Το μαγαζάκι του τρόμου, θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης
© Πάνος Γιαννακόπουλος
Θεατρο - Οπερα

«Το Μαγαζάκι του Τρόμου» στο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης: Μπήκαμε στα καμαρίνια και μιλήσαμε με τους συντελεστές

Η Θέμις Μαρσέλλου, η Demy, o Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο Αντώνης Λουδάρος και ο Στράτος Λύκος μιλούν στην ATHENS VOICE για την παράσταση
niki-koskina1
Νίκη - Μαρία Κοσκινά
8’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Το Μαγαζάκι του Τρόμου, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου, παίζεται Τετάρτη με Κυριακή στο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης

Το μαγαζάκι του Τρόμου, το κλασικό μιούζικαλ του Χάουαρντ Άσμαν, σε μουσική του Άλαν Μένκεν, ανεβαίνει φέτος στο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης, σε διασκευή, απόδοση στίχων και σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου. Όλα ξεκινούν όταν ένας υπάλληλος ανθοπωλείου, που έχει τρέλα με τη βοτανολογία και τα φυτά ανακαλύπτει ένα σαρκοβόρο φυτό, που γίνεται σύντομα talk of the town και τραβά πάνω του τα βλέμματα, το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό του κόσμου, τον κάνει σταρ στα μέσα μαζικής επικοινωνίας ενώ φέρνει απίστευτη πελατεία στο ανθοπωλείο. Παράλληλα, καταφέρνει να κερδίσει και το κορίτσι. Το φυτό όμως κρύβει ένα μεγάλο μυστικό: τρέφεται με ανθρώπινο αίμα... Ενώ το μεγάλο ερώτημα της παράστασης -που μας το ανέφεραν όλοι οι συντελεστές- είναι: Μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος για να πετύχει αυτό που θέλει; 

Παρακολούθησα «Το μαγαζάκι του τρόμου» πριν από λίγες ημέρες και στη συνέχεια μπήκα στα καμαρίνια και μίλησα με κάποιους από τους συντελεστές. Η Demy, ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ο Αντώνης Λουδάρος και ο Στράτος Λύκος μιλούν για τους χαρακτήρες που υποδύονται, τις απαιτήσεις του μιούζικαλ και την ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και τα σοβαρά ζητήματα που διατρέχουν την παράσταση. Ενώ η Θέμις Μαρσέλλου τόνισε τη δύναμη της μουσικής στην παράσταση αλλά και την ευφυέστατη μαεστρία του κειμένου να ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό.

Η σκηνοθέτις Θέμις Μαρσέλλου μάς μιλά για τη δύναμη της παράστασης

Όπως μου ανέφερε η σκηνοθέτις της παράστασης, το πιο δυνατό στοιχείο του έργου είναι η μουσική του Άλαν Μένκελ. «Όταν ακούς τα τραγούδια, τα ερωτεύεσαι και μαγεύεσαι από αυτά. Από εκεί και πέρα, από γραφής “Το μαγαζάκι του τρόμου” ακροβατεί ανάμεσα στο χουμοριστικό και το δραματικό: υπάρχουν σκηνές που είναι απόλυτα κωμικές ενώ στη συνέχεια γίνονται απόλυτα δραματικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκηνή του θανάτου του σαδιστή οδοντιάτρου (Στράτος Λύκος). Ενώ πεθαίνει από ασφυξία, πεθαίνει γελώντας καθώς το αέριο που εισπνέει του προκαλεί γέλιο»…

Από την άλλη, το φυτό αποτελεί το τίμημα για να πετύχει κάποιος τον σκοπό του. «Είναι κάτι σαν το Τζίνι στον Αλαντίν. Αλλά ζητά ανταλλάγματα. Και το ερώτημα που τίθεται στην παράσταση είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος για να πετύχει τον σκοπό του; Πόσες θυσίες μπορεί να υποστεί εντέλει»;

Τέλος, η σκηνοθέτης μου μίλησε για τον θίασο: «Έχω συνεργαστεί με σχεδόν όλους τους ηθοποιούς και πολλές φορές μάλιστα, οπότε γνωρίζουν και τον τρόπο που δουλεύω. Και είναι μεγάλη μου χαρά που συνεργάζομαι με αυτήν την ομάδα, ενώ είχα μάλιστα την τύχη να είναι όλοι οι πρώτες μου επιλογές για τους ρόλους».

