Μουσικη

Η Γαλάνη κι ο Δράκος «πάνε» Εκδρομή

Ακούστε την ταξιδιάρικη μελωδία του γνωστού In Colors σε στίχους του Ν. Μωραΐτη

Εκδρομή - Δήμητρα Γαλάνη & Ευστάθιος Δράκος | Official Audio Release

02.11.2016, 11:53
Ηρώ Παρτσακουλάκη
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Design & Αρχιτεκτονικη Aπόστολος Γκλέτσος: Το ξενοδοχείο Papi στην Αίγινα θα είναι μία full experience

Γιάννης Νένες

Μουσικη Maruja: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι τριαντάχρονοι δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι»

Τάνια Σκραπαλιώρη

Βιβλιο Τα 90.000 βιβλία που ψάχνουν χώρο: Η έκκληση του Παλαιοβιβλιοπωλείου των Αστέγων

Λουκάς Βελιδάκης

Αν η αγάπη ήταν τραγούδι μπορεί να ήταν η Εκδρομή. Ένας ήχος γλυκός που βγαίνει από τα ηχεία και σε κάνει να θέλεις να τρέξεις, να γελάσεις δυνατά και να χορέψεις σαν παιδί. Ανέμελα, με τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά. Κάτι σαν εκδρομή δηλαδή, αυτό φαίνεται να ένιωσε και ο Νίκος Μωραΐτης γράφοντας τους στίχους.

Η μελωδία που υπογράφει ο Ευστάθιος Δράκος των Minor Project, γνωστή κι αγαπημένη -ήδη από τον αγγλικό στίχο του In Colors- σιγοτραγουδιέται παντού. Είναι η Εκδρομή, το δεύτερο τραγούδι του καινούργιου δίσκου «Το βαλς των χαμένων μετά», που θα κυκλοφορήσει στα μέσα Νοεμβρίου από την MINOS-EMI με τη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη και μουσική του Ευστάθιου Δράκου.

«Η Εκδρομή ένωσε την στιγμή που έγραψα το αγγλόφωνο In Colors, με εκείνη που καθίσαμε αντικριστά με τη Δήμητρα Γαλάνη, για να τραγουδήσουμε την "Εκδρομή των μυστικών, των φανερών και των χαμένων εαυτών".To πρώτο μου ελληνικό τραγούδι. Είδα μπροστά μου ένα τραγούδι άλλο, διαφορετικό από το In Colors.Ένα τραγούδι που με συνδέει με μια εποχή σχεδόν ξεχασμένη, αν και πολύ κοντινή, και έναν στίχο που υμνεί τα χίλια πρόσωπα της αγάπης, χωρίς να αναφέρεται ποτέ στα Χρώματά της.Ευχαριστώ το Νίκο για αυτή την εικόνα. Και τη Δήμητρα, για τα απογεύματα που τραγουδούσαμε στη Μεσογείων και την Πεντέλη για τα χαμένα μετά».

Ευστάθιος Δράκος

«Όταν αγαπάς για πολλά χρόνια έναν άνθρωπο, παύει να έχει φύλο. Είναι και γυναίκα και αγόρι και μωρό σου. Κι εσύ είσαι και άντρας και μητέρα και θεός του. Αυτό το πανανθρώπινο έχει η μελωδία του Στάθη, αυτό που κουβαλάει χρόνια η φωνή της Δήμητρας. Χαρισμένο σε όσους μπόρεσαν και ένιωσαν έτσι».

Νίκος Μωραΐτης