Ποιητική διάθεση, γκρι απόχρωση, γλυκόπικρη γεύση για τη νέα αμερικάνικη γυναικεία τραγουδοποιία, που δεν δείχνει ότι μπορεί να πάει πολύ μακρύτερα από εκεί που έχει φτάσει ήδη εδώ και χρόνια.
Ema - Exile in the outer ring
Επιτέλους μια γυναίκα με προσωπικότητα, ιδιαίτερο ύφος και στιλ, με λοξή αλλά δημιουργική ματιά στη μουσική της δημιουργία και με θάρρος να διατυπώσει μία άποψη που δεν είναι ούτε «εύκολη», ούτε «ευχάριστη» αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα. H Erika M. Anderson με το 3o της άλμπουμ πιστοποιεί τη δημιουργική της δυνατότητα να συνδυάζει αποτελεσματικά το θόρυβο, τη folk τραγουδοποιία, το grunge, το shoegaze και την country σε ένα λειτουργικό χαρμάνι που συνοδεύεται από τη διεισδυτική της ματιά στη σκληρή πραγματικότητα της αμερικάνικης μεσαίας τάξης που την κοιτάζει από ένα υπόγειο στο Όρεγκον.
Katie Von Schleicher - Shitty Hits
Ο πρώτος μεγάλος δίσκος της νεαρής μουσικού από το Μέριλαντ, που πλέον έχει βρει καταφύγιο στο Μπρούκλιν, χαρακτηρίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται μεγάλο μέρος από τη σύγχρονη folk/pop/rock γυναικεία τραγουδοποιία. Εξυπνακίστικος τίτλος, κοριτσίστικη φωνή με «ατμόσφαιρα», υπονόμευση των (όποιων) μελωδιών χάριν ενός –υποτίθεται– πειραματισμού, διάχυτη μελαγχολία αλλά και κάποιες ενδείξεις ταλέντου που μπορεί στο μέλλον να διορθώσει τις ατέλειες.
Το καινούργιο Eldorado των νέων μουσικών είναι το Βandcamp. Ανεβάζοντας εκεί τη μουσική τους, μπορούν να την επικοινωνήσουν με ένα αρχικό μικρό ακροατήριο που αναζητά το νέο εν τη γενέσει του (αν και συχνά ό,τι διαλέγει να προκρίνει είναι συνηθισμένο και καθόλου ιδιαίτερο). Αυτή η διαδικασία μπορεί να ανοίξει ένα παράθυρο για επικοινωνία με κάπως ευρύτερα ακροατήρια και να τους προσφέρει καλλιτεχνική αποδοχή και καταξίωση. Η 20άχρονη Sophie Allison από το Νάσβιλ ξεκίνησε να ανεβάζει τραγούδια της στο bandcamp και η αποδοχή τους την έφερε στη Fat Possum για το πρώτο της άλμπουμ, μια συλλογή 8 τραγουδιών χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα, μερικά από τα οποία ξεκίνησαν από τη μουσική αυτή πλατφόρμα και παρουσιάζονται εδώ με ένα πιο «σύνθετο» τρόπο με τη συνοδεία και άλλων οργάνων.
Η τραγουδίστρια των Αυστραλών Howling Bells δεν θέλει πια να είναι «sex symbol της εναλλακτικής σκηνής». Δοκιμάζει μόνη της, όπως έκανε πρόσφατα και ο αδελφός της Joel, κιθαρίστας του γκρουπ. Έχει ως πηγή έμπνευσης την (δική της) Αμερική και τα πρόσωπα που την εμπνέουν από την Patcy Cline ως τον Roy Orbison και από τους Lee and Nancy ως τη Florence Owens Thompson (που υπήρξε «μοντέλο» της φωτογράφου Dorothea Lange για εκείνη την περίφημη φωτογράφιση του 1936 με τα πρόσωπα/θύματα της «great depression»). Σκηνές από τη «μεγάλη Αμερική», από την on the road κουλτούρα και από τις αθέατες πλευρές της, αλλά με έναν τρόπο πολύ «καθώς πρέπει» που κάνει την τραγουδοποιία της άτολμη και συνηθισμένη.
