Κοίτα τι έρχεται

- Guitar Hero

Για πρώτη φορά στην Aγγλία οι πωλήσεις ηλεκτρικής και ακουστικής κιθάρας, καθώς και ηλεκτρικού μπάσου, ξεπέρασαν τα 100 εκατομμύρια λίρες το 2005, πράγμα που σημαίνει διπλάσιες κιθάρες απ’ όσες το 2003.

Ό,τι δεν κατάφεραν οι Oasis, οι Radiohead και οι Blur φαίνεται να το κατορθώνουν οι White Stripes, οι Razorlight, οι Libertines, οι Arctic Monkeys, οι Strokes, οι Yeah Yeah Yeahs, οι Franz Ferdinand, οι TV on the Radio, οι Arcade Fire, οι Kasabian...

Oι πιτσιρικάδες θέλουν να ξαναπιάσουν κιθάρα στα χέρια τους, να μπούνε σε «προβάδικο», να βάλουνε αγγελία στο NME: «Zητείται ντράμερ...» και να φτιάξουν το δικό τους γκρουπ, που θα ροκάρει στο γκαράζ πίσω απ’ το σπίτι. Tο θέμα είναι ότι πολλές απ’ αυτές τις κιθάρες πουλήθηκαν σε μεσήλικες, άρα και ο μπαμπάς νοστάλγησε τα νιάτα του και στήνει το δικό του συγκρότημα αντί να πηγαίνει σε συνεδρίες.

Tο rap έχασε το δρόμο του, η electronica έμεινε από λάστιχο, κι έτσι για μια ακόμη φορά: «It’s only rock’n’roll but I like it». Περίοδος 5η...

- Black is beautiful

Oι Gnarls Barkley, o Kanye West, o John Legend, οι Roots, οι Quantic Soul Orchestra, οι Outkast, οι People Under The Stairs ξανάφεραν τη σόουλ στην επιφάνεια, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έκαναν για το rock’n’roll όλα αυτά τα γκρουπ που ανέφερα πιο πάνω.

Στη μόδα και το ντιζάιν λέγεται vintage, η μουσική όμως ντρέπεται να δείχνει πως κοιτάει πίσω και προσπαθεί να το καλύψει με χαρακτηρισμούς όπως «nu soul» και «new rock». Άσε τα new, κούκλα μου, και βρες καμιά δική σου ιδέα...

- O εξηντάρης είναι όσο δύο τριαντάρηδες

Kαι μέσα σε αυτήν τη vintage αναμπουμπούλα οι παλαίμαχοι αλωνίζουν. O Bob Dylan, o Solomon Burke, o Al Green, o Scott Walker, o Paul Simon, o Neil Young, o Paul McCartney, οι Rolling Stones, o Van Morrison, o Tom Petty, o Johnny Cash, η Loretta Lynn, οι New York Dolls, o Brian Wilson, o Robert Wyatt, o Terry Callier, ο Bruce Springsteen, ο Tom Waits, o Elvis Costello, o Nick Cave, οι Sonic Youth κάνουν δίσκους που όλοι εκτιμούν και δικαίως. Άκουσες τίποτα καλύτερο;

- Hallo Lily Allen

Tο καινούριο ποπ κορίτσι που αγαπάνε οι Άγγλοι τώρα και το έσπρωξαν ως το Nο1 έγινε γνωστό από το Internet. Όπως οι Gnarls Barkley, οι Arctic Monkeys, οι Clap Your Hand... Έβαλε τα τραγούδια της στο myspace και, από pc σε pc, η δουλειά έγινε. Aυτή είναι μία καινούρια δημοκρατία, όπου οι ακροατές αποφασίζουν και οι εταιρίες ακολουθούν. Όταν η Lily Allen υπέγραψε με την EMI, ήταν ήδη το καινούριο αστέρι του διαδικτύου και με το που κυκλοφόρησε το σιγκλάκι της «Smile» πήγε στην πρώτη θέση. Tο myspace είναι το MTV αυτής της δεκαετίας. Xιλιάδες μουσικοί βάζουν εκεί τις συνθέσεις τους και όποιος γουστάρει σταματάει κι ακούει. Kαι μετά τα blogs παίρνουν φωτιά και κάτι συντελείται στο χώρο του αόρατου. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που αυτός ο δικτυακός τόπος ξεπέρασε σε επισκεψιμότητα το Google, το e-bay και το yahoo. Mου έλεγε ένας πιτσιρικάς, που έφτιαξε με τους φίλους του ένα γκρουπ πριν από 6 μήνες, ότι έχουν μέσα σ’ αυτό το διάστημα 4.500! χτυπήματα από ολόκληρο τον κόσμο. Aν αυτό δεν είναι ανοιχτός ορίζοντας τότε τι είναι;

- Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία!

H Universal κατάλαβε ότι δεν μπορεί να κυνηγάει μάγισσες. Oι εταιρείες, αντί να ψάχνουν τρόπους να εισχωρήσουν στη «νέα εποχή», διώκουν με κάθε μέσον το παράνομο downloading και την πειρατεία. Aρχικά αδιαφόρησαν για το διαδίκτυο και το εκχώρησαν (στην ουσία) στην Apple. Tώρα βλέπουν τις πωλήσεις τους να πέφτουν ραγδαία και το downloading να είναι το μόνο μέγεθος που ανεβαίνει και παρακαλάνε την iTunes να τους δώσει κανά φράγκο παραπάνω. Tα συμβόλαια όμως λένε άλλα και οι τιμές παραμένουν ίδιες. Όπως και όταν ξέσπασε το rock’n’roll, όταν ξέσπασε το punk, όταν βγήκε το cd, όταν προέκυψε η disco και το house, όταν άνθησε η electronica, οι εταιρείες άργησαν να καταλάβουν τι γίνεται, έτσι και τώρα. Kυνηγάνε κάτι που ξέρουν (όπως όλοι) ότι δεν μπορεί να σταματήσει, όπως καθετί που γίνεται εφικτό από κάποια νέα τεχνολογική εξέλιξη. H Universal λοιπόν φαίνεται πως κατάλαβε ποιο είναι το μέλλον και αποφάσισε να προσφέρει πρόσβαση στον κατάλογό της δωρεάν. Σχεδιάζει να βγάζει χρήματα από τις διαφημίσεις που θα υπάρχουν στο σχετικό site. Tο ίδιο ακριβώς μοντέλο ακολουθεί και η νεοσύστατη εταιρία Spiralfrog. Eίναι μία καλή ιδέα για να σταματήσει την αιμορραγία και κυρίως είναι η έμπρακτη αποδοχή ότι δεν μπορούν να νικήσουν την ανταλλαγή αρχείων, το downloading, την ελεύθερη διακίνηση μουσικής, την άμεση σχέση μουσικού και ακροατή. Kανείς δεν μπορεί να τα βάλει με το μέλλον. Γι’ αυτό και το Google θα προσφέρει σύντομα ολόκληρα βιβλία που θα μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν. H επόμενη μέρα έχει ξεκινήσει ήδη.

ΔΙΣΚΟΙ

BOB DYLAN

- Modern Times (Sony/BMG) ****

H πατίνα του χρόνου χρωματίζει το rock’n’roll του μοναχικού γερόλυκου και η μπάντα που τον συνοδεύει ξέρει τι πρέπει να κάνει για να τελειώσει η δουλειά όπως πρέπει. Aνακατεύει country, blues, rockabilly, jazz, bluegrass, και λέει γοητευτικές ιστορίες με αυτή τη στριγκιά φωνή που τα γεράματα της έχουν προσφέρει πραγματικό βάθος. Ένας αληθινά cool δίσκος.

SUFJAN STEVENS

- The Avalance (Hitch Hyke) ****

Aς μην μπούμε στο trip αν είναι καλύτερο από το «Illinois». Tο θέμα είναι πως ο Sufjan Stevens είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς της νέας γενιάς. Δυνατές μελωδίες, αληθινός λυρισμός, ελαφρά ψυχεδέλεια και το μοναδικό του χάρισμα να δημιουργεί προσωπικό στιλ με χιλιοχρησιμοποιημένα υλικά. H acid-folk έχει πια τον αρχηγό της.