Sabaton, Blind Guardian και 30 εικόνες από την επική metal μέρα του Release Athens 2022

Κατάλαβες λοιπόν, φιλαράκο μου, γιατί οι Sabaton παίξανε πάνω από τους Blind Guardian; Σε σένα που παρέμεινες μιλώ. Όχι σε σένα που έφυγες όπως την είχες «κάνει» και το 2009 πριν τους Black Sabbath με Dio, αν έχεις τον ΘΕΟ σου! Οκέι. Κι εγώ δεν μπορούσα να το χωνέψω όταν οι λατρεμένοι Queensryche βγήκαν πριν τους Nightwish στο Rockwave του 2004, σε προλαβαίνω, ξέρω πως νιώθεις. Όμως δεν έφυγα! 

Εσύ που το ζησες λοιπόν και το χθεσινό πανδαιμόνιο, ξέρεις. Δεν είναι μονάχα οι νόμοι της αγοράς, ήτοι οι υπερπολλαπλάσιες πωλήσεις των Σουηδών έναντι των βετεράνων Γερμανών, μάστορα. Είναι και το μεγαλειώδες υπερθέαμα που με άκρατο επαγγελματισμό προσφέρει τούτη η αρμάδα που τη θέλει πλέον σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου στην κορυφή των φεστιβαλικών billings.

Πάντως στις πέντε το απόγευμα που έφτασα στο χώρο, η ζέστη ήταν τόσο έντονη όσο καμιά προηγούμενη ημέρα του Release… Λογικό και επόμενο ως εκ τούτου που οι power metallers The Silent Rage του φίλτατου Νίκου Σιγκλίδη να εμφανιστούν μπροστά σε καμιά εκατοστή ηλιοκαμένους μπροστινούς και άλλους τόσους κάτω από την πολυπόθητη σκιά του πύργου ηχοληψίας. Μισή ώρα πάρτα-στα-μούτρα heavy metal, και χαμόγελα παντού.

Σειρά όμως είχαν οι Enemy of Reality με την από κάθε μα κάθε άποψη βαρυσήμαντη μορφή της Ηλιάνας Τσακιράκη να δεσπόζει στο κέντρο της σκηνής, πλαισιωμένη από τους τρεις παίκτουρες της. Με το απαραίτητο βάθος στο μικρόφωνο και τα sub-woofers τσίτα, έτριξε ο τόπος και η πλατεία Νερού άρχισε να αποκτά εικόνα που προμήνυε κοσμοσυρροή. Με ήχο διεθνών προδιαγραφών και τα δυο τους άλμπουμ στο καλάθι του προγράμματός τους, αποτέλεσαν την τέλεια «γέφυρα» για τους ολλανδούς ομοϊδεάτες τους που ακολούθησαν.

Και να που στους επικολυρικούς Epica πλέον ο κόσμος ήδη αρκετός. Άλλωστε είναι γνωστή η δημοφιλία τους στη χώρα μας εδώ και είκοσι χρόνια. Γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πεντάμορφη Simone Simons που, όπως ζήσαμε ξανά, επιμένει σε κείνη την αξιοθαύμαστη ταπεινοφροσύνη που δημιουργεί μια τεράστια αντίθεση σε σχέση με τα φυσικά χαρίσματά της!… Δεξιά της για άλλη μια φορά ο ηγέτης του σχήματος Mark Jansen να την υποστηρίζει σθεναρά. Όσο για το σχετικά πρόσφατο “Ωmega” που έμελλε να γεννηθεί εν τω μέσω της πανδημίας, είχε έρθει η ώρα του να ανοίξει τα φτερά του από σκηνής. Όμως τα απαραίτητα πισωγυρίσματα σε «κλασικά» τραγούδια συνυπήρξαν στο ωριαίο τους πρόγραμμα. Χιλιάδες τα χέρια στον αέρα για χάρη τους.

Εννιά ακριβώς οι δείκτες του ρολογιού ήθελαν τους λατρεμένους του ελληνικού κοινού Blind Guardian να εισπράττουν μονομιάς μια ανατριχιαστική έως και συγκινητική υποδοχή δέκα χιλιάδων υστερικών οπαδών. Μετά το προηχογραφημένο “War of Wrath” τα κύματα θαυμασμού κι αγάπης χτύπησαν τα στήθια των πρωταγωνιστών σε βαθμό τέτοιο που, με το πέρας του “Into the Storm”, ο συμπαθέστατος Hansi Kürsch άνοιξε φαδιά-πλατιά τα χέρια του και σαν εσταυρωμένος υποκλίθηκε βαθιά στο μεγαλείο της αποδοχής που εισέπραξε, αυτός και οι κολλητοί του συνεργάτες. Χρειάστηκαν καμιά εικοσαριά δευτερόλεπτα ώστε να του επιτρέψουν οι επευφημίες μας να μας πει ευχαριστώ. Μέτρησέ τα, είναι πάμπολλα!

