Nine Inch Nails

Είναι δύο ποιητικές φράσεις που λίγο-πολύ ισχύουν για όλους μας: «Έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις» ή «Πού είσαι νιότη που ’λεγες πως θα γινόμουν άλλος;». Ζούμε στη χώρα που οι πάντες έχουν γίνει τιμητές των πάντων, που στα «κοινωνικά δίκτυα» δίνεται από πολλούς ο υπέρ πάντων αγών για ηθική καθαρότητα από ανήθικους υβριστές που είναι τόσο ανόητοι που πιστεύουν πως επειδή δηλώνουν τα στοιχεία τους αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να βρίζουν χυδαία. Άλλη μία «ελληνική εφεύρεση». Όμως η φυλή των τιμητών είναι παγκόσμια…

Τι έχουν να κάνουν όλα αυτά με ένα καινούργιο άλμπουμ; Θα αναρωτηθείς… Μα ο Trent Reznor άλλαξε μ’ έναν τρόπο που προσφέρεται για θήραμα στα νύχια των τιμητών. Όπως «άλλαξε» και ο Σαββόπουλος, ας πούμε, και γεύεται το μένος των τιμητών του, ή ο Nick Cave ή ο Bob Dylan… Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Ο Trent Reznor είναι πια ένας οικογενειάρχης 48 ετών με δύο παιδιά, κέρδισε Όσκαρ, απεξαρτήθηκε από ποτό και ναρκωτικά, υπέγραψε συμβόλαιο με μεγάλη εταιρεία, ενώ μας είχε υποσχεθεί πως θα διανέμει τη μουσική του δωρεάν από το διαδίκτυο, κι έκανε ένα δίσκο πολύ πιο light απ’ ό,τι μας είχε συνηθίσει με πολλά electropop στοιχεία και χωρίς το σκοτάδι του industrial να κυριαρχεί. Η νεανική φλόγα αυτοκαταστροφής που μετατρέπεται σε ένα είδος δημιουργίας που δεν φοβάται και δεν ελπίζει τίποτα, δεν υπάρχει πια.

Ο Trent Reznor συμβιβάστηκε κι αυτός, θα μπορούσαν να πουν οι τιμητές του. Έγινε μέρος του συστήματος, αυτός που αναδείχτηκε ως «καταραμένη ιδιοφυΐα», αυτός που με τους βίαιους, θορυβώδεις, βιομηχανικούς ήχους του εξέφρασε την οργή και το έρεβος των εφήβων στα 90s. Φτάνοντας στη μέση ηλικία φαίνεται να αλλάζει μουσική και αισθητική κατεύθυνση, όπως έκανε πριν από μερικά χρόνια και ο (επίσης μεσήλικας) Nick Cave ή τόσοι άλλοι. Είναι όμως αυτό αποδεκτό; Τι λένε οι τιμητές των πάντων; Επιτρέπεται να «εγκαταλείπεις» το βρώμικο, θορυβώδη, σκοτεινό, «χαλασμένο» ήχο για κάτι ευρύτερα αποδεκτό; Δικαιούται ένας «αρνητής» του mainstream ήχου να καλεί για συνεργασία στον καινούργιο του δίσκο παλιομοδίτες και «καθεστωτικούς» μουσικούς, όπως τους κιθαρίστες Adrian Belew και Lindsay Buckingham (Fleetwood Mac) ή τον μπασίστα Pino Palladino; Σταχυολογώ από πρόσφατες συνεντεύξεις του Trent Reznor: «Αισθάνομαι απαλλαγμένος από την ατελείωτη άβυσσο της οργής και της αυτο-απέχθειας…», «Η χημική ισορροπία του εγκεφάλου μου είναι πια μακριά από την κατάθλιψη…», «Αυτός ο δίσκος γράφτηκε ως: η άλλη πλευρά του ταξιδιού…», «Η απελπισία, η μοναξιά, η οργή, η απομόνωση και η διαφυγή από την πραγματικότητα παραμένουν μέσα μου, αλλά μπορώ να τα εκφράσω μ’ έναν τρόπο που συνάδει με αυτό που είμαι τώρα και συχνά αυτή η οργή είναι πιο ήσυχη…».

Το «Hesitation Marks» είναι η πρώτη του –όχι σπουδαία, αλλά ούτε και αδιάφορη– απόπειρα για ένα άλμπουμ πιο ηλεκτρονικό, πιο προσιτό, πιο απλό και φωτεινό, χωρίς η οργή, η μοναξιά, η απελπισία και τα ναρκωτικά να είναι τα βασικά του συστατικά. Ένα άλμπουμ που συνάδει με την ηλικία του, την οικογενειακή του κατάσταση, τη δυνατότητά του να διαχειρίζεται πια την αυτοκαταστροφική του φύση. Δικαιούται ή όχι;