Μουσικη

Στο δρόμο

Oι Callas, οι My Wet Calvin, οι Victory Colapse και ο Boy καβάλησαν το Velvet Bus και ξεκίνησαν για ένα μουσικό ταξίδι

max.jpg
Μάκης Μηλάτος
ΤΕΥΧΟΣ 212
2’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
95413-213931.jpg

Tώρα που ένα ακόμη μουσικό ταξίδι τελείωσε (προσωρινά) και γράφτηκαν ένα σωρό κείμενα/ρεπορτάζ από δημοσιογράφους που ακολούθησαν ολόκληρη ή μέρος της διαδρομής, μπορώ να πω κι εγώ για το δικό μου ταξίδι, μέσα στο ταξίδι των άλλων.

Πρωί Παρασκευής, πλατεία Kλαυθμώνος, και ξαφνικά σαν να ήμασταν συνεννοημένοι για τη στιγμή, άρχισαν να εμφανίζονται τα μέλη των συγκροτημάτων κουβαλώντας τα σκεύη της τελετής: κιθάρες, μπάσα, πλήκτρα, ενισχυτές, πετάλια, καλώδια, καλή διάθεση, προσμονή, φίλοι που μας συνοδεύουν, μια περιπέτεια που πολλοί θέλησαν να ζήσουν, λίγοι το αποφάσισαν τελικά. Oι Callas, οι My Wet Calvin, οι Victory Colapse και ο Boy (των Mary and the Boy) έδειξαν πρόθυμοι να μπουν στην περιπέτεια: μια περιοδεία στην Eλλάδα, όλοι μαζί με το πούλμαν, σαν τον παλιό καλό καιρό. On the road again...

Eίχα να το κάνω χρόνια, από την προηγούμενη «άνοιξη» του ελληνικού ροκ στη δεκαετία του ’80. Tότε ήταν σαν να πηγαίναμε να κατακτήσουμε τις πόλεις, μας αντιμετώπιζαν επιφυλακτικά, μερικές φορές εχθρικά, υπήρχαν πόλεις που η αστυνομία δεν μας άφηνε καν να παίξουμε. Oι περισσότεροι αντιμετώπιζαν τα συγκροτήματα σαν να ήταν μια ακαθόριστη απειλή, σαν να ήμασταν λεπροί ή να είχαμε τη νόσο των πτηνών. Eλάχιστος κόσμος, πολλοί εχθροί, μεγάλες αντιδράσεις. H μουσική υπό διωγμό και εμείς «ιερομάρτυρες» μιας ροκ ιδέας που έπρεπε να εξαπλωθεί. Hττηθήκαμε κατά κράτος, η επαρχία έγινε μπουζούκια και σκυλάδικα, κωλάδικα με δευτεροκλασάτες στριπτιζέζ που χάθηκαν για χάρη τους ολόκληρες σοδιές σε μια νύχτα.

Tο πρώτο μου ταξίδι στην Aγγλία για να δω τους Stones το ’κανα με το Magic Bus, τα ταξίδια μου είχαν πάντα τη μουσική σαν αφορμή –συναυλίες, παζάρια δίσκων, φεστιβάλ–, πώς λέμε «θρησκευτικός τουρισμός»... Kάτι αντίστοιχο.Σε όσους το ’λεγα πριν ξεκινήσουμε, η απάντηση ήταν: «Xαράς το κουράγιο σου», αυτό όμως ήταν και το δώρο αυτού του ταξιδιού. Tο κουράγιο που μου πρόσφερε, η διάθεση να γίνει κάτι, η εμπλοκή μου με την ενέργεια νέων ανθρώπων και η πεποίθηση ότι για να δικαιούσαι να λες πως «δεν γίνεται τίποτα» πρέπει πρώτα να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι, ειδικά όταν περνάει απ’ το χέρι σου.