Με το “Somewhere Far Beyond” κρεμασμένο στο τιτάνιο backdrop να γιορτάζει τα τριάντα του χρόνια, το παραμυθένιο κουιντέτο το παρουσίασε ζωντανά από την αρχή έως το τέλος, με τον κόσμο από κάτω να παραληρεί. Και πάλι, όχι όσο στο encore φυσικά. Εκεί έγινε το έλα να δεις. Τα “Mirror Mirror” και “Valhalla” δεν τα τραγούδησε ο 56χρονος ερμηνευτής. Τα «έδωσε» σε εμάς.

Μοναδικό παραπονάκι, τα 67 λεπτά συνολικής διάρκειας. Από τη στιγμή μάλιστα που η αλλαγή σκηνικού ολοκληρώθηκε 47 μετά. Ένα ακόμη το θέλατε. Σας είδα. Και στο σημείο αυτό ήταν που γούρλωσα τα μάτια για δεύτερη φορά στην 33χρονη πορεία μου ως φωτογράφος συναυλιών, παρατηρώντας ένα αξιοσημείωτο ποσοστό των θεατών να αποχωρεί πριν τους σουηδούς ομοϊδεάτες!… Ακόμη κουνώ το κεφάλι μου. Μα έχοντας καταθέσει την άποψή μου στον πρόλογο μου εδώ, αντιπαρέρχομαι.

Στις έντεκα το βράδυ ξέσπασε ο «Πόλεμος του Φαληρικού Δέλτα». Σε σημείο που το εισαγωγικό “Ghost Division” των Sabaton ήθελε τους φωτογράφους και τους φανατικούς στα κάγκελα δυο φορές πιο ιδρωμένους από ότι ένα λεπτό νωρίτερα. Για λόγους αμέτρητους. Αδρεναλίνη στα κόκκινα. Στήλες φωτιάς στα δυο μέτρα πίσω στα χαρακώματα. Εκρήξεις κατά ριπάς, ομοβροντίες, έως και μπαζούκα στα χέρια του αεικίνητου Joakim που φέτος αποφάσισε να μην μιλάει πολύ ώστε να μας πνίξει στη Μουσική. Όπως επέλεξε άλλωστε και ο Hansi λίγο πριν, αφού όμως πρώτα μας το εξήγησε με πέντε λεπτά λογοδιάρροιας... Θεούλης.

Ξάφνου όλοι χοροπηδούσαν σαν τα… κρι-κρι στη μάχη της Κρήτης. Έτσι. Τα δεκατέσσερα τραγούδια του βασικού προγράμματος εναλλάχτηκαν σαν δέσμη πολυβόλου. Οι δυο ηγετικές μορφές του πολεμοχαρούς σχήματος δεν παρέλειψαν να «υποκλιθούν» σε τούτη τη λατρεία που το ελληνικό κοινό τους επιφυλάσσει ξανά και ξανά. «Κάθε φορά που μας καλείτε στη χώρα σας είστε και περισσότεροι, σε μεγαλύτερους χώρους. Μήπως θα έπρεπε λοιπόν να ερχόμαστε συχνότερα;» λάλησε φανερά ενθουσιασμένος ο φουσκωτός Joakim. Όσο για την κινητήριο δύναμη της διμοιρίας των πέντε, ο Par μας μίλησε άπταιστα ελληνικά που ομολόγησε πως μαθαίνει εντατικά. «Ας όψεται η ελληνική κουλτούρα» είπε μεταξύ άλλων ο άνθρωπος!

Το πρώτο μεταμεσονύκτιο encore ήθελε τα “Primo Victoria”, “Swedish Pagans” και “To Hell and Back” να μας πηγαινοφέρνουν στην Κόλαση του Δάντη. Αφήνοντας το καταιγιστικό “Coat of Arms” για μια ακόμη επιστροφή στο πάλκο που ήθελε τη γαλανόλευκη σημαία πανταχού παρούσα, να ανεμίζει στον τσουρουφλιστό αέρα.