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, η Demy, ο Αντώνης Λουδάρος και ο Στράτος Λύκος μάς μιλούν για τους ρόλους τους στην παράσταση


Θα ήθελα να περιγράψετε τον ρόλο σας με 3 επίθετα. 

Demy: Η Όντρεϊ είναι ονειροπόλα, αφελής και καλοπροαίρετη. Έχει όνειρα, αλλά δεν τολμά να πιστέψει πραγματικά ότι μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Είναι ένας άνθρωπος που βλέπει το καλό στους άλλους, ακόμη κι όταν η δική της ζωή δεν της αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Ο Σέιμουρ ξεκινά ως ένας καλόκαρδος, συνεσταλμένος άνθρωπος, χωρίς ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση. Στην πορεία, όμως, οι συνθήκες τον αλλάζουν και αναδεικνύουν πλευρές του εαυτού του που ίσως ούτε ο ίδιος γνώριζε ότι υπάρχουν. Ωστόσο αν και διαβρώνεται, παλεύει συνεχώς μέσα του. Δεν είναι περήφανος για κάποια πράγματα που αναγκάζεται να κάνει στην πορεία της παράστασης.

Αντώνης Λουδάρος: Κακοποιητικός, φιλοχρήματος, ψυχούλα! Το τελευταίο το λέω και λίγο χιουμοριστικά. Είναι ένας σκληρός άνθρωπος, που εκμεταλλεύεται τους γύρω του, αλλά για να αποδώσω τον ρόλο, προσπαθώ να δω και τις χαραμάδες του. Για παράδειγμα, ανησυχεί για την Όντρεϊ και τη σχέση της με έναν άνθρωπο που την κακοποιεί. Ωστόσο, είναι ένας χαρακτήρας που έχει μάθει να αντιμετωπίζει τα πράγματα με σκληρότητα και θεωρεί ότι η ίδια η ζωή του φέρθηκε άδικα.

Στράτος Λύκος: Σαδιστής, κακοποιητικός και καταπιεσμένος. Είναι ένας αρνητικός χαρακτήρας, από εκείνους που δύσκολα μπορείς να συμπαθήσεις. Έχει, βέβαια, μια κωμική διάσταση στον τρόπο που παρουσιάζεται, αλλά αυτό δεν αλλάζει τη φύση του. 

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στην προσέγγιση του ρόλου σας;

Demy: Για μένα ήταν να βρω την ισορροπία ανάμεσα στην αλήθεια της Όντρεϊ και στην κωμική πλευρά της, χωρίς να την κάνω καρικατούρα. Δεν ήθελα να χαθεί η ουσία της, ειδικά όταν έρχεται αντιμέτωπη με τόσο δύσκολες καταστάσεις. Έχει μια κακοποιητική σχέση με τον Όριν. Και αυτό δεν μπορών να το αντιμετωπίσω επιφανειακά επειδή η παράσταση είναι κατά βάση μια κωμωδία. Παράλληλα, έπρεπε να βρω τον τρόπο να υπηρετήσω τον ρυθμό και τις απαιτήσεις του μιούζικαλ.

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Η πρόκληση είναι συνολικά ο ρόλος, γιατί έχει μεγάλες απαιτήσεις τόσο υποκριτικά όσο και μουσικά. Υπάρχουν απότομες μεταβάσεις από την κωμωδία στο δράμα και πρέπει να τις υπηρετήσεις με ακρίβεια. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον του έργου: ακόμη κι αν αφαιρούσες τη μουσική, η ιστορία θα μπορούσε να σταθεί ως θεατρικό έργο. Για μένα, το ζητούμενο είναι να τραγουδάς ως ηθοποιός. Το τραγούδι δεν πρέπει να διακόπτει τη δράση για να ακουστεί απλώς ένα ωραίο κομμάτι. Πρέπει να συνεχίζει την υποκριτική.

