5 λόγοι για να επισκεφθείς την Τήνο και τον Οκτώβριο

Παρασκευή απόγευμα, φτάνουμε στην Τήνο. Οι ντόπιοι μάς λένε πως είμαστε τυχεροί που «δεν έχει καιρό» – τουλάχιστον προς το παρόν. Πρώτη φορά στο νησί Οκτώβρη και αρχίζω να ανακαλύπτω μια διαφορετική πλευρά του: όχι μόνο τις καλοκαιρινές βουτιές στις Κολυμπήθρες ή στον Άγιο Φωκά και τα ξενύχτια στα πανηγύρια, αλλά και τα χωριά, τις ιστορίες και τις μικρές εκπλήξεις που κρύβονται στις γωνιές τους. Άλλωστε, η Τήνος δεν είναι μόνο Δεκαπενταύγουστος, όσο κι αν τότε χτυπά δυνατά η καρδιά της.

5 λόγοι για να επισκεφθείς την Τήνο και τον Οκτώβριο

1. Για να ανακαλύψεις μια έκθεση που σε εισάγει στην ιστορία του τόπου

Αφού τακτοποιηθούμε στα δωμάτιά μας, παίρνουμε τον δρόμο για το Αγάπι. Η διαδρομή μάς βγάζει από τους γνώριμους ρυθμούς της Χώρας και μας οδηγεί σε ένα από τα παλαιότερα χωριά του νησιού, μόλις 14 χιλιόμετρα μακριά, χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 100 μέτρων. Η ιστορία του φτάνει στους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν ονομαζόταν «Πέρασμα», καθώς από εκεί περνούσε ο δρόμος προς την τότε πρωτεύουσα της Τήνου.

Αρκεί να κάνεις μερικά βήματα στα στενά του για να καταλάβεις πως η ομορφιά του κρύβεται στις λεπτομέρειες: στις λευκές προσόψεις, στις καμάρες που σχηματίζουν μικρές στοές, στις μπουκαμβίλιες, στις φυσικές πηγές, στο παλιό πηγάδι με το πλυσταριό και στα πολυάριθμα ξωκλήσια. Στους γύρω λόφους, οι περίτεχνοι περιστερώνες μαρτυρούν τη βαθιά σχέση των κατοίκων με τις παραδόσεις του τόπου τους. Κι εκεί καταλαβαίνεις πως η παράδοση δεν είναι απλώς κάτι όμορφο για φωτογραφία στο Instagram, αλλά οι ιστορίες, οι συνήθειες και οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν το Αγάπι κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο κυκλαδίτικο χωριό.

Στις 9 Οκτωβρίου, ημέρα των εγκαινίων της έκθεσης «Το αόρατο νήμα υφαίνει» (9-25 Οκτωβρίου 2026), φτάνουμε στο παλιό σχολείο του χωριού. Πριν ακόμη αρχίσουμε να περιηγούμαστε στα έργα, η εικόνα μάς κάνει για λίγο να σταθούμε: μικρά παιδιά παίζουν μπάλα, ενώ γύρω μας ακούγονται γαλλικά, ελληνικά και ιταλικά. Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες συναντιούνται σε ένα χωριό της Τήνου, με αφορμή την τέχνη, την ιστορία και τη μνήμη.

Η έκθεση εδώ δεν περιορίζεται στην παρουσίαση έργων τέχνης. Αποτελεί μια βιωματική διαδρομή που ξεκινά από το παλιό σχολείο και συνεχίζεται σε διαφορετικά σημεία του χωριού και της γύρω περιοχής. Πολιτιστικές διαδρομές, εργαστήρια γύρω από τη μνήμη και τη φροντίδα, ερευνητικές, εκπαιδευτικές και γαστρονομικές δράσεις, προβολές και ένα τριήμερο διεπιστημονικών συζητήσεων συνθέτουν το πρόγραμμα.

