Η Monika στέλνει e-mail από το Λος Άντζελες

Μένει πλέον μόνιμα στην «Πόλη των Αγγέλων». Από το Studio City, ανάμεσα σε φαράγγια, στούντιο, πάρτι μουσικών και κυριακάτικες μυστικές συναυλίες, η Monika κάνει update στην ATHENS VOICE για τη ζωή της στην πόλη, τις διαδρομές που την εμπνέουν και τις μικρές καθημερινές στιγμές. Εκεί γεννήθηκε και το νέο της τραγούδι «LA Like a Song», το οποίο λειτουργεί σαν μικρή κινηματογραφική καρτ ποστάλ της πόλης και κυκλοφορεί από τη Sony Music Greece, έπειτα από τρία ολόκληρα χρόνια, σε συνεργασία με μέλη των El Michels Affair και Menahan Street Band.

Η ζωή της Monika στο Λος Άντζελες και η έμπνευση πίσω από το «L.A. Like a Song»

Ζω στο Studio City, μια πολύ ήσυχη και οικογενειακή γειτονιά στο Λος Άντζελες, γεμάτη όμορφα σπίτια και πολύ πράσινο. Έχει κάτι από παλιά αμερικανική πόλη: χαμηλά μαγαζιά δεξιά κι αριστερά, καφέ, μικρά εστιατόρια και ανθρώπους που περπατούν στον δρόμο – κάτι μάλλον σπάνιο για το L.A.

Βρισκόμαστε ακριβώς πίσω από τα Hollywood Hills, οπότε, παρότι ζούμε στο Valley και σε μια σχετικά ήρεμη περιοχή, σε 15 λεπτά μπορείς να βρεθείς στη μέση της τρέλας του Χόλιγουντ, για ποτό, συναυλίες ή κάποιο event, διασχίζοντας τη Laurel Canyon ή τη Mulholland Drive.

Η Ventura Boulevard, ο κεντρικός δρόμος του Studio City, είναι λίγο σαν μια μικρή λεωφόρος ζωής. Εκεί βρίσκονται τα περισσότερα μαγαζιά της γειτονιάς και συχνά την περπατώ για καθημερινές δουλειές. Από το σπίτι πηγαίνω με τα πόδια στο Trader Joe’s. Τα πάντα σ’ αυτό το μέρος είναι εκπληκτικά, από τα προϊόντα μέχρι τη χαλαρή, σχεδόν γιορτινή ατμόσφαιρα.

Ανηφορίζοντας τη Laurel Canyon φτάνω στο Fryman Canyon Trail, ένα πανέμορφο μονοπάτι για πεζοπορία. Είναι από εκείνα τα σημεία που σου θυμίζουν πόσο κοντά σε μια τεράστια πόλη μπορεί να βρίσκεται η φύση. Εκεί που πριν από λίγο με τρέλαινε ο θόρυβος και η κίνηση των αυτοκινήτων, με τα cybertrucks να γεμίζουν τους δρόμους, μέσα σε τρία λεπτά βρίσκομαι στο βουνό. Κάθε πρωί, με τα Today’s Top Hits στ’ ακουστικά, αφιερώνω μισή ώρα για περπάτημα στο Fryman ή για τρέξιμο στο Silver Triangle, μια επίπεδη και πανέμορφη γειτονιά, ιδανική για τρέξιμο.