Αντώνης Λουδάρος: Επέστρεψα, ύστερα από αρκετά χρόνια, σε ένα είδος που αγαπώ πολύ, το μιούζικαλ, το οποίο απαιτεί συνδυασμό χορού, τραγουδιού και υποκριτικής. Δυσκολεύτηκα να ξαναμπώ σε αυτή τη διαδικασία και ακόμη αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε μια φάση προσαρμογής. Ο θίασος έχει πολύ υψηλό επίπεδο και είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πόσο ταλαντούχοι και πόσο δουλεμένοι είναι οι άνθρωποι γύρω σου. Όσο για τον ρόλο, δεν είναι πάντα ευχάριστο να παίζεις τον κακό. Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να τον δικαιολογήσω υποκριτικά, να ανακαλύψω τι κρύβεται πίσω από τη σκληρότητά του.

Στράτος Λύκος: Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να βγει αυτό που πραγματικά συμβαίνει στη σκηνή και όχι απλώς να προκαλεί γέλιο. Ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι γραφικός και έχει κωμικά στοιχεία, όμως η κατάσταση που δημιουργεί είναι σοβαρή. Δεν ήθελα να αντιμετωπιστεί ως αστεία επειδή ο ίδιος είναι μια κωμική φιγούρα. Στις πρόβες, μάλιστα, ένιωθα συχνά άβολα με όσα λέει στον χαρακτήρα της Demy. Μετά τις σκηνές μας πήγαινα και της ζητούσα «συγγνώμη». Είναι περίεργο να απευθύνεσαι στη σύντροφό σου με τόσο σκληρά λόγια, ακόμη κι όταν γνωρίζεις ότι πρόκειται για μυθοπλασία.

Το έργο κινείται ανάμεσα στην κωμωδία και σε αρκετά σκληρά θέματα. Πώς βρίσκετε την ισορροπία;

Demy: Το σημαντικό είναι να μην ξεχνάς ποτέ τι συμβαίνει στον χαρακτήρα, ακόμη κι όταν η σκηνή έχει κωμικό τόνο. Η Όντρεϊ ζει μια δύσκολη πραγματικότητα, αλλά εξακολουθεί να ονειρεύεται μια απλή, ιδανική αγάπη, μια ζωή σαν εκείνες που έβλεπε στις αμερικανικές διαφημίσεις της δεκαετίας του ’50. Δεν πιστεύει, όμως, ότι αξίζει κάτι καλύτερο. Αυτό είναι ένα από τα πιο οδυνηρά στοιχεία της.

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Το χιούμορ είναι ένας τρόπος να μιλήσεις για δύσκολα πράγματα χωρίς να τα υποβαθμίσεις. Δεν σημαίνει ότι γελοιοποιείς όσα συμβαίνουν. Αντίθετα, μπορεί να σε βοηθήσει να πλησιάσεις τον θεατή και να τον κάνεις να αισθανθεί πιο έντονα αυτό που βρίσκεται πίσω από το γέλιο. Η σοβαρότητα του θέματος πρέπει να παραμένει εκεί.

Αντώνης Λουδάρος: Το χιούμορ κάνει τη ζωή λίγο πιο εύκολη. Όταν ένας άνθρωπος περνάει δύσκολα, δεν σημαίνει ότι παύει να πονάει επειδή μπορεί να γελάσει. Το χιούμορ, όμως, τον βοηθά να ξορκίσει κάπως τη δυσκολία. Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις μας. Αν μπορείς να συνδεθείς με τον άλλον μέσα από το γέλιο, τα πράγματα μαλακώνουν και αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες λίγο πιο απλά. Η ζωή χωρίς χιούμορ θα ήταν πραγματικά μια μικρή κόλαση.

