Διονύσης Γαρδέλης-Καπλάνης: Ένας καλλιτέχνης (κυριολεκτικά) του δρόμου

Ο Διονύσης Γαρδέλης-Καπλάνης ζωγραφίζει στον δρόμο, τους τοίχους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, όπου τους βρίσκει διαθέσιμους, τα ρολά των μαγαζιών όπου του επιτρέπεται, και είναι στο τσακ ν’ αρχίσει να ζωγραφίζει και τα πεζοδρόμια.

«Έκανα γκράφιτι από 15 χρονών», λέει με αφοπλιστικό χαμόγελο, «με ενδιέφερε πάντα η δημόσια έκφραση, το να επικοινωνήσω μέσα από ένα σύνθημα ή μια σκέψη ή μια εικόνα, ένα σχέδιο, ένα χρώμα. Είχα και «ταγκιά» (υπογραφή, ψευδώνυμο), αυτό που κρατάω ακόμα δηλαδή, “hue37”, ήταν το όνομά μας, μια ομάδα γκραφιτάδων που είχαμε φτιάξει με φίλους…»

Ο Διονύσης τελείωσε τη Σχολή Καλών Τεχνών πριν από πέντε χρόνια, κι από τότε έκανε πολλά γκράφιτι, όπως και κάποιες δουλειές, π.χ. εικονογραφήσεις παιδικών βιβλίων, αλλά και πολλές «τοιχογραφίες», μέχρι που κατάλαβε ότι «…η παρεμβατική τέχνη έχει και επιπτώσεις, και είπα να το γυρίσω στη νόμιμη».

Μιλάει με ενθουσιασμό για έναν φαρμακοποιό στη Θεσσαλονίκη, που τον πλήρωσε για να του ζωγραφίσει τα ρολά – με ένα υπέροχο, πραγματικά, πορτρέτο του Θανάση Βέγγου. «Πριν από δύο μήνες ζωγραφίζαμε με έναν φίλο (έναν τοίχο) στα Εξάρχεια, μας πέτυχε ένας καθηγητής της Καλών Τεχνών, μας είπε μπράβο, του άρεσε πολύ η δουλειά μας – ήταν ο τοίχος του σπιτιού του! Μετά ήρθε ένας αστυνομικός και μας είπε ότι η δίωξη είναι αυτεπάγγελτη, αν ζωγραφίζεις σε δημόσιο κτίριο, πας φυλακή, περνάς δικαστήριο και τέτοια… Ναι, προτιμώ να ζωγραφίζω σε δημόσιο χώρο αλλά νομικά δεν είμαι καλυμμένος. Όταν έκανα τον Βέγγο στη Θεσσαλονίκη, ρωτούσα σε μαγαζιά με ρολά “μήπως θα σας ενδιέφερε να ζωγραφίσω το ρολό σας;”. Ε, στους δέκα, ας πούμε, οι δύο μπορεί να έδιναν 50 ευρώ, που δεν καλύπτει ούτε τα υλικά μου. Αλλά επιλέγω τον δημόσιο χώρο επειδή έχει περισσότερο ενδιαφέρον, εκτίθεται αυτόματα η δουλειά σου, τη βλέπει ο κόσμος χωρίς να μπει στη διαδικασία “πάω σε μια έκθεση να δω ένα έργο”. Καλά, κι επειδή δεν έχω ιδιωτικό χώρο για να ζωγραφίσω μεγάλα έργα ή για να τα εκθέσω…»

Στη Θεσσαλονίκη ζωγράφισε σ’ έναν τοίχο το πορτρέτο του (διάσημου ληστή) Νίκου Παλαιοκώστα και η γειτονιά δεν άφησε τον Δήμο να το «καθαρίσει» – κάτι που θεώρησε προσωπική του επιτυχία. Άλλη προσωπική του επιτυχία, λέει γελώντας, ήταν ένα παιδί που του έκανε ιδιαίτερα μαθήματα και μπήκε στην Καλών Τεχνών («Έναν μαθητή είχα μόνο, και πέρασε με την πρώτη, άρα έχω 100% επιτυχία!»).

Ζωγραφίζει συνήθως βραδινές ώρες, εκτός αν βρει ένα έρημο κτίριο, οπότε μπορεί να δουλέψει και μέρα μεσημέρι χωρίς πρόβλημα. Σκέφτηκε να κάνει αίτηση για αναπληρωτής καθηγητής, αλλά τα λεφτά είναι πολύ λίγα, δεν βγαίνεις με τέτοιο μισθό. Συνεχίζει να «εκθέτει τα έργα του στον δρόμο» και να ζωγραφίζει, να γκραφιτάρει, να παίζει με τις εικόνες… αν και «η εικόνα έχει χάσει το νόημά της πια», λέει κουνώντας το κεφάλι.

Ο Διονύσης, ξέχασα να σας πω, γεννήθηκε το 1994 και είναι γιος του ηθοποιού Σταμάτη Γαρδέλη και της εκδότριας-ραδιοφωνικής παραγωγού Σίσσυς Καπλάνη. Μοιάζει και στους δύο γονείς του, λίγο, όσο πατάει η γάτα, αλλά είναι εντελώς ο εαυτός του: ένας ωραίος καλλιτέχνης που κάνει ομορφότερη την πόλη με τα χεράκια του, τη δημιουργικότητα και το ταλέντο του.