Ετοιμάζει νέο άλμπουμ, που θα ακουστεί πολύ, επιστρέφει για ένα διαφορετικό live στο Release Athens 2026 και μιλάει για όσα τον σημάδεψαν και όσα ο χρόνος έφερε
Τριάντα χρόνια μετά κι ένα τραγούδι σώθηκε από έναν πολτό χαρτοπετσετών, μιλά για τη νύχτα, την ποίηση, τις γυναίκες-ηρωίδες, την αργοπορημένη ενηλικίωση και την εποχή της AI
Από το πρώτο live με Beirut και PJ Harvey στην Πλατεία Νερού έως τη μετάβαση σε νέο, μεγαλύτερο χώρο από το 2027, το Release Athens γιορτάζει μια δεκαετία παρουσίας.
17°
Επιτέλους μια γυναίκα με προσωπικότητα, ιδιαίτερο ύφος και στιλ, με λοξή αλλά δημιουργική ματιά στη μουσική της δημιουργία και με θάρρος να διατυπώσει μία άποψη που δεν είναι ούτε «εύκολη», ούτε «ευχάριστη» αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα. H Erika M. Anderson με το 3o της άλμπουμ πιστοποιεί τη δημιουργική της δυνατότητα να συνδυάζει αποτελεσματικά το θόρυβο, τη folk τραγουδοποιία, το grunge, το shoegaze και την country σε ένα λειτουργικό χαρμάνι που συνοδεύεται από τη διεισδυτική της ματιά στη σκληρή πραγματικότητα της αμερικάνικης μεσαίας τάξης που την κοιτάζει από ένα υπόγειο στο Όρεγκον. 
Ο πρώτος μεγάλος δίσκος της νεαρής μουσικού από το Μέριλαντ, που πλέον έχει βρει καταφύγιο στο Μπρούκλιν, χαρακτηρίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται μεγάλο μέρος από τη σύγχρονη folk/pop/rock γυναικεία τραγουδοποιία. Εξυπνακίστικος τίτλος, κοριτσίστικη φωνή με «ατμόσφαιρα», υπονόμευση των (όποιων) μελωδιών χάριν ενός –υποτίθεται– πειραματισμού, διάχυτη μελαγχολία αλλά και κάποιες ενδείξεις ταλέντου που μπορεί στο μέλλον να διορθώσει τις ατέλειες. 
Το καινούργιο Eldorado των νέων μουσικών είναι το Βandcamp. Ανεβάζοντας εκεί τη μουσική τους, μπορούν να την επικοινωνήσουν με ένα αρχικό μικρό ακροατήριο που αναζητά το νέο εν τη γενέσει του (αν και συχνά ό,τι διαλέγει να προκρίνει είναι συνηθισμένο και καθόλου ιδιαίτερο). Αυτή η διαδικασία μπορεί να ανοίξει ένα παράθυρο για επικοινωνία με κάπως ευρύτερα ακροατήρια και να τους προσφέρει καλλιτεχνική αποδοχή και καταξίωση. Η 20άχρονη Sophie Allison από το Νάσβιλ ξεκίνησε να ανεβάζει τραγούδια της στο bandcamp και η αποδοχή τους την έφερε στη Fat Possum για το πρώτο της άλμπουμ, μια συλλογή 8 τραγουδιών χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα, μερικά από τα οποία ξεκίνησαν από τη μουσική αυτή πλατφόρμα και παρουσιάζονται εδώ με ένα πιο «σύνθετο» τρόπο με τη συνοδεία και άλλων οργάνων. 
Η τραγουδίστρια των Αυστραλών Howling Bells δεν θέλει πια να είναι «sex symbol της εναλλακτικής σκηνής». Δοκιμάζει μόνη της, όπως έκανε πρόσφατα και ο αδελφός της Joel, κιθαρίστας του γκρουπ. Έχει ως πηγή έμπνευσης την (δική της) Αμερική και τα πρόσωπα που την εμπνέουν από την Patcy Cline ως τον Roy Orbison και από τους Lee and Nancy ως τη Florence Owens Thompson (που υπήρξε «μοντέλο» της φωτογράφου Dorothea Lange για εκείνη την περίφημη φωτογράφιση του 1936 με τα πρόσωπα/θύματα της «great depression»). Σκηνές από τη «μεγάλη Αμερική», από την on the road κουλτούρα και από τις αθέατες πλευρές της, αλλά με έναν τρόπο πολύ «καθώς πρέπει» που κάνει την τραγουδοποιία της άτολμη και συνηθισμένη. 