Στράτος Λύκος: Στον δικό μου ρόλο, πάντως, το χιούμορ δεν είναι το βασικό χαρακτηριστικό. Η κωμικότητα προκύπτει από τον τρόπο που παρουσιάζεται αυτή η περσόνα και από τη γελοιότητα του χαρακτήρα. Είναι ένας άνθρωπος που λέει και κάνει πράγματα τα οποία, ειδικά στη σημερινή εποχή, προκαλούν μεγάλη αμηχανία. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας χαρακτήρας που θα ακύρωνε το κοινό, ένας άνθρωπος εντελώς εκτός των σημερινών ορίων. Το ζητούμενο είναι να φανεί πόσο γελοίος είναι, χωρίς να ξεχαστεί η σοβαρότητα όσων κάνει.

Το μιούζικαλ έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Πώς ήταν για εσάς η συνύπαρξη της υποκριτικής με το τραγούδι και τη μουσική;

Demy: Παρότι το τραγούδι είναι ένα πεδίο στο οποίο έχω εμπειρία, κάθε μιούζικαλ έχει τις δικές του απαιτήσεις. Έχω την τάση να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου και να θέλω να ανταποκριθώ όσο καλύτερα γίνεται. Μάλιστα, σκέφτομαι ότι το κοινό ίσως κρίνει πιο αυστηρά το τραγούδι μου επειδή με γνωρίζει ως τραγουδίστρια. Παράλληλα, η κωμωδία είναι ένας διαφορετικός κόσμος για μένα. Μαθαίνω πώς να χειρίζομαι τις ατάκες και να αφουγκράζομαι την αντίδραση του κοινού, η οποία δεν είναι ίδια κάθε βράδυ.

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Το ζητούμενο είναι το τραγούδι να αποτελεί μέρος της ερμηνείας. Δεν είμαι ένας τραγουδιστής που καλείται να παίξει έναν ρόλο, αλλά ένας ηθοποιός που τραγουδά μέσα στην ιστορία. Πρέπει να υπάρχει συνέχεια ανάμεσα στον λόγο, στην κίνηση και στη μουσική. Οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, αλλά αυτό είναι και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του είδους.

Αντώνης Λουδάρος: Έχω ξανακάνει μιούζικαλ αρκετές φορές, αλλά αυτή τη φορά η επιστροφή μου ήταν πιο δύσκολη απ' όσο περίμενα. Χρειάστηκε να ξαναβρώ τον ρυθμό μου στο τραγούδι και στον χορό. Ταυτόχρονα, η συνύπαρξη με μια ομάδα τόσο νέων ανθρώπων έχει τη δική της γοητεία. Κάποιες στιγμές αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι ανάμεσα σε μαθητές, άλλες φορές γίνομαι κι εγώ παιδί μαζί τους. Με κάνουν να νιώθω ξανά πολύ νέος.

Στράτος Λύκος: Το μουσικό κομμάτι ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία για μένα, παρόλο που έχω ξανακάνει μιούζικαλ. Έχω κάποια ερασιτεχνική εμπειρία, αλλά δεν έχω κάνει σχετικές σπουδές. Είχα έντονο άγχος, γιατί είναι κάτι που δεν αισθάνομαι ότι έχω κατακτήσει πλήρως. Από την άλλη, η μουσική της παράστασης είναι εξαιρετική και αυτό σε παρασύρει.

Ο ρόλος του έρωτα;

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Ο έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη. Ο Σέιμουρ νιώθει τόσο «υπό» και θεωρεί ότι η Όντρει δεν του αξίζει. Ενώ μάλιστα πιστεύει ότι το φυτό τον βοηθάει να την κερδίσει.
Ωστόσο κάποια στιγμή στο έργο φαίνεται ότι τα πράγματα θα πήγαιναν έτσι κι αλλιώς προς τα εκεί, δίχως τη βοήθεια του φυτού…
Demy: Η Όντρει από την άλλη είναι θύμα της κοινωνικής της τάξης. Θεωρεί ότι ο Σέιμουρ είναι τόσο καλός που δεν μπορει να την αγαπήσει και της αξίζει ένας κακοποιητικός χαρακτήρας. Επειδή ξεκινά από πολύ χαμηλά, δεν έχει προσδοκίες. Περιμένει τα χειρότερα για εκείνην. Αλλά δεν σταματά να ελπίζει και να ονειρεύεται…