Στο Αγάπι, η υλική κληρονομιά συναντά την άυλη

Με αφετηρία τις «Αόρατες πόλεις» του Ίταλο Καλβίνο, το εγχείρημα θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: τι είναι τελικά αυτό που κάνει έναν τόπο ξεχωριστό; Τα σπίτια και τα μνημεία του ή οι άνθρωποι που έζησαν μέσα σ’ αυτά; Οι δρόμοι που περπατάμε ή οι αναμνήσεις που κουβαλούν; Στο Αγάπι, η υλική κληρονομιά συναντά την άυλη: τη χειρωνακτική εργασία, τη γνώση της γης, τις γεύσεις, τις παραδοσιακές πρακτικές και τις μικρές πράξεις φροντίδας που, με τον καιρό, γίνονται μέρος της συλλογικής ταυτότητας.

Κι έτσι αναλαμβάνουμε δράση να αναζητήσουμε τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα κτίσματα, τα τοπία και τις καθημερινές πρακτικές ενός τόπου. Τα έργα που βρίσκονται στο σχολείο μάς δίνουν τις πρώτες αφορμές για να μπούμε σε αυτή τη σκέψη. Το «Some George at Dusk» του Γιάννη Ευθυμίου, η «Όρθια φιγούρα» του Εμμανουήλ Μπιτσάκη, το «Φλαμανδικό όνειρο VII – Αναζητώντας τον Hans» του Δημήτρη Αναστασίου, το «Serviam» του Νίκου Ποδιά και το «Κατοικώντας στο κενό» του Δημήτρη Σκαλκώτου αποτελούν μέρος της έκθεσης. Στην ίδια διαδρομή περιλαμβάνονται το «Τόπος ίασης» του Αχιλλέα Παπακώστα, το έργο «Χρόνος από μηχανής-και το Λαλούν ύδωρ» του Λευτέρη Ναύτη, καθώς και το «Ξυλότοπος για μια πόλη – Τρεις στιγμές μιας ανύψωσης» της Ελένης Γλύνη.

Πίσω από την πρωτοβουλία βρίσκεται η ΝΩΜΩ ΑμΚΕ, που δραστηριοποιείται στη συνάντηση της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Με προηγούμενες δράσεις στην Τήνο, όπως τα «Toichos project», «Σμιλεύοντας τη μνήμη», «ΙΧΝΗ» και «The Inherited Earth», συνεχίζει να αναζητά τρόπους με τους οποίους η σύγχρονη δημιουργία μπορεί να συνομιλήσει με την τοπική ιστορία, την αρχιτεκτονική και την παράδοση. Στο επίκεντρο του φετινού προγράμματος όμως, βρίσκεται η φροντίδα ως πολιτιστική, κοινωνική και περιβαλλοντική αξία. Παράλληλα, η διοργάνωση συνδέεται με την εθνική προσπάθεια για την εγγραφή της κυκλαδίτικης τυροκομίας στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Συζητώντας με τη Σοφία Ζησίμου, συνιδρύτρια της ΝΩΜΩ ΑμΚΕ και αναλύτρια, καταλαβαίνουμε καλύτερα τι κρύβεται πίσω από τον τίτλο της έκθεσης. «Αυτό που είμαστε όλοι μας περιέχει στην πραγματικότητα μικρές κιβωτούς μνήμης στον χώρο», εξηγεί, αναφερόμενη στις περιοχές όπου μεγαλώσαμε, στους τόπους καταγωγής μας και στις εμπειρίες που κουβαλάμε. Όταν αυτές οι μνήμες δεν ανήκουν μόνο σε ένα άτομο, αλλά σε μια ολόκληρη κοινότητα, τότε η εργασία, οι μύλοι, οι καλλιέργειες και οι καθημερινές πρακτικές γίνονται κομμάτια μιας κοινής ιστορίας.

Η φροντίδα, όπως περιγράφει, μπορεί να ξεκινά από την ανάγκη να οριοθετήσεις και να προστατεύσεις τη γη και να εξελιχθεί σε κοινή γνώση και συλλογική μνήμη. «Όταν συναντιούνται όλοι μαζί, αυτό που φτιάχνουν είναι το μέλλον», λέει, αναδεικνύοντας τη σημασία της συνάντησης καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων, ερευνητών, κατοίκων, τεχνιτών, παραγωγών και θεωρητικών από την Ελλάδα και την Ιταλία. Όταν τη ρωτώ τι θα ήθελε να έχει αλλάξει στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη φροντίδα μετά τη διοργάνωση, η απάντησή της είναι: «Θα ήθελα, άνθρωποι που δεν σχετίζονται μεταξύ τους και δεν θα βλέπονταν ποτέ, να γίνουν μικρές πυγολαμπίδες που λάμπουν με τις δικές τους μνήμες σ’ αυτά τα μέρη».