Οι περισσότεροι φίλοι μου ζουν στο Los Feliz, οπότε αρκετές φορές μέσα στην εβδομάδα παίρνω τον U.S. Route 101 και κατευθύνομαι προς το Griffith Park. Εκεί έχω τρία πολύ αγαπημένα σημεία. Το πρώτο είναι το Trail Cafe, απ’ όπου παίρνω πάντα τον πρώτο καφέ της μέρας. Μετά είναι τα Vermont Canyon Tennis Courts. Για κάποιον λόγο, εκεί παίζω πάντα το καλύτερο τένις. Περιτριγυρισμένα από πράσινο και καθαρό αέρα, αυτά τα γήπεδα έχουν κάτι το μαγικό. Και φυσικά το Griffith Observatory. Ένα τόσο ξεχωριστό μέρος, ανοιχτό για το κοινό, το οποίο κάθε φορά που το επισκέπτομαι με κάνει να βυθίζομαι για λίγο στην ιστορία του σύμπαντος. Όταν τελικά βγαίνω πάλι στο πάρκο, στέκομαι και κοιτάζω το Hollywood Sign που υψώνεται μακριά στους λόφους.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, σχεδόν πάντα σταματώ στο Amoeba Music στη Sunset Boulevard. Είναι ένας παράδεισος για όποιον αγαπά τη μουσική. Εκεί μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα. Τον τελευταίο καιρό χάνομαι στους ασιατικούς δίσκους – ειδικά από την Ιαπωνία. Τα synths που χρησιμοποιούν σ’ αυτές τις χώρες έχουν κάτι απίστευτα συναρπαστικό. Τέλος, ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη στην Καλιφόρνια είναι το Malibu. Για να φτάσω εκεί περνάω μέσα από το Calabasas και το Liberty Canyon. Η διαδρομή είναι φανταστική. Δυνατά η μουσική στο αυτοκίνητο και φύγαμε... Είναι μάλιστα η διαδρομή στην οποία συχνά δοκιμάζω τα demos μου ή μου έρχονται καινούργιες μουσικές ιδέες.

Παρκάρω και περπατώ στο Malibu Pier – εκεί όπου πριν από 12 χρόνια με τον άντρα μου κάναμε τη μικρή γιορτή του γάμου μας. Τα Σαββατοκύριακα ερχόμαστε εδώ οικογενειακώς και κολυμπάμε στη θάλασσα δίπλα στο Pier, που, με κάποιον τρόπο, μας θυμίζει λίγο Ελλάδα. Μετά συνήθως κάνουμε μια στάση στο Aviator Nation για λίγο shopping, καμιά φορά και για κάποιο live. Ύστερα επιστρέφουμε σπίτι, οδηγώντας πλάι στον ωκεανό, με το ηλιοβασίλεμα να κλείνει τη μέρα.

Κυριακές βράδυ συνήθως βρίσκομαι στο Petit Ermitage, ένα boutique ξενοδοχείο, όπου ο φίλος μου Aaron Byrd διοργανώνει τα Byrd Series. Πρόκειται για shows περίπου μίας ώρας, στα οποία δεν ξέρει κανείς ποτέ από πριν τι θα ακούσει ή τι θα δει. Το κοινό είναι 20-30 άτομα κάθε φορά, σε ένα μικρό δωμάτιο. Απαγορεύονται τα κινητά, οι φωτογραφίες και τα βίντεο, ώστε όλοι να συνδεθούν πραγματικά με την τέχνη που γεννιέται εκείνη τη στιγμή.

Πριν από κάποια χρόνια έπαιξα κι εγώ σ’ ένα από τα Byrd Series έπειτα από κάλεσμα του Aaron, ο οποίος τότε δούλευε και στον ραδιοφωνικό σταθμό KCRW. Ήταν μια φανταστική εμπειρία, ίσως ένα από τα καλύτερα live μου. Από τότε γίναμε φίλοι και, παρόλο που αυτά τα events είναι μόνο για members του club, είμαι αρκετά τυχερή ώστε να υπάρχει πάντα μια μικρή θέση για μένα. Έτσι, κάθε Κυριακή ανακαλύπτω απίστευτη μουσική, ποίηση ή θέατρο μέσα σ’ εκείνο το τόσο κινηματογραφικό δωμάτιο που σε ταξιδεύει στον χρόνο.

