ΠΙΞΕΛ: Ποιητικές βραδιές

Βράδυ Τετάρτης πίσω από την πλατεία Βάθη. Στο πεζοδρόμιο της οδού Μάγερ στέκονται μουσικοί με τα όργανά τους, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, περίοικοι και περαστικοί. Συνομιλούν, καπνίζουν, ίσως ρίξουν μια ματιά να δουν τι παίζει στην αποψινή παράσταση. Πίσω από τις βελούδινες κόκκινες κουρτίνες, το Concerto Cafe Artistic μοιάζει βγαλμένο από την Αθήνα της Μπελ Επόκ.

Σε μία ελαφρώς υπερυψωμένη σκηνή, ένα όρθιο πιάνο, μικρόφωνα και αναλόγια. Πάνω από το πιάνο, ένας πίνακας απεικονίζει με μελαγχολικά χρώματα έναν βιολιστή. Τα στρογγυλά τραπεζάκια γεμίζουν σιγά σιγά από κόσμο που έχει έρθει για μια βραδιά με τίτλο «Αφιέρωμα στη μνήμη της Louise Glück».

Δεν έχει περάσει ούτε βδομάδα από την ανακοίνωση του θανάτου της αμερικανίδας ποιήτριας, βραβευμένης με βραβείο Νόμπελ το 2020, και δύο καλλιτέχνιδες κοντά στα τριάντα, η πιανίστα Άννα Πατσώνη και η ηθοποιός και μουσικός Σοφία Στυλιανού, πρόκειται απόψε να απαγγείλουν την ποίησή της μετά μουσικής. Έναυσμα, όπως λένε, για το αφιέρωμα δεν ήταν ο θάνατος της ποιήτριας –τον οποίον πληροφορήθηκαν με πραγματική στενοχώρια– αλλά η ανακάλυψη της ποίησης της Glück χάρη σε μία ποιητική βραδιά στη Γεννάδιο Βιβλιοθήκη λίγες μέρες νωρίτερα, στις 10 Οκτωβρίου. Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας στα ελληνικά τεσσάρων ποιητικών συλλογών και, πιο πρόσφατα, ενός τόμου με δοκίμια της Glück από τις εκδόσεις Στερέωμα, τέσσερις άνθρωποι των γραμμάτων παρουσίασαν το έργο της: ο ποιητής και μεταφραστής της ποίησής της Χάρης Βλαβιανός, ο μεταφραστής των δοκιμίων της Γιώργος Λαμπράκος, και οι ποιήτριες και κριτικοί Μαρία Τοπάλη και Άννα Γρίβα. «Ταυτίσου όχι με το δέντρο, αλλά με το φύλλο, το ελάχιστο», είχε σημειώσει η Στυλιανού στο τετράδιό της. «Η ποιητική γλώσσα μπορεί να αλλάξει το τι συμβαίνει». Η απεικόνιση του φυσικού κόσμου και του ρυθμού της ζωής, ο σεβασμός στο μικρό και το μικροσκοπικό, η ομορφιά των λουλουδιών και των ανθρώπινων συναισθημάτων, η αποδοχή της θέσης του ανθρώπου, ήταν στοιχεία της ποίησης της Glück που συγκίνησαν τις δύο καλλιτέχνιδες, οι οποίες με το ντουέτο τους «Ad lib» έχουν ήδη παρουσιάσει ένα αφιέρωμα για τον Χούλιο Κορτάσαρ και ένα παραμύθι σε πρωτότυπη μουσική με θέμα την οικολογική καταστροφή.

Έτσι, απόψε, παίρνουν τις θέσεις τους η Άννα στο πιάνο και η Σοφία όρθια μπροστά στο κοινό, κρατώντας με ευλάβεια, αγκαλιάζοντας σχεδόν με τα δάχτυλά της, το βιβλίο. Οι δυο τους έχουν μια φυσικότητα, μια καθημερινή ποιότητα στον τρόπο τους – στα ρούχα τους, στο παίξιμο και στην εκφορά, στην αλληλεπίδραση με το κοινό. Σαν να εντάσσουν αυτή την ευαίσθητη, σύνθετη και βαθιά ποίηση στον ιστό της καθημερινότητας και της πόλης, χωρίς επιτήδευση. Ανάμεσα στο κοινό, μια γυναίκα κοντά στην ηλικία της Άννας και της Σοφίας είδε με έκπληξη τον φίλο της να δακρύζει. Μια νοσηλεύτρια που δουλεύει σε κέντρο κράτησης φυλακών πήγε στις δύο γυναίκες μετά την απαγγελία για να πει ότι της άρεσε πολύ κι ότι δεν γνώριζε την Glück. Tις ευχαριστεί γιατί τη βοήθησαν να ξεχαστεί από την πραγματικότητα.

Χιλιόμετρα μακριά από τη Νέα Αγγλία, όπου έζησε και δημιούργησε η Glück, στην καρδιά της Αθήνας, θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστή επιμνημόσυνη ποιητική βραδιά;