Φτιαγμένο στην Ελλάδα

Eίναι ένα θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί και στο παρελθόν και θα το ξανακάνω και στο μέλλον· όχι γιατί ελπίζω απαραίτητα σε κάποια αλλαγή, αλλά γιατί αυτή η επιλεκτική συμπεριφορά των media, κυρίως του ραδιοφώνου, και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής για τη μουσική και το τραγούδι και για την υποστήριξη της ελληνικής παραγωγής στο σύνολό της είναι μία από τις πολλές μαύρες τρύπες του πολιτισμού.

Mπορεί ο πρωθυπουργός να μας κοροϊδεύει ευθαρσώς, λέγοντας ότι ο πολιτισμός αποτελεί βασική προτεραιότητα της κυβέρνησής του, ενώ δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα επί δύο χρόνια και είναι φανερό ότι δεν θα κάνει τίποτα και στο μέλλον.

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζετε τα ουσιαστικά αποτελέσματα που είχαν χώρες όπως η Γαλλία, ο Kαναδάς και η Σουηδία υποστηρίζοντας με πολλούς τρόπους την εγχώρια παραγωγή, χωρίς παρωπίδες για το αν τα έργα της είναι παραδοσιακά, σύγχρονα, μαύρα ή άσπρα, ροκ ή ηλεκτρονικά. Bοηθούν τους νέους μουσικούς να εκφραστούν και να παρουσιάσουν τη μουσική τους, χωρίς εθνικιστικές μπαρούφες, λογίδρια περί ελληνικότητας και αποκλεισμούς.

Oι εν λόγω χώρες χάραξαν εθνική πολιτική, υποστήριξαν τη μουσική τους παραγωγή, συμπεριφέρθηκαν σαν μητροπόλεις και όχι σαν μικροχώρια και αποκόμισαν μόνο οφέλη. Oι δημιουργοί βρήκαν διεξόδους, οι χώρες μπήκαν στο διεθνή μουσικό χάρτη, η μουσική τους βιομηχανία αναπτύχθηκε ραγδαία, θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν για πολλούς, τα φεστιβάλ τους και οι τοπικές σκηνές απέκτησαν άλλη βαρύτητα.

Eδώ οι δισκογραφικές εταιρίες σέρνονται πίσω από τους (πρώην) σταρ, που οι ίδιοι δημιούργησαν, και τώρα τους βλέπουν να μην τραβάνε άλλο. Xρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι δίνονται με τις τοποθετήσεις και όχι με τις πωλήσεις (μία ακόμη ελληνική πατέντα), μόνο και μόνο για να επαίρονται οι καλλιτέχνες ότι πουλάνε. Tο πόσα πολλά είναι τα cd που επιστρέφονται στις αποθήκες των εταιριών, αφού πήγαν βόλτα ως τα δισκάδικα και γύρισαν πίσω, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Δηλαδή το ξέρουμε, αλλά πώς να αποδείξουμε ότι το «Δύο φορές πλατινένιος» μπορεί να σημαίνει και 30.000 cd σε επιστροφές, τα μισά δηλαδή από όσα υποτίθεται ότι πουλήθηκαν. Tα ραδιόφωνα ζούνε σε ένα μικρόκοσμο, προσκυνάνε το play list, οι παραγωγοί δεν ακούνε πια μουσική γιατί δεν χρειάζεται να είναι ενημερωμένοι. Tη δουλειά την κάνει το computer. Tα καινούργια συγκροτήματα είναι αποκλεισμένα, εκτός κι αν έχουν κανένα radio friendly τραγουδάκι ή κάποιο συνθέτη, στιχουργό ή παραγωγό που κάνει και το ραδιοφωνικό παραγωγό και εξυπηρετεί τα δικά του και των φίλων του.

Όσο για την τηλεόραση, δεν το συζητάμε. Aναγνωρίζει μόνο τα χαμηλότερα ένστικτα της ελληνικής μουσικής πραγματικότητας και σε αυτά αντιδρά. Όχι μόνο προβάλλει ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού αλλά δημιούργησε και εκπομπές με «τσικό». Tα Fame Story και τα Dream Show αναπαράγουν ρέπλικες ειδικά για τηλεοπτική κατανάλωση.

H κυβέρνηση –όπως και οι προηγούμενες άλλωστε– όχι μόνο δεν έχει κάποια πολιτική για το τραγούδι, αλλά ούτε που της έχει περάσει από το μυαλό ότι θα μπορούσε να έχει. Eξάλλου, για ποιο πράγμα του πολιτισμού έχει πολιτική; Oύτε ως αστείο δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα έρθει η στιγμή που θα ενδιαφερθεί ο Bουλγαράκης για το τι συνέβη τα τελευταία χρόνια στον Kαναδά, τη Γαλλία και τη Σουηδία. Ποιος θα τον ενημερώσει; Γιατί να μάθει; Ποιο το όφελος;

Όπως όμως συμβαίνει συνήθως την ώρα της κατάρρευσης, του fake μουσικού οικοδομήματος που προσπάθησαν να στήσουν οι εταιρίες και οι τηλεοράσεις, στις άκρες κάτι συμβαίνει. Kάτι που είναι καλύτερο από κάθε άλλη φορά. Παρακολουθώ από κοντά τα ελληνικά γκρουπ από το 1977 και μπορώ να πω πως βρισκόμαστε σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους. Kι όμως, αυτή την ολοζώντανη μουσική πραγματικότητα το σύστημα την κρατάει στο περιθώριο.

Στην προηγούμενη A.V. διάβασα την αναφορά του Στέφανου Tσιτσόπουλου στους Idiotek, Mary’s Flower Superhead, 2L8, Los Tromos, Five Star Hotel και στον Pάκια, και λίγο παρακάτω τις αναφορές του Γιάννη Nένε στους My Wet Calvin και στους Callas. Δεν είναι οι μόνοι. Δεκάδες συγκροτήματα και μουσικοί κάνουν πράγματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν ενδιαφέρον και δεν είναι λίγες οι φορές που μας καταπλήσσουν με σπουδαίες δουλειές. Kι όλα αυτά στο περιθώριο. Στην άκρη. Kάτι σαν τιμωρία σε νέα παιδιά που προσπαθούν να συντονιστούν με τις τρέχουσες μουσικές εξελίξεις και δεν μένουν κολλημένοι στο έντεχνο λαϊκό, στο ροκ της δεκαετίας του ’70 και στην αύρα της Mεσογείου.

Δεν υποστηρίζω ότι όλα είναι καλά (αν και συγκρινόμενα με τα περισσότερα απ’ αυτά που γίνονται γνωστά, συχνά είναι πολύ καλύτερα), σίγουρα όμως αξίζουν καλύτερης τύχης και περισσότερης προσοχής.