Σε μια φεστιβαλική χρονιά που κάθε sold out του Release Athens σπάει το ρεκόρ του αμέσως προηγούμενου, το βράδυ της εμφάνισης του Moby ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Είναι γεγονός ότι η πολύχρονη απουσία ενός τόσο εμβληματικού καλλιτέχνη, που ήταν από τους πρώτους που δίδαξε τα χρυσά crossover μεταξύ ροκ και ηλεκτρονικής, downtempo και dance, θα δημιουργούσε μεγάλη προσμονή στο κοινό, ενώ αν συνυπολογιστεί και η ανάμνηση της μακρινής τελευταίας εμφάνισής του στη χώρα μας, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αντισταθεί σε μια ακόμη φορά «στου Moby». Και πάλι όμως αυτό που συνέβη το βράδυ Τετάρτης 1/7 στην Πλατεία Νερού θα γραφτεί στα χρονικά του φεστιβάλ με τεράστια γράμματα.
Στο φαληρικό δέλτα και στις πέριξ οδικές αρτηρίες γινόταν από νωρίς το αδιαχώρητο, ενώ η ροή στα διαθέσιμα πάρκινγκ γύρω από την πλατεία Νερού (τόσο στα επίσημα όσο και στις «καβάτζες») μαρτυρούσε ότι η προσέλευση θα χτύπαγε κόκκινο.
Ουκ ολίγοι έχασαν λόγω του μποτιλιαρίσματος και των ουρών όχι μόνο τους Pale Blue Eyes, αλλά και τους Garbage – μια ακόμη μεγάλη εγχώρια αγάπη που πέρασε τις πρώτες νεότητές της γύρω από το ορόσημο του millennium – η επιστροφή των οποίων στην Ελλάδα 20 και βάλε χρόνια μετά τις χρυσές εποχές της Μαλακάσας, έδωσε σε πολλούς ένα extra κίνητρο για να προσέλθουν στο μεγάλο ραντεβού με τον Moby. Η Shirley Manson και η παρέα της ανέβηκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 19.30 για να δώσουν ένα ρεσιτάλ τιμιότητας για τα δεδομένα μιας καθαρόαιμης alternative μπάντας, τα καλύτερα χρόνια της οποίας ολοκληρώθηκαν κάπου στα μέσα των ‘00s, πριν από την πρώτη τους διάλυση. Το act δεν βγήκε αβίαστα, ούτε «έβγαλε μάτια», από την άλλη προσέφερε άφθονες αφορμές για χαμόγελα ευφορικής νοσταλγίας, κέρασε γενναιόδωρα το χαρακτηριστικό punchy μπάσο εκείνης της εποχής το οποίο τόσο μας έλλειψε από άλλες παρεμφερείς συναυλίες, κέρασε και ένα τυράκι με την διασκευή του «Lovesong» των Cure και σε γενικές γραμμές έδωσε αυτό που μπορούσαν οι ανθρώπινοι παράγοντές του. Και μόνο που ακούσαμε μετά από τόσα χρόνια live τραγούδια όπως τα «I Think I’ m Paranoid», «Stupid Love» και «I’m only Happy When It Rains», αρκούσε σε μια βραδιά κομμένη και ραμμένη για τη γενιά που αποτελούσε και την συντριπτική πλειοψηφία του κοινού: τους τι 30 - τι 40 - τι 50 που ήρθαν να πιουν τις μπίρες τους στην υγεία των καιρών που το «Queer» έπαιζε στα discman στο repeat της Κυριακής τα μεσημέρια και η ζωή έμοιαζε με ένα ατελείωτο πάρτι με soundtrack σε συχνή επιμέλεια τoυ μεγάλου headliner της βραδιάς.