Πίσω από την ιστορία του φυτού που γίνεται όλο και πιο απαιτητικό, υπάρχουν και ζητήματα φιλοδοξίας, εκμετάλλευσης και κοινωνικής θέσης. Τι σας απασχολεί περισσότερο σε αυτή την ιστορία;

Demy: Με ενδιαφέρει πολύ η κοινωνική διάσταση της ιστορίας. Η Όντρεϊ και ο Σέιμουρ προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα και κουβαλούν την αίσθηση ότι δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη θέση στην οποία γεννήθηκαν. Εκείνη δυσκολεύεται ακόμη και να φανταστεί μια διαφορετική ζωή, ενώ εκείνος, όταν παρουσιάζεται μπροστά του μια ευκαιρία, φτάνει στα άκρα. Το έργο δείχνει πώς ο τόπος, η οικογένεια και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε επηρεάζουν τις δυνατότητες που πιστεύουμε ότι έχουμε. Με έναν τρόπο, όλοι οι χαρακτήρες είναι θύματα, ακόμη κι όταν οι ίδιοι παίρνουν αποφάσεις που τους οδηγούν σε δύσκολες καταστάσεις.

Θανάσης Τσαλταμπάσης: Ο Σέιμουρ ξεκινά δίνοντας στο φυτό το δικό του αίμα, λίγο λίγο, χωρίς να γνωρίζει πού μπορεί να οδηγήσει αυτό. Όσο εκείνο μεγαλώνει και οι απαιτήσεις του αυξάνονται, ο ίδιος αναγκάζεται να βρει λύσεις. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αλλάζει και ο ίδιος. Ανακαλύπτει μια πλευρά του εαυτού του πιο άπληστη, πιο αγχώδη, που ίσως δεν πίστευε ότι υπήρχε. Είναι ενδιαφέρον πώς οι περιστάσεις μπορούν να βγάλουν από μέσα μας έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζαμε.

Αντώνης Λουδάρος: Για μένα, ένα από τα νοήματα του έργου είναι ότι, όταν θέλεις να σου έρχονται όλα εύκολα, χωρίς να χρειαστεί να κοπιάσεις, αυτό μπορεί να έχει συνέπειες. Ο χαρακτήρας μου προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του φυτού για να βελτιώσει τη ζωή του και χρησιμοποιεί τους ανθρώπους γύρω του για τον σκοπό αυτό. Είναι μια συμπεριφορά που, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα, μπορεί να αναγνωρίσουμε και στην καθημερινότητά μας. Το ερώτημα είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει κανείς για να πετύχει αυτό που θέλει.

Στράτος Λύκος: Ο δικός μου χαρακτήρας είναι ένας ξεκάθαρα αρνητικός άνθρωπος. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι η κωμική του όψη δεν τον κάνει λιγότερο επικίνδυνο ή λιγότερο σκληρό. Αντίθετα, η αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα του και σε όσα κάνει είναι εκείνη που κάνει τη συμπεριφορά του ακόμη πιο αποκαλυπτική.

Δειτε περισσοτερα

Στίβεν Πριόβολος - Συνέντευξη: Το ντοκιμαντέρ «Η Μητέρα του Νεπάλ», ο αγώνας της Ανουράντα Κοϊράλα κατά της εμπορίας ανθρώπων, οι συνεργασίες με σταρ του Χόλιγουντ.
Στίβεν Πριόβολος: Από το Χόλιγουντ στη «Μητέρα του Νεπάλ»

Ο Έλληνας κινηματογραφιστής μιλά για τον αγώνα της Ανουράντα Κοϊράλα κατά της εμπορίας ανθρώπων, τη συνύπαρξη με μεγάλους σταρ και τις συναντήσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο