30 χρόνια από το ιστορικό άλμπουμ «Wake Up Call» του John Mayall

Το «Wake Up Call», ένα άλμπουμ του John Mayall όπου συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Buddy Guy, ο Mick Taylor και η Mavis Staples κυκλοφόρησε 6 Απριλίου 1993. Εκείνη την εποχή φαινόταν ήδη υπόλειμμα μιας μουσικής που δεν υπήρχε πια: ο John Mayall  και ο Albert Collins —που έπαιζε lead κιθάρα σε δύο κομμάτια, το «Light the Fuse» και στο «I'm a Sucker for Love» – είχαν πατήσει τα εξήντα. Κι όμως το «Wake Up Call» είχε μια φρεσκάδα που έλειπε από πολλά ροκ άλμπουμ της χρονιάς.

Το 1993 το ροκ γνώρισε μεγάλη επιτυχία: οι Nirvana κυκλοφόρησαν το «In Utero», η P.J. Harvey το «Rid of Me», η Björk το «Debut», οι Depeche Mode το «Songs of Faith and Devotion», οι U2 το «Zooropa», ο Paul Weller το «Wild Wood». Αλλά, τα μπλουζ, αν και θεωρούνταν «κλασικά» δεν πολυακούγονταν: ευρύ airplay είχαν οι Suede, η Μaria Carey, οι Radiohead. O John Mayall και οι Bluesbreakers (ένα νέο σχήμα τους με τον Coco Montoya στη lead και rhythm κιθάρα, τον Rick Cortes στο μπάσο και τον Joe Yuele στα τύμπανα) απευθύνονταν στο μουσικόφιλο κοινό που είχε μεγαλώσει με το blues rock της δεκαετίας του 1960. Το άλμπουμ περιείχε 12 κομμάτια κι ο κάθε μουσικός εκπροσωπούσε μια διαφορετική διάσταση των μπλουζ: ο Buddy Guy και η Mavis Staples τα μπλουζ του Σικάγου, ενώ ο Mick Taylor τα blue-eyed μπλουζ – ο Βρετανός Taylor ήταν πρώην μέλος των Rolling Stones και είχε συνεργαστεί στη δεκαετία του ’60 με τον John Mayall ως μέλος των Βluesbreakers. O Taylor έφερε στο άλμπουμ την ενέργεια του blues rock, ενώ ο ίδιος ο Μayall ήταν, όπως συνήθως, ο άνθρωπος-ορχήστρα: έκανε φωνητικά και έπαιζε πιάνο, άρπα, κιθάρα, φλάουτο και όργανο Hammond. Όσο για τον Junior Wells, 59 ετών τότε, πρόσθετε στο μείγμα τα μπλουζ του Μέμφις και έπαιζε αρμόνικα. Ο Wells ήταν ένας από τους επιζώντες της χρυσής εποχής των μπλουζ: έφυγε από τη ζωή πέντε χρόνια μετά το «Wake Up Call» αλλά όχι χωρίς να βγάλει 11 ακόμη άλμπουμ.