Μετά από τον ένθερμο χαιρετισμό της Shirley Manson στο ελληνικό κοινό - κατά τη διάρκεια του οποίου ευχαρίστησε για όλη τη μη δεδομένη αγάπη που έχουν πάρει όλα αυτά τα χρόνια, έκανε το extra mile στο κλισέ που θέλει πολλούς καλλιτέχνες να αφήνουν ένα shout out στην ιστορία του τόπου μας ως λίκνο του πολιτισμού και της δημοκρατίας και φάνηκε πολύ συνειδητοποιημένη ως προς το ότι ενδεχομένως αυτή να είναι η τελευταία φορά που βλέπουμε τους Garbage live στα μέρη μας - ήρθε η ώρα να ανάψει στη γιγαντοοθόνη η ένδειξη «Coming Next – Moby». Περιμένοντας τον Moby λοιπόν επικράτησε το αδιαχώρητο σε τουαλέτες και μπαρ με τις ουρές να είναι τόσο μεγάλες που το «Bodyrock» κατέλαβε πολλούς εξαπίνης. Ο Moby βγήκε στη σκηνή δυναμικά, λιτός, απέριττος και ατσαλάκωτος, με απλά λευκά ρούχα και την κιθάρα του, και από την αρχή έκανε σαφές ότι θα γράψει χιλιόμετρα πάνω σε αυτή τη σκηνή.
Συνέχισε δυναμικά με «In My Heart» και «Go», απέτισε φόρο τιμής στην ανθρωπολόγο και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ζώων Τζέιν Γκούντολ, η οποία πέθανε τον περασμένο Οκτώβριο και με την οποία έχει συνεργαστεί πολλές φορές ο Moby στο πλαίσιο της δικής του ακτιβιστικής δραστηριότητας, και κάπου εκεί εισήλθε σε μια κάποια «κοιλιά» η οποία ωστόσο σωζόταν τόσο από τις σωστές επιλογές της setlist όσο και από τις ωραίες ιστορίες που μοιραζόταν από τη σκηνή ενδιάμεσα των τραγουδιών: μεταξύ άλλων για το πώς έπιασε την πρώτη του δουλειά σε ένα golf club για να μαζέψει λεφτά και να αγοράσει τους δίσκους του Μπόουι, με τον οποίο αργότερα έγιναν φίλοι λίγο πριν μας φιλοδωρήσει με τη βοήθεια της Nadia Christine Duggin (που είχε άλλωστε αναλάβει την κάλυψη των lead vocals για όλη τη βραδιά) με μια εκτέλεση του «Heroes». Αφού έβαλε εύκολα σε όσους τα βλέπουν όλα techno και δύσκολα σε αρκετούς υπόλοιπους - ιδίως με την αμφιλεγόμενη εκτέλεση του «Extreme Ways» στο σχετικά πρόσφατο remix του Armin van Buuren ο Moby επανήλθε εργοστασιακές ρυθμίσεις. Πρώτα με μια πολύ ατμοσφαιρική και πιστή απόδοση του ύμνου που ακούει στον τίτλο «Natural Blues» και αμέσως μετά με ένα encore βγαλμένο από την αιώνια ψυχή του raver που όπως δήλωσε και ο ίδιος κουβαλάει μέσα του και την αγάπη του για αυτήν την κουλτούρα ηλεκτρονικής κοσμικής αγάπης και ελευθερίας που μέστωσε στην καρδιά των 90s και εξακολουθεί να επηρεάζει την παγκόσμια μουσική βιομηχανία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
To ευφορικό ανθεμικό breakbeat «Feeling so Real» - το κομμάτι με το οποίο συνηθίζει να κλείνει ο Moby τις εγχώριες εμφανίσεις του - ήταν ίσως το αποκορύφωμα της βραδιάς με εξαιρετικά visuals και παραγωγή και όλη την ψυχή και αυθεντικότητα που ενδεχομένως έλειψε από άλλα συναυλιακά καρέ της βραδιάς. Σήκωσε ψηλά πάνω από 20.000 shiny happy people που για λίγα λεπτά ένιωσαν ότι η επιστροφή σε εκείνα τα αθώα βράδια είναι εφικτή κι αληθινή. Χιλιάδες άνθρωποι που θυμήθηκαν χθες έστω και για λίγο, έστω και σε συσκευασία mainstream συναυλιακής εμπειρίας, πώς ήταν τότε που χορεύαμε όλοι σε μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται.
17°