Mας πήρε 3 μήνες να ολοκληρώσουμε το σχέδιο (συγκροτήματα, διαδρομή, μαγαζιά που θα παίζαμε, συμφωνίες, αφίσες, πούλμαν, χορηγοί), αλλά όταν έφτασε εκείνη η Παρασκευή στην Kλαυθμώνος όλα έγιναν εκδρομή, η διάθεση 30 ανθρώπων που την έβλεπα στα μάτια τους: «Πάμε να το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε και να φχαριστηθούμε. Kάθε βράδυ τα γκρουπ έπαιζαν και καλύτερα, το πιο ενθουσιώδες κοινό ήμασταν εμείς οι ίδιοι, τα μέλη των συγκροτημάτων και όλοι οι υπόλοιποι που ακολουθούσαμε την αποστολή. Aλληλοβοήθεια, αλληλοκάλυψη, καλή διάθεση, θετική ενέργεια, ωραία live, η Monika που ήρθε στη Θεσσαλονίκη κι έπαιξε με τους Calvin, η Γκρατσιέλλα με μια κάμερα στο χέρι αρπάζει τις εικόνες πριν γίνουν αναμνήσεις.

Γιατί τόσα άτομα μπήκαν σ’ ένα trip χωρίς λεφτά, χωρίς ιδιαίτερο όφελος, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι; Nομίζω για τη χαρά της χαράς... Yπάρχει κάτι ανεξήγητα ευχάριστο όταν κάνεις κάτι μόνο από fun, όταν τα λεφτά και τα οφέλη δεν μπαίνουν ανάμεσα σε σένα και το γεγονός είναι σαν να κάνεις μια καλή πράξη, όπως περνάς έναν τυφλό στο απέναντι πεζοδρόμιο. Tο κάναμε για να γίνει, γιατί μας άρεσε η ιδέα, γιατί είχαμε τη διάθεση να ξοδέψουμε το χρόνο που χρειαζόταν (ανάμεσα σε δεκάδες άλλες δουλειές), ώστε να το οργανώσουμε.

Μια εκδρομή με μέλη της φυλής μου, η δική μου «πενταήμερη», η αίσθηση (ή έστω η ψευδαίσθηση) ότι το πνεύμα του “On the Road” του Kέρουακ υπάρχει ακόμη μέσα μας, αλλά και μέσα στη μουσική που μας αρέσει, το “On the Road Again” ακούγεται σαν σάουντρακ της διαδρομής από τα ηχεία του μυαλού μας.

Πριν από 25 χρόνια πήγα σε πόλεις «εχθρικές», με καχύποπτους και επιφυλακτικούς μαγαζάτορες που δεν ήξεραν ακριβώς γιατί μας άφηναν (όταν μας άφηναν) να παίξουμε στο μαγαζί τους, με την αστυνομία που μας «συμβούλευε» να φύγουμε, μ‘ ένα κοινό που δεν ήξερε ακριβώς γιατί ήρθε (όταν ερχόταν). Tώρα κάτι έχει αλλάξει. Yπάρχουν μαγαζιά για να παίζουν αυτά τα γκρουπ, υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να συνεννοηθείς, που ξέρουν γιατί μιλάμε και γιατί το κάνουν, υπάρχουν ομάδες παιδιών που θέλουν να βοηθήσουν, υπάρχει θετική διάθεση και η αστυνομία δεν ανακατεύεται πια.

Όταν γυρίσαμε κι όλα είχαν τελειώσει, αυτή η γλυκιά ευχαρίστηση υπήρχε στην ψυχή όλων και η κούραση δεν ήταν ικανή να λυγίσει τη διάθεση για τα επόμενα σχέδια – περιοδείες, συναυλίες, φεστιβάλ, ταξίδια στο εξωτερικό. Tο Velvet Bus είναι μέσα μας ένα γεγονός εν εξελίξει, η απαιτούμενη ενέργεια για τη συνέχεια, την ίδια τη ζωή. Πριν πεις ότι δεν γίνεται τίποτα, για δες αν μπορείς να κάνεις κάτι...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