Ο Δημήτρης Λιλής, η δισκογραφική Just Gazing και ο 102.5 fm

Ο Δημήτρης Λιλής είναι το πρόσωπο της μουσικής Αθήνας που «δεν κοιμάται ποτέ», συμπληρώνοντας πάνω από 15 χρόνια σε μπάντες (θυμάστε τους Relevant Box;) και DJ σε μερικά από τα πιο χιπ στέκια της πόλης (φέτος τον βρίσκουμε στο 48 Urban Garden και Poco a Poco, μεταξύ άλλων). Παράλληλα, αρθρογραφεί, έχει τη δική του δισκογραφική εταιρία με όνομα Just Gazing, μανατζάρει μπάντες όπως και ένα online ραδιόφωνο (Avopolis) και κάθε σαββατοκύριακο μας κάνει παρέα στο ραδιόφωνο της Athens Voice στους 102.5, με τη δική του εκπομπή. Αρκετή δουλειά για ένα άτομο, σωστά;

Η κινητήρια δύναμη για όλα αυτά είναι η ίδια αγάπη για τη μουσική, αυτή η αγάπη που μας ενώνει όλους κάτω δικές μας κοινότητες και κώδικες επικοινωνίας. Ο Δημήτρης Λιλής, σε ένα διάλειμμα από την εκπομπή του, μας μιλάει για τι άλλο; Μουσική!

Ακούμε την εκπομπή του Δημήτρη Λιλή, «Athens Incoming», κάθε Σάββατο και Κυριακή στον Athens Voice Radio 102.5 από τις 18:00 ως τις 20:00.

Η δισκογραφική Just Gazing συμπλήρωσε τα 10 χρόνια ζωής…
Βέβαια, αν υπολογίσεις τα 3 πρώτα χρόνια «του ατζαμή» που είχαμε μόλις έναν καλλιτέχνη, τον Sillyboy, και έπειτα ένα διάστημα που ταξίδευα συχνά στο εξωτερικό με την Μόνικα, πρακτικά τα τελευταία 5 χρόνια είναι που το label έχει κανονική ροή digital κυκλοφοριών. Και χρειάστηκε αυτή η κυκλοφορία μας για τον δίσκο των Sillyboy’s Ghost Relatives, σε συνεργασία με το αγγλικό label Claremont 56 του DJ ευαγγελιστή Paul Murphy, να μας βάλει σε λίγο καλύτερα και διεθνή σαλόνια. Πλέον, έχουμε σωστή ψηφιακή διανομή και επιτέλους δημιουργήσαμε και κανάλια φυσικής διανομής των βινυλίων μας σε δισκάδικα στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.

Τι να περιμένουμε το 2020;
Νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι να πραγματοποιήσουμε το αρχικό όραμα. Δηλαδή, να καταγράψουμε και να παρουσιάσουμε στον υπόλοιπο κόσμο την δική μας εκδοχή για την ανεξάρτητη μουσική σκηνή της Αθήνας. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το DIY ήθος κάθε ανεξάρτητης εταιρείας που καταγράφει με κυκλοφορίες την σκηνή της πόλης της και βασισμένο κατά 99% στο μοντέλο που όρισε η δράση της Dischord Records των Fugazi στην Washington DC στα 80s.

Και στο  2020 επιμένουμε στο γνωστό δίπολο Rock vs electronica. Μόλις βγάλαμε τo κοφτερό punk των Bombing The Avenue και έχουμε στα σκαριά τις dark κιθάρες των Strawberry Pills και ένα ep από τa νέα goth kids, Liebchen. Ο Κος Κ. ασφαλώς είναι μια κατηγορία ελληνόφωνου ροκ μόνος του και επιστρέφει ενώ σε ηλεκτρονικό επίπεδο αναμείνατε το αστικό coolness της Raed Raees και το chillwave των Smalfeels. Επίσης, στις 20 Φεβρουαρίου λανσάρουμε το sub label Won Ton για την synth wave σκηνή της πόλης. Πρώτο release το LP του Μetaman με single συμμετοχής απο Λένα Πλάτωνος και ακολουθούν ο Athens Computer Underground και νέο υλικό απο Regressverbot. Περισσότερο όμως θέλουμε να εστιάσουμε στις live παρουσιάσεις και τα τουρ των καλλιτεχνών, δεδομένου ότι το ρόστερ μεγάλωσε.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου Έλληνες καλλιτέχνες, πέραν αυτών της Just Gazing;
Αυτή την εποχή προσπαθώ να ανακαλύψω τι θα πρωταγωνιστήσει στο ’20 κι η προσοχή μου είναι στραμμένη σε νέους μουσικούς, νέα labels και ομάδες.

