Swans - To Be Kind

Κάθε φορά φοβάμαι πως δεν θα μου ξανασυμβεί. Πως είμαι πια πολύ γέρος, πολύ χορτασμένος, πολύ καμένος, πολύ άκαμπτος, πολύ φοβισμένος για να με συνεπάρει ένα άλμπουμ. Αλλά να που ήρθε πάλι η μαγεία κι εγώ ήμουν πρόθυμος κι ελεύθερος σαν να ήταν η πρώτη φορά, για να μου συμβεί αυτό το υπέροχο, πολύχρωμο, πολυδιάστατο ταξίδι που κράτησε 2 ώρες και ήταν σαν να κράτησε 5 λεπτά. Μια διαρκής ροή από συναισθήματα, από εικόνες, από περιστρεφόμενους δερβίσιδες του ροκ, από ιερές τελετές αρχαίων φυλών, από τέρατα που βρυχώνται, από μονότονους, επαναλαμβανόμενους ρυθμούς μέχρι την έκσταση, από συμπλέγματα νεφών που τα φυσάει ο αέρας, από τσακισμένες ερμηνείες βασανισμένων μεσήλικων.

Μπορεί τα πιο τρομακτικά (από κάθε άποψη), τα πιο καλειδοσκοπικά, τα πιο συναρπαστικά ταξίδια του μυαλού να γίνονται με τη βοήθεια ψυχεδελικών ουσιών, όμως τα πιο σπουδαία και αξιομνημόνευτα, αυτά που θυμάμαι και μελετάω, είναι όσα μου συνέβησαν με τη χρήση μόνο της καθαρής τέχνης. Είναι αυτές οι λίγες αλλά μοναδικές στιγμές που ένας δίσκος (αλλά και μια ταινία, μια παράσταση ή ένα βιβλίο) με συνέδεσε με το σύμπαν, εκμηδένισε την αίσθηση του χρόνου, μετατρέποντας τις φτωχές αισθήσεις μου στο όλον.

Με το που ξεκίνησε το άλμπουμ με το «Screen Shot» ήταν σαν ο Michael Gira και η παρέα του να με έσπρωξαν απαλά μέσα σε μία «σκουλικότρυπα» και, ταξιδεύοντας προς «την άλλη πλευρά», τα είδα και τα άκουσα όλα: χρώματα, ψαλμωδίες, λιτανείες, ινδιάνικες τελετές, ψίθυρους, τον Jim Morrison να μουρμουράει, ψυχές που δεν είχαν πού να πάνε, τελετές voodoo, την εποχή της εφηβείας και ό,τι είχα στο μυαλό μου τόσα χρόνια για την ψυχεδέλεια. Αισθάνθηκα φόβο, αγωνία, ευχαρίστηση, ευφορία και την ηρεμία του σύμπαντος. Ένα ταξίδι 2 ωρών, με τραγούδια μεγάλης διάρκειας από 8 ως 35 λεπτά, που τέλειωσε μέσα σε λίγη ώρα. Υπνωτισμένος, μαγεμένος, γοητευμένος, αλλά πια ένας «μεγάλος» άνθρωπος του σύμπαντος κι όχι ένα μικρό ανθρωπάκι της καθημερινότητας, σηκώθηκα από την καρέκλα, πάτησα το repeat και πέταξα έξω από το παράθυρο.