Οι συναυλίες στο Κύτταρο, το Μέγαρο και το ΕΜΣΤ και μια απρόσμενη μουσική συνάντηση

Ο Φεβρουάριος τελειώνει με μια δυνατή ροκ συναυλία από ένα συγκρότημα του Βορρά, ενώ ο Μάρτιος έρχεται να μας φέρει μελωδίες από τη Μεσόγειο αλλά και κλασικά ακούσματα που καλωσορίζουν την άνοιξη.

Οι μουσικές επιλογές της εβδομάδας 26 Φεβρουαρίου έως 4 Μαρτίου 2026

Ένα δυνατό ροκ πάρτι

Τα Μωρά στη Φωτιά κατεβαίνουν από τον Βορρά στο δεύτερο φετινό ραντεβού τους με το αθηναϊκό κοινό και μετατρέπουν τη σκηνή σε εκρηκτικό πεδίο έντασης και συγκίνησης. Με τραγούδια που σημάδεψαν γενιές και στίχους που ακροβατούν ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, υπόσχονται μια βραδιά αλήθειας και έκστασης. Ένα live γεμάτο ιδρώτα, αγκαλιές και υψωμένες γροθιές, όπου οι φαν του συγκροτήματος θα γίνουν ένα σ’ ένα μεγάλο ροκ πάρτι. Κύτταρο, 27 Φεβρουαρίου

Μωρά στη Φωτιά, Κύτταρο © Δημήτρης Φραδελάκης

Ένα μουσικό ταξίδι στη Μεσόγειο

Ο κλασικός κιθαρίστας και συνθέτης Παναγιώτης Μάργαρης παρουσιάζει την παράσταση «Μεσόγειος», αφιέρωμα στη μουσική και την ψυχή των λαών της Μεσογείου. Πορτογαλικά fados, μελωδίες της Κάτω Ιταλίας και τραγούδια δημιουργών όπως οι Λούτσιο Ντάλα, Ζακ Μπρελ, Νίνο Ρότα και Μίκης Θεοδωράκης συνδυάζονται με επιλεγμένες συνθέσεις του Μάργαρη. Στη σκηνή μαζί του η Κατερίνα Βερβέρη. Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 1 Μαρτίου

Παναγιώτης Μάργαρης

Μια συναυλία φέρνει την άνοιξη

Σχετικό Άρθρο

Μουσικη Η πόλη κινείται σε ροκ, τζαζ και βαλκανικούς ρυθμούς

Νίκη - Μαρία Κοσκινά 18.02.2026, 16:45

Οι «Μουσικοί Περίπατοι» της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών καλωσορίζουν την άνοιξη με μια μοναδική συναυλία μουσικής δωματίου στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Πέντε φαγκότα αποκαλύπτουν την πλούσια εκφραστική τους γκάμα μέσα από τις «Εικόνες από μια Έκθεση» του Μούσοργκσκι (μεταγραφή Νταγκ Γένσεν), τις «4 Καρικατούρες» του Πέτερ Γιάνσεν και την Εισαγωγή από τη «Νυχτερίδα» του Στράους. Η συναυλία συνδυάζεται με ξενάγηση στην έκθεση «Why Look at Animals?». ΕΜΣΤ, 2 Μαρτίου

© Alex Kat

«Δεν Με Βολεύει» – Μια απρόσμενη μουσική συνάντηση

Το «Δεν Με Βολεύει» φέρνει κοντά τον Γιώργο Αλκαίο και τον Πάνο Βλάχο σε μια συνεργασία που δεν επιδιώκει τη σύγκλιση, αλλά τη δημιουργική ένταση. Ο έθνικ παλμός και η σκηνική εμπειρία του Αλκαίου συναντούν τη θεατρικότητα και τη σύγχρονη τραγουδοποιία του Βλάχου. Δύο διαφορετικές καλλιτεχνικές ταυτότητες συνυπάρχουν σε ένα τραγούδι που εκφράζει τη γενιά που αρνείται να συμβιβαστεί.