Η μεγαλύτερη πρόκληση για τη Σοφία Ζησίμου είναι ν’ αφήνεις την ίδια την κοινότητα να σε καθοδηγήσει, όσο εξειδικευμένο κι αν είναι το έργο που σχεδιάζεις. Όπως εξηγεί, ακόμη κι όταν αισθάνεσαι ότι έχεις αναπτύξει σχέση με έναν τόπο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποτελείς μέρος της κοινότητάς του. Κι όταν επιχειρείς να προσεγγίσεις ακαδημαϊκά τη ζωή και τις συνήθειες των κατοίκων, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.

Οι άνθρωποι του νησιού προσφέρουν κάτι πολύ πιο σημαντικό από έναν χώρο φιλοξενίας: την εμπιστοσύνη και τις ιστορίες τους

Η ανταπόκριση των ανθρώπων, ωστόσο, της έχει χαρίσει πολύτιμες στιγμές εμπιστοσύνης. «Μας έχουν κάνει τη χάρη να είμαστε στο σχολείο τους, στους χώρους τους, μας έφεραν ρεύμα, μας είπαν τις ιστορίες τους, μας άνοιξαν τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους», λέει. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό κομμάτι της εμπειρίας: οι άνθρωποι του νησιού δεν παραμένουν απλοί παρατηρητές μιας διοργάνωσης, αλλά γίνονται μέρος της, προσφέροντας κάτι πολύ πιο σημαντικό από έναν χώρο φιλοξενίας: την εμπιστοσύνη και τις ιστορίες τους.

Η Ελένη Γλύνη, εικαστικός που συμμετέχει στην έκθεση, προσεγγίζει τη σχέση ανάμεσα στα έργα και στον χώρο από διαφορετική πλευρά. Τα έργα των καλλιτεχνών είναι αυτοτελή, με τη δική τους γλώσσα, και δεν χρειάζονται ένα συγκεκριμένο περιβάλλον για να αποκτήσουν αξία. Το ίδιο ισχύει και για το παλιό σχολείο, τη διαδρομή προς τον νερόμυλο, τη γέφυρα, τους περιστερώνες και την Αγία Σοφία. Κάθε σημείο φέρει τη δική του αρχιτεκτονική και ιστορική δύναμη, τις χρήσεις του, τις ανθρώπινες παρουσίες και τα σημάδια του χρόνου.

Στην περιγραφή της, η αράχνη της έκθεσης δεν βρίσκεται κρυμμένη σε μια γωνία. Είναι ο ίδιος ο επισκέπτης, που με κάθε βήμα υφαίνει σχέσεις ανάμεσα στα έργα, στα κτίσματα, στις μνήμες και στις απουσίες. Ο ιστός αποτελείται τόσο από νήματα όσο και από κενά. Δεν χρειάζεται να ενώνει τα πάντα ούτε να κάνει τα διαφορετικά πράγματα να μοιάζουν μεταξύ τους. Αρκεί να αφήνει χώρο για να συναντηθούν. «Το αόρατο νήμα δεν είναι, τελικά, η ομοιότητα που μας ενώνει, αλλά η δυνατότητα να συνυπάρχουμε, να μοιραζόμαστε εμπειρίες και να κρατάμε ο καθένας τη δική του ξεχωριστή ματιά».

Extra info: Στο Αγάπι είχαμε και την πιο γλυκιά ξεναγό: την κυρία Μαίρη, που μας πήρε μαζί της σε μια περιπατητική διαδρομή στα στενά του χωριού. Με χαμόγελο και πάντα ευδιάθετη, μας μίλησε για τη ζωή της, τις αναμνήσεις της και όσα συνέβαιναν παλιότερα στο χωριό, δίνοντάς μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον τόπο μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που το ζει.

