Παύλος Παυλίδης: Άσος σπαθί

Ξεκίνησε με τα Μωρά στη Φωτιά, συνέχισε παίζοντας με Ξύλινα Σπαθιά και μπαίνοντας στην τρίτη δεκαετία της μουσικής του ζωής πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, εμπνέεται από τις εικόνες της πόλης και γράφει την προσωπική του μυθολογία με καρτ ποσταλ από ένα συναισθηματικό και συχνά ονειρικό κόσμο. Πριν από την κυκλοφορία του DVD της Σύρου αρχές Μαΐου από την Archangel Music (ηχογραφημένο ζωντανά από τη συναυλία που έδωσε την άνοιξη στο Θέατρο «Απόλλων»), κλείνει τις χειμερινές του εμφανίσεις με μία και μοναδική συναυλία στην Αθήνα δίπλα στην πενταμελή μπάντα του Β-Μovies.

Tι θα δούμε στη συναυλία σου;
Μια παρουσίαση του νέου άλμπουμ, που αναμένεται στα τέλη της χρονιάς. Ήδη μερικά τραγούδια έγιναν επιτυχίες μέσα από την κινηματογράφησή τους από προηγούμενα λάιβ.

Πώς θα περιέγραφες το νέο σου δίσκο;
Eίναι ο πιο ξένοιαστος. Σαν να έγινε από μόνος του. Γράφω για καθημερινές ιστορίες. Θα έλεγα ότι είναι ο πρώτος μου ερωτικός δίσκος.

Η συναυλία της Σύρου;
Θα συνοδεύεται από ένα ντοκιμαντέρ του Βασίλη Κεχαγιά με υλικό από παλαιότερες συναυλίες που είχε στα συρτάρια. Κάτι σαν οδοιπορικό μιας εκδρομής που ξεκίνησε στην Αμοργό και τερματίζεται στη Σύρο, με ενδιάμεσους σταθμούς. Θα υπάρχει και ένα CD με ντέμο γνωστών τραγουδιών και κάποιες εκπλήξεις.

Ποια είναι σχέση σου με την Αθήνα;
Tελευταία ζω μεγάλα διαστήματα εδώ και πηγαινοέρχομαι συχνά. Προτιμώ να μην κινούμαι στο κέντρο. Τη μέρα η πόλη είναι αφόρητη. Τη νύχτα όμως μεταμορφώνεται σε ένα άγνωστο πάρκο που μου αρέσει να το εξερευνώ. Αυτό που αναζητώ διαρκώς είναι εικόνες με το καταπληκτικό αττικό φως, που είναι πραγματικά ασυναγώνιστο. Την αγαπώ την Αθήνα.

Η πόλη στους στίχους σου;
Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του άλμπουμ, η «Ποδηλάτισσα», που θα είναι και το πρώτο single, έρχεται από την Αθήνα. Περιγράφει μια σκηνή που είδα στην Ομόνοια. Αφορμή μια ποδηλάτισσα που διέσχισε τη διάβαση με ένα από αυτά τα ποδήλατα με τη μεγάλη ρόδα μπροστά και μια μικρότερη πίσω. Η Αθήνα μού έχει χαρίσει τα μισά τραγούδια. Στο κομμάτι «Λόλιποπ» γράφω για τα όσα είδα στην πόλη τον Δεκέμβριο. Η γνώμη μου γι’ αυτά συνοψίζεται στο στίχο «Θα πέφτουν δίπλα κεραυνοί /μα εσύ θα λες πως δεν μας είδες».