Στο Λος Άντζελες, μέσα στην εβδομάδα γίνονται συνεχώς events. Λίγες μέρες πριν βρέθηκα σε έναν πολύ ιδιαίτερο βιομηχανικό χώρο, όπου η Lykke Li παρουσίασε τον καινούργιο της δίσκο. Ήμασταν η ίδια παρέα με την οποία κάναμε το event στο Dresden με την Chloe Fineman, όπου τραγουδήσαμε και χορέψαμε – χαμός. Εδώ όμως δεν είχε καθόλου live. Περίμενα ότι η Li θα τραγουδούσε, αλλά τελικά απλώς είπε λίγα λόγια στο μικρόφωνο και μας έβαλε ν’ ακούσουμε τον δίσκο στα ηχεία του χώρου. Η ακουστική ήταν μάλλον χαοτική και δεν καταλαβαίναμε και πολλά, αλλά είχε ωραίο κόσμο και χάρηκα που την είδα χαρούμενη μετά από τόσο καιρό προετοιμασίας για τη δουλειά της.

Τις προάλλες, ο φίλος μου Tommy Brenneck έκανε ένα πάρτι στο στούντιό του στην Pasadena. Ο Tommy είναι από την παλιοπαρέα μου στη Νέα Υόρκη –με αυτούς γράψαμε το «Secret in the Dark» πριν από χρόνια– και πλέον έχει μετακομίσει στο Λος Άντζελες γιατί παντρεύτηκε μια Ελληνοαμερικανίδα. Στο πάρτι βρήκα τόσο πολλούς παλιούς φίλους: τον Cochemea Gastelum, τον Jared Tankel, τον Max. Με όλους αυτούς κάποτε είχαμε παίξει σε μια συναυλία μου στο Ηρώδειο και μετά είχαμε πάει στο εξοχικό μου στο Άστρος, περνώντας μερικές αξέχαστες μέρες. Ήταν ένα μικρό reunion που δεν περίμενα – και το πιο ωραίο είναι ότι όλοι αυτοί πλέον ζουν στο Λος Άντζελες. Οπότε ποιος ξέρει; Ίσως σύντομα να βρεθούμε ξανά σ’ ένα στούντιο, γράφοντας καινούργιες μουσικές.

Ένα άλλο βράδυ, μέσα στις γιορτές, ο καλός μου φίλος και υπερταλαντούχος παραγωγός και ενορχηστρωτής Oliver Hill –που δουλεύει με τους Father John Misty, The Marías κ.ά.– και η γυναίκα του μας κάλεσαν στο σπίτι τους για ένα πάρτι. Δεν περίμενα, βέβαια, ότι το πάρτι αυτό θα ήταν ουσιαστικά μια συναυλία που περιλάμβανε χορωδία και 30 άτομα ορχήστρα μέσα στο σαλόνι τους. Φίλοι και γνωστοί του ζευγαριού, οι περισσότεροι μουσικοί ή άνθρωποι της τέχνης, τραγούδησαν γιορτινές μελωδίες κι έπαιξαν έργο του Τσαϊκόφσκι σε ένα είδος read-and-play challenge. Ήταν φανταστικά. Στα μάτια των μουσικών –τσελίστες, βιολιστές, τρομπόνια– έβλεπες τον ενθουσιασμό, αλλά κάπου κάπου και τον τρόμο, λες και βρίσκονταν σε τρενάκι roller coaster.

Το Λος Άντζελες είναι μια πολύ όμορφη πόλη που μου χαρίζει έμπνευση και δράση. Κάποιες φορές νοσταλγώ πολύ την Ελλάδα, αλλά μετά σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που είχα την ευκαιρία να γυρίσω εδώ και να συνεχίσω να διαμορφώνω εκείνο το μουσικό κομμάτι του εαυτού μου που τόσο αυθόρμητα εκφράζεται μέσα απ’ τον φρέσκο αέρα αυτής της πόλης. Έτσι κάπως γράφτηκε και το «LA Like a Song», μέσα από την καρδιά μου, για την αγάπη μιας πόλης που μπορεί κάποτε να μου ήταν ξένη, αλλά εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί το δεύτερο σπίτι μου. Ελπίζω να μπορέσω να εξελιχθώ αρκετά και σύντομα να μοιραστώ όμορφες εμπειρίες ξανά μαζί σας.