Μου αρέσει η δουλειά που κάνουν τα παιδιά στην Πατάρι records. Από την φωτογραφία των γραφείων μέχρι την DIY αισθητική στο artwork και τον τρόπο επικοινωνίας, θα έπαιρνα όρκο ότι είναι η δική μας Daptone records αν και ο ήχος τους είναι κοφτερός, garage pop, punk σε περιπτώσεις και αυτό νομίζω τους κάνει ακόμα πιο cool. Γενικά, υπάρχει η τάση για πιο χύμα ροκ στην σκηνή της Αθήνας ενίοτε και με ελληνικό στίχο. Σαν να ζούμε το πρώτο κύμα δημιουργίας από μουσικούς που μεγάλωσαν με Acid Baby Jesus και Bazooka, οι οποίοι αμφότεροι είναι από τις αγαπημένες μπάντες μου. Επίσης, σαν να έχει περάσει πολύς κόσμος από το Ίδρυμα 2.14 ή τα DIY events σε Crust και καταλήψεις που κατάλαβαν την σημαντικότητα του «να το κάνεις μόνος σου», οπότε πλέον εκφράζονται πιο ωμά αρκετές μπάντες. Hype ίσως όχι άδικα, έχουν οι Μινέρβα και ελπίζω ότι οι The Bonnie Nettles θα βγάλουν ωραίο δίσκο. Το υποθέτω γιατί και τα δύο πρότζεκτ είναι στα χέρια του πολύ ικανού παραγωγού Άλεξ Μπόλμπαση.

Τους Kooba Tercu ανακάλυψα τυχαία και παρότι είναι στην πιάτσα καιρό και με ενθουσίασαν. Μου θύμισαν επίσης πόσο πολύ λείπει από την σκηνή μια μπάντα σαν Τα Όρη. Επιπλέον, η επιστροφή των Whereswilder έχει ενδιαφέρον και περιμένω να δω την συνέχεια της Veego Records από την Πάτρα. Πολύ ενδιαφέρον και το project των Henry με μέλη από Planet of Zeus - Cave Children - Burger Project . Από αυτούς αναμένω και το EP, όπως αναμένω και το νέο LP των Deaf Radio.

Τέλος, πάντα έχω στημένο αυτί για οτιδήποτε βγάζουν οι κλασσικές αξίες της σκηνής : Blend Mishkin - Roots Evolution, TFATFY, Σtella, Larry Gus, Νteibint, La.Ga.Sta. Records, Anatolian Weapons, Planet Of Zeus, Into The Light Records, Τhe Rattler Proxy, MandorasIndahouse, Grandbois, ATH Kids, Offbeat Records, Jungle Juice Records, Echonomist, Terranaga Beat Records, Keep Shelly in Athens, Cayetano, C Da Afro...

Τι συμβουλή έχεις να δώσεις σε ένα νέο καλλιτέχνη θέλει «να την κάνει» στη μουσική βιομηχανία;
Μία καλή συμβουλή είναι να οραματίζεται κάποιος όλο το πακέτο του σαν καλλιτέχνης και σαν επιδραστική φιγούρα. Δηλαδή να σκέφτεται από την πρώτη στιγμή τι μπορεί να κάνει ώστε να αφήσει πίσω του έργο που θα επηρεάσει τις επόμενες γενιές και κυρίως τη δικιά του. Δεν φτάνει απλά να κάνει ή να νομίζει ότι κάνει καλή μουσική. Πρέπει να φαντάζεται και να πραγματοποιεί τη μουσική παραγωγή με ιδέες «έξω από το κουτί», να κάνει εξίσου ανατρεπτικά videos, να έχει social media που να δημιουργούν virality στην κοινότητα που δρα, να φροντίζει να έχει την αποδοχή και την προτίμηση της κοινότητας του (κυρίως γιατί πρώτα γίνεσαι γνωστός στην γειτονιά, μετά στην πόλη, μετά στην χώρα και μετά στον κόσμο) και τέλος να έχει σκεφτεί από την πρώτη μέρα πώς το όνομα του θα μπορεί να γίνει παγκόσμιο brand.