 λέξεις το βιβλίο σας.
«Το θέατρο της οικουμένης» είναι μυθιστόρημα που θα εκδοθεί σε 3 τόμους λόγω μεγέθους. Χίλιες και σελίδες δεν είναι διαχειρίσιμες εκδοτικά. Φιλοδοξεί να μας διασκεδάσει και να μας συγκινήσει με ιστορίες απλών ανθρώπων που συμπλέκονται οι ζωές τους. Θέλει όμως να το κάνει περνώντας από μεγάλες στιγμές της ιστορίας, των επιστημών, των τεχνών και της σκέψης, που γίνονται «ήρωες» του βιβλίου ως αφηγήσεις των προσώπων που δρουν.

Ποιες είναι αυτές οι μεγάλες στιγμές;
Η ιστορία της Χάρτας του Ρήγα και τα οράματά του για τον Ελληνισμό, που αφηγείται ο φύλακας της βιβλιοθήκης της Κοζάνης. Οι βραχονησίδες του Αιγαίου, που οι Τούρκοι θεωρούν γκρίζες ζώνες, ο πόλεμος του 1940, που αφηγείται ένας παππούς του οποίου ο γιος, ο Μόσχος, σκοτώθηκε στην Αλβανία και το επιτελείο τού έστειλε ένα χαρτί που γράφει Αποβιωτήριο κι ένα ρολόι. «Τι να τα κάνω», λέει ο παππούς, «το ρολόι δουλεύει, αλλά ο χρόνος του Μόσχου τελείωσε». Πιο παλιά, η ιστορία των ανακαλύψεων του Ανδρόνικου στη Βεργίνα, τις Αιγές, την πρώτη πρωτεύουσα των Μακεδόνων. Υπάρχει μεγάλο κεφάλαιο για το Άγιον Όρος, για τη Βενετοκρατία στην Κρήτη κ.ά.

Και οι στιγμές των τεχνών;
Οι ήρωές μου επισκέπτονται μουσεία με εμβληματικά έργα, όπως ας πούμε το Μπελβεντέρε στη Βιέννη όπου υπάρχει «Το φιλί» του Κλιμτ, οπότε βρίσκω την ευκαιρία να πω όχι μόνο για το έργο αλλά και για την πρώτη διάλεξη που έγινε για το φιλί γενικά από έναν Έλληνα, τον δημοτικιστή Ψυχάρη.

Και οι άλλες μεγάλες στιγμές που λέτε, ποιες είναι;
Όταν ερευνούσα μεγάλες στιγμές της σκέψης έπεσα πάνω σε έννοιες που, επειδή έχουμε προσδιορίσει τη χρήση και τη χρησιμότητά τους, πάψαμε να ασχολούμαστε με αυτές. Δούλεψα με τρεις, την ιδέα των ψυχών, την κατασκοπεία και τον προδομένο έρωτα. Με τις αθάνατες ψυχές παίζουμε θέατρο προσδοκώντας βέβαια οι ίδιοι την αθανασία, με την κατασκοπεία ξεχνούμε ότι επειδή επιλέξαμε να υπερασπίζει τα δίκαια της πατρίδας μας κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι υποσκάπτει τους νόμους μας, και με τον προδομένο έρωτα που αποδεικνύει πως τα ένστικτα είναι ανίκητα.
Στον τρίτο τόμο υπάρχει κεφάλαιο-διάλεξη ενός Αμερικανού καθηγητή της Ψυχιατρικής, που γράφει βιβλία για τις ψυχές. Ο ήρωας αυτός μπήκε για να δώσει κύρος σε όσα λέγονται εκεί, αλλά είναι και κλειδί της ειρωνείας στο βιβλίο. Εννοείται ότι όλα λέγονται χωρίς πόζα και το βιβλίο κυλάει νεράκι, γράφτηκε για να διαβάζεται.

Αν είχατε μαγικό ραβδάκι και μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην οικουμένη, τι θα διαλέγατε;
Όπως είπα στην παρουσίαση του βιβλίου στον ΙΑΝΟ: Τόση επιστήμη, τόση κλασική παιδεία και δεν μετακίνησαν ούτε χιλιοστό την προσήλωσή μας στην άγρια χαρά του αίματος, στο χορό των σπαθιών πάνω σε πίστα που είναι φτιαγμένη από κόκαλα ανθρώπων. Αυτό θα ήθελα να αλλάξω. Η βία, η επιθετικότητα, η μισαλλοδοξία θα καταστρέψουν τις κοινωνίες μας.