Κόλαση ή παράδεισος;

Ο Άρης Σφακιανάκης ζει στην Αθήνα, διαθέτει κριτική ματιά, χιούμορ και ...λατρεύει τις γυναίκες. Αυτή την εποχή κρύβεται από συζύγους, βιτριόλια και άλλα φονικά εργαλεία και «ξαναxτυπά» με ένα νέο βιβλίο, το «Παντρεμένες» (Κέδρος). Τι συνέβη στον Παρθένιο Σατανάκη, τον ήρωα του «Δεν ήξερες… δεν ρώταγες!» (Ελευθεροτυπία, 2011) και του «Ου μπλέξεις» (Κέδρος, 2011); Tον ξετρυπώσαμε για να μάθουμε λεπτομέρειες.

Πες μας τι συνέβη στον Σατανάκη, το λογοτεχνικό alterego σου, δεκαπέντε χρόνια μετά; Ο ήρωας έχει χάσει τα μαλλιά του και ψάχνει να κάνει εμφύτευση – αλλά δεν έχει τα λεφτά. Αυτό τον μπλέκει με τον κόσμο των παντρεμένων γυναικών, που επίσης θέλουν να φτιάξουν την εμφάνισή τους με πλαστικές επεμβάσεις – που ωστόσο αστοχούν.
Αυτή τη φορά ασχολείσαι με… «Παντρεμένες». Τι είναι ο γάμος; Μια έρημος ψυχική και μια διαβολική αποξένωση των σωμάτων, όπως γράφεις στο βιβλίο σου ή… κάπου υπάρχει ελπίδα; Ο γάμος είναι ένα βιβλίο με ωραίο εξώφυλλο που αγόρασες με κέφι και μεγάλες προσδοκίες. Το κακό είναι πως όταν το ανοίγεις στο σπίτι κι αρχίζεις να διαβάζεις συνειδητοποιείς ότι το μυθιστόρημα είναι για τα σκουπίδια. Επιμύθιο: πριν αγοράσεις βιβλίο, ρίξε μια ματιά στις πρώτες σελίδες. Σημείωση: εδώ σταματάνε και οι ομοιότητες με τα βιβλία.

Tι είναι οι γυναίκες; Κόλαση ή παράδεισος; Μια γυναίκα μετέτρεψε τον Κήπο της Εδέμ σε κόλαση. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο εβραϊκό βιβλίο της Γενέσεως. Δείτε ποια δικιά μας άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Βέβαια, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στα κορίτσια ότι, χωρίς εκείνα, ο κόσμος μας θα ήταν γεμάτος ανία και πλήξη. Μια κόλαση!
Έχεις εμμονές και με τι; Αγαπώ τα βιβλία, λατρεύω τις γυναίκες, έχω εμμονή με τα ταξίδια.
Λατρεύεις τις γυναίκες! Εκείνες; Οι γυναίκες αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτές. Κατανοούν με μητρική τρυφερότητα αυτήν μου την αδυναμία, σπεύδουν να ικανοποιήσουν την αρσενική ανάγκη μου για το κυνήγι του ποδόγυρου και καταλήγουν ηρωίδες μου σε κάποιο βιβλίο. Έχω μια υπέροχη σχέση με τις γυναίκες. Όλοι οι άγιοι στο εικονοστάσι μου είναι γένους θηλυκού.
Ο Σατανάκης θέλει να κάνει εμφύτευση μαλλιών. Εσένα, σε καθορίζει η εμφάνισή σου; Αναφέρεσαι στη φαλάκρα μου, προφανώς. Σε πληροφορώ λοιπόν ότι στο σπίτι μου δεν υπάρχουν καθρέφτες – πράγμα που προκαλεί τη μήνι όσων γυναικών με επισκέπτονται κατά καιρούς και βρίσκονται στην ανάγκη να πουδράρουν τη μύτη τους.
Εκτός από τις γυναίκες αντλείς έμπνευση και από την άλλη σου δουλειά; Είμαι ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας. Έχω γράψει εκτενώς γι’ αυτό το επάγγελμα στο Μπέιμπι Σίτινγκ κι έχω αντλήσει μπόλικο υλικό από τις προσωπικότητες συναδέλφων μου για άλλα βιβλία.
Αν και Κρητικός, ζεις στην Αθήνα. Τι σου αρέσει να κάνεις; Γεννήθηκα στο κέντρο του Ηρακλείου Κρήτης, εντός των τοιχών. Είμαι άνθρωπος του κέντρου. Στα μυροβόλα προάστια θα μαράζωνα, όπως οι μολόχες. Μου αρέσει, λοιπόν, να ξεκινάω τη βόλτα μου από το σπίτι του Παλαμά στην οδό Περιάνδρου και να τριγυρίζω στα στενά της Πλάκας με κατεύθυνση την πρώτη μητρόπολη της Αθήνας, εκεί που εκκλησιάζονταν ο Όθωνας και η Αμαλία με τον Μακρυγιάννη και τον Καλλέργη, στην πλατεία της Αγίας Ειρήνης. Αν έχω το κουράγιο, ανεβαίνω μέχρι τα Αναφιώτικα για να κοιτάξω την Αθήνα από ψηλά, διαφορετικά παίρνω το ασανσέρ και βγαίνω στην ταράτσα του 360, στην πλατεία Μοναστηρακίου, που προσφέρει ακόμη καλύτερη θέα. (Επ’ ευκαιρία, προτείνω το εκπληκτικό βιβλίο του Κώστα Μπίρη «Αι Αθήναι από τον 19ο στον 20ο αιώνα», εκδόσεις Μέλισσα).
Θα πεις στις γυναίκες αναγνώστριες της Α.V. που μπορούν να σε βρούν; Ως εργένης, τα βράδια βγαίνω έξω με τους φίλους μου για φαγητό (δεν έχω ιδέα από μαγειρική ο ίδιος). Αυτή την εποχή συχνάζω στο Γκελ, ένα μπιστρό δίπλα στο Booze (Κολοκοτρώνη 59, για την ακρίβεια). Το έχει η Φανή, κεντρική ηρωίδα στο προηγούμενο βιβλίο μου «Ου μπλέξεις».
Διαθέτεις διεισδυτικό χιούμορ και αυτοσαρκάζεσαι μέσα από τον ήρωά σου. Με τι πράγματα γελάς; Γελάω με τα μυθιστορήματα του Χάουαρντ Τζέικομπσον και τις προσπάθειες της κυβέρνησης να φτιάξει κράτος.