Δεύτερος σταθμός της διαδρομής

Η έκθεση δεν τελειώνει όταν βγεις από το σχολείο. Γι’ αυτό το αφήνουμε πίσω μας και ξεκινάμε για τον νερόμυλο. Η διαδρομή είναι μέρος της εμπειρίας: περπατάμε στο τηνιακό τοπίο, παρατηρούμε τις πέτρες, τις αναβαθμίδες και τα κτίσματα που συναντάμε στον δρόμο. Δεν χρειάζεται να βιαστείς ούτε να έχεις στο μυαλό σου την επόμενη στάση. Εδώ αξίζει να κοιτάξεις γύρω σου, να προσέξεις όσα συνήθως προσπερνάς και ν’ αφήσεις το τοπίο να σου αποκαλύψει τη δική του ιστορία.

Στον νερόμυλο συναντάμε το άτιτλο έργο («Μπλε Τήνος») της Μάρως Φασουλή, το «Αντίλαλος» του Δημήτρη Σκαλκώτου, και τον «Ήλιο» του Κωνσταντίνου Λαδιανού. Τα έργα βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που έχει ήδη τη δική του ταυτότητα, κι αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τα προσεγγίζουμε. Το βλέμμα μετακινείται από το έργο στο τοπίο και πάλι πίσω. Άλλοτε στέκεσαι σε μια λεπτομέρεια κι άλλοτε απομακρύνεσαι για να δεις ολόκληρη την εικόνα. Δεν υπάρχει μία σωστή διαδρομή για να τα παρατηρήσεις. Υπάρχει μόνο ο χρόνος που θα τους δώσεις και οι συνδέσεις που θα κάνεις εσύ.

Τελευταίος σταθμός της διαδρομής

Η περιήγησή μας καταλήγει στο ξωκλήσι της Αγίας Σοφίας. Η θέα απλώνεται μπροστά μας σαν να έχουμε ολόκληρο το τοπίο σ’ ένα πιάτο. Το φως, η ησυχία και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι μακριά από τους γνώριμους ρυθμούς της Αθήνας δημιουργούν μια στιγμή σχεδόν μυσταγωγική: στέκεσαι, κοιτάζεις γύρω σου κι αφήνεις για λίγο στην άκρη όσα σε περιμένουν όταν επιστρέψεις. Εδώ συναντάμε τα έργα «ΑΩ – Άγγελος Κυρίου» του Αλέκου Κυραρίνη και «Κοσμική προσευχή» του Αλέξανδρου Λάιου. Παράλληλα, μπαίνουμε για λίγο στη λογική του βιωματικού εργαστηρίου «Μνήμη», που είχε σχεδιαστεί για τον χώρο της Αγίας Σοφίας, με εισήγηση της Κατερίνας Κοντιζά. Στεκόμαστε και παρατηρούμε το ξωκλήσι, προσπαθώντας να καταλάβουμε πώς μπορεί κανείς να αποτυπώσει την κλίμακά του και να μεταφέρει τις αναλογίες του σε ένα σχέδιο. Η αρχιτεκτονική, η θέα και τα έργα συνυπάρχουν χωρίς να χρειάζεται να ανταγωνιστούν το ένα το άλλο.

2. Για να ανακαλύψεις το πιο ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό signature της Τήνου

Αν κάτι κάνει την Τήνο να ξεχωρίζει, είναι οι περιστερώνες της. Περισσότεροι από 600, διάσπαρτοι στην ύπαιθρο, κουβαλούν μια ιστορία που ξεκινά από την περίοδο της Ενετοκρατίας και συνεχίζεται μέσα στους αιώνες. Κανένας δεν είναι ακριβώς ίδιος με τον άλλον: γεωμετρικά σχήματα, συμμετρίες και περίτεχνα διακοσμητικά μοτίβα μετατρέπουν τις πέτρινες κατασκευές σε μικρά έργα αρχιτεκτονικής. Για να τους εξερευνήσεις, κατευθύνσου προς την Κάτω Μεριά, που έχει αρκετούς.

3. Για να βάλεις τα χωριά της Τήνου στο bucket list σου

Αν νομίζεις ότι η Τήνος είναι μόνο η Χώρα, οι παραλίες και τα πανηγύρια του Αυγούστου, ήρθε η ώρα για ένα μικρό plot twist. Το νησί μετρά περισσότερα από 60 χωριά και κάθε διαδρομή κρύβει κι έναν διαφορετικό λόγο για ν’ αφήσεις το αυτοκίνητο και το GPS και να χαθείς στα στενά. Εμείς επιλέξαμε τρεις στάσεις, αλλά η αλήθεια είναι πως η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί για μέρες.

Πρώτη στάση, ο Πύργος. Το μεγαλύτερο χωριό της Τήνου είναι ένα υπαίθριο μουσείο μαρμαρογλυπτικής, με την τέχνη να ξεπροβάλλει στις προσόψεις των σπιτιών, στις αυλές και στα σοκάκια. Εδώ γεννήθηκε ο Γιαννούλης Χαλεπάς, ενώ το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας, που δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, αποκαλύπτει πώς ένα κομμάτι μαρμάρου μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης. Η μόνιμη έκθεση παρουσιάζει εργαλεία, τεχνικές και μαρμάρινα δημιουργήματα, ενώ επεκτείνεται και στον υπαίθριο χώρο. Το εισιτήριο γενικής εισόδου κοστίζει 8 ευρώ και το μειωμένο 4 ευρώ. Κι αφού χορτάσεις εικόνες, βάλε στο πρόγραμμα μια στάση στο καφεζαχαροπλαστείο «Το Κεντρικόν». Εγώ δοκίμασα στραπατσάδα, που ήταν όνειρο, το φημισμένο του γαλακτομπούρεκο και, εντάξει, δεν είπα όχι και σε λίγη σοκολατόπιτα.

Επόμενη στάση, ο Βώλαξ, ένα χωριό που μοιάζει να έχει προσγειωθεί σε άλλο πλανήτη. Οι τεράστιοι, στρογγυλεμένοι γρανιτένιοι βράχοι που απλώνονται γύρω του δημιουργούν ένα τοπίο σχεδόν εξωπραγματικό, από αυτά που σε κάνουν ν’ αναρωτιέσαι πώς ακριβώς τα έφτιαξε η φύση. Εδώ η βόλτα έχει άλλο ενδιαφέρον: παρατηρείς τους βράχους, ανακαλύπτεις τα περάσματα κι αφήνεις το τοπίο να κάνει όλη τη δουλειά. Κι αν θέλεις να τον εξερευνήσεις λίγο περισσότερο, βάλε στο πρόγραμμα και μια πεζοπορία στα παλιά μονοπάτια της Τήνου, όπως εκείνο που συνδέει τη Μονή Καρδιάς με τον Βώλακα, μέσα από διαδρομές που αποκαλύπτουν μια εντελώς διαφορετική πλευρά του νησιού.
Τρίτη στάση ο Αρνάδος, ένας από τους παλαιότερους οικισμούς του νησιού, με πέτρινα περάσματα, καμάρες και θέα που απλώνεται στο Αιγαίο. Είναι από εκείνα τα χωριά όπου αξίζει να περπατήσεις χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, να προσέξεις τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες και ν’ αφήσεις τη βόλτα να σε οδηγήσει από μόνη της.

Στη δική μας διαδρομή ο χρόνος δεν έφτασε για περισσότερα, όμως η Τήνος έχει κι άλλα χωριά που αξίζουν μια θέση στο πρόγραμμα: Δύο Χωριά, Πάνορμος, Καρδιανή, Υστέρνια, Φαλατάδος κ.ά. Οπότε, αν οργανώνεις την επόμενη επίσκεψή σου, κράτα λίγο χώρο στο πρόγραμμα για ένα roadtrip στην ενδοχώρα. Γιατί το καλύτερο σχέδιο μπορεί τελικά να είναι να μην έχεις και τόσο αυστηρό σχέδιο.

Extra info: Εμείς είχαμε μαζί μας την ξεναγό Σοφία Σερελή, που μας σύστησε την Τήνο μέσα από τις ιστορίες, τα μυστικά και τις λεπτομέρειες που δεν βρίσκεις εύκολα σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό. Αν βρεθείς στο νησί, αναζήτησέ την. Είναι ο άνθρωπός σου.

4. Για να επισκεφθείς την Παναγία της Τήνου, είτε πιστεύεις είτε όχι

Η Παναγία της Τήνου δεν είναι μόνο ένας σημαντικός θρησκευτικός προορισμός, αλλά και ένα κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας του νησιού. Είτε πιστεύεις είτε όχι, αξίζει να επισκεφθείς τον ναό, να παρατηρήσεις την αρχιτεκτονική του και να γνωρίσεις την ιστορία του, αλλά και τη βαθιά σύνδεσή του με την ελληνική παράδοση. Για πολλούς, το προσκύνημα στη Μεγαλόχαρη είναι μια προσωπική υπόθεση, γεμάτη πίστη, προσευχές και τάματα. Για άλλους είναι μια ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με μια παράδοση που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα. Κι ακόμη κι αν πετύχεις πολύ κόσμο, αξίζει να σταθείς για λίγο και να παρατηρήσεις όσα συμβαίνουν γύρω σου.

5. Για να φας σαν ντόπιος, χωρίς την καλοκαιρινή αναμονή

Αν υπάρχει μια εποχή που μπορείς να απολαύσεις την Τήνο και μέσα από το φαγητό της, χωρίς να κοιτάς κάθε λίγο το ρολόι μέχρι να αδειάσει τραπέζι, αυτή είναι ο Οκτώβριος. Τα ταβερνάκια έχουν πιο χαλαρούς ρυθμούς, οι επιλογές παραμένουν δελεαστικές και το μόνο δύσκολο είναι να αποφασίσεις τι θα πρωτοπαραγγείλεις. Φρουτάλια, αγκιναρόπιτα, λούζα, μαραθοκεφτέδες, τηνιακό βολάκι είναι μερικές μόνο από τις γεύσεις που αξίζει να αναζητήσεις. Στο τραπέζι βάλε και φρέσκα θαλασσινά ή κάποιο πιάτο με κρέας που σιγομαγειρεύεται, κι άσε λίγο χώρο για ακόμη μία τοπική λιχουδιά. Για το τέλος δοκίμασε αμυγδαλωτά. Από τη Χώρα μέχρι και το πιο απομακρυσμένο χωριό, η Τήνος έχει γεύσεις που αξίζει να ανακαλύψεις.

Extra info: Το Odera Tinos, μέλος της πολυτελούς συλλογής Autograph Collection, ήταν το ιδανικό καταφύγιο για τρεις μέρες στο νησί. Χτισμένο σε λόφο με θέα στην παραλία της Βουρνής, συνδυάζει σύγχρονη πολυτέλεια και κυκλαδίτικη αισθητική, με infinity πισίνα, ιδιωτική παραλία και πλούσιο πρωινό δίπλα στο ιδιωτικό παρεκκλήσι. Η πραγματικά υπέροχη φιλοξενία και ο μοναδικής αισθητικής χώρος κάνουν τη διαμονή μέρος της ίδιας της ταξιδιωτικής εμπειρίας.

Τελικά, η Τήνος τον Οκτώβριο είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι ένα νησί δεν είναι μόνο η καλοκαιρινή του εκδοχή. Είναι τα χωριά που ανακαλύπτεις χωρίς πρόγραμμα, οι ιστορίες που δεν ήξερες ότι υπήρχαν και οι στιγμές που δεν είχες σχεδιάσει, αλλά τελικά θυμάσαι περισσότερο. Και το Αγάπι είχε κάτι απ’ αυτό: μια αφορμή να δεις την Τήνο αλλιώς, να ακούσεις όσα έχει να σου πει και να φύγεις με την αίσθηση πως αυτή τη φορά δεν ήρθες απλώς για μια απόδραση – γνώρισες ένα κομμάτι της. See you soon, Tinos.