Ο Στέφανος Ληναίος, ή Μυτιληναίος, όπως ήταν το πραγματικό του επώνυμο, γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1928 στη Μεσσήνη. Αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών το 1951 και το 1969 από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art - RADA) του Λονδίνου. Την περίοδο 1954 - 1967 συνεργάσθηκε με περισσότερους από 20 θιάσους σε 100 θεατρικά έργα ενώ εμφανίστηκε σε 100 κινηματογραφικές ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και στην τηλεόραση. Από το 1970 σκηνοθέτησε και πήρε μέρος σε 50 θεατρικά έργα και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.
Ήταν ο ιδρυτής του θιάσου Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο στο θέατρο Άλφα της Αθήνας. Έγραψε διηγήματα όπως «Μερικοί θάνατοι» και πολλές μελέτες μεταξύ των οποίων «Σύγχρονο θέατρο» και «TV μέσο Παιδείας», το οποίο λήφθηκε υπ' όψιν στην καθιέρωση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της ΕΡΤ.
Είχε διατελέσει γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών το 1966-1967, οπότε παύθηκε από τη χούντα λόγω πολιτικών φρονημάτων. Είναι σύμβουλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου (ΠΕΕΘ) από το 1975 και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου από το 1977. Επίσης αποτελεί μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.
Ήταν νυμφευμένος με την επίσης ηθοποιό Έλλη Φωτίου με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαργαρίτα, επί σειρά ετών διευθύντρια του Δευτέρου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και τον Αλέξη (1970).
Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Θέατρο ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ το 1954 και από τότε, μέχρι το 1967, έπαιξε σε όλα, σχεδόν, τα Αθηναϊκά θέατρα. Ιδρυτικό στέλεχος της πρωτοποριακής κίνησης "Δωδέκατη Αυλαία" και του πρώτου Εταιρικού Θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) "Άρμα Θεάτρου". Γενικός Γραμματέας του Σ.Ε.Η. (1965-67) που διελύθη από τη δικτατορία. Αυτοεξόριστος στο Λονδίνο (1967-70