All that Μπαζ

Τρεχάτε, ο κόσμος εξαερώνεται! Ο τρελός επιστήμονας AW Fuck δεν αστειεύεται, έριξε το φαρμάκι του σε όλους τους υδραγωγούς της υφηλίου. Μας μένουν 24 ώρες. Και μετά καπούτ, ουστ, τζους, χαίρετε, το σύμπαν θα ξεφουσκώσει βροντερά σαν σκασμένο μπαλόνι. Έτσι ξεκινάει η παράσταση «All that Μπαζ». Εσχατολογικά και σχεδόν χαιρέκακα. Γιατί, τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια, μωρό μου; Που τη στούμπωσες τη μέρα σου και τη ζωή σου με εκατοντάδες ασουλούπωτες βλακείες, το ψυγείο σου με εκατό μάρκες χαβιάρι, την ντουλάπα σου με άχρηστες ντολτσεκαμπανιές και το κινητό σου με χιλιάδες νούμερα, που όμως την ύστατη αυτή στιγμή αδυνατούν να σου δώσουν σχέδιο διαφυγής; Την έβαψες, αλλά αργά το κατάλαβες, γιατί τα δερβίσικα παιδιά δεν κάνουν έτσι! Τόσα χρόνια σ’ τα ’λεγα εγώ. “Carpe diem” θα πει «άδραξε τη μέρα», «ζήσε, ρε»! Σου το έλεγε και ο Ρέι Τσαρλς: κοίτα να γλεντάς και να αναπνέεις κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, γιατί η τελευταία θα έρθει κάποτε και θα είναι αλήθεια.

Έτσι μπουκάρει στη σκηνή η Σπείρα Σπείρα, τώρα στα δύσκολα είναι η μόνη συμμορία που θα αναλάβει τη βρόμικη δουλειά. Και το «All that Μπαζ» ξεκινάει, με τα ακορντεόνια, τα πιάνα, τα κοντραμπάσα και τα κρουστά να παιανίζουν την τελετή λήξης και εξαέρωσης. Και το κραουνακικό σύμπαν να διονυσιάζεται και να το γλεντάει με τραγούδια και παρλάτες και κοριτσάρες ζουμπουρλούδικες, ελληνοπούλες Σούπερ Vixen, ελληνόπουλα ασπρόμαυρα, χιπ χοπ και λαϊκά, Ντομένικο Μοντούνιο και Μικελάντζελα, ε ρε γλέντια!

Στο «All that Μπαζ», εκ του «μπάζο», «άχρηστο», «άκυρο», ο Κράου φωνάζει «ουάου» και τα στέλνει στο διάολο. Η σταρ που παραληρεί ενώπιον του κοινού της, η κυρία Καταναλωτίδου, η σπανακόπιτα, ο δεσμός-εθισμός που είναι κακός συνδυασμός, η πρεζόνα που από τον ουρανό μοιράζει φιλάκια και «άντε γαμηθείτε, όχι εσείς, γενικά μιλάω και με την καλή έννοια». Και πάνω κάτω, να κουντουρντίζει η Σπείρα Σπείρα, να αλλάζει τις περούκες σαν τα πουκάμισα και να βαράει τις ατάκες σαν πινγκ πονγκ. Κι ο Κραουνάκης, μέγας τελετάρχης, τρελός μουσουργός και υποβολέας, να τα σαρκάζει όλα με φόρα μπουλντοζιέρικη. Το «All that Μπαζ» αλευρώνει το νεοελληνικό σύμπαν, αλλά και το τραγουδάει μοναδικά. Παπαγιαννοπούλου και Νικολακοπούλου, Χρονάς και Χατζιδάκις, ποιήματα του Παλαμά, Λιζ Ράιτ και Pointer Sisters.

Μετά το τέλος της παράστασης στην «Αθηναΐδα» φεύγεις με μια χαμογελούρα ναααα! Το μόνο που εξαερώνεται είναι η καρμιριά, η μιζέρια και το εθνικό αρπακολλήκι. Κι έχεις συνεχώς την αίσθηση ότι η Σπείρα Σπείρα είναι παιδιά του Τιμ Μπάρτον αλλά και του Άκη Πάνου, του Αλμοδόβαρ, του Τζον Γουότερς αλλά και της Ρένας Βλαχοπούλου. Tiger Lillie’s και «Αυτή η νύχτα γδέρνει»!

ΕΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΠΡΙΝ ΒΓΩ…

«Τελευταίος φεύγει ο Μουστάκας.“ Άντε, σκατά, θα σε δω σε λίγο”. Εκείνο το τέταρτο βλέπω από παραθυράκι το κοινό να μπαίνει, τους παρατηρώ έναν έναν, τους κλείνω στην καρδιά. Οι αποψινοί ταξιδιώτες μάς διάλεξαν να “πεθάνουμε” παρέα. Αργυρώ τραγουδάει Νίνα Σιμόν, μπουκαλάκι νερό, τελειώνω τσιγάρο, εσεμές “Λοβ γιου, βγαίνω”, φτύνω τρεις φορές –  σκουφί μικρόφωνο, φακός. Μέσα όλοι, αρχίζουμε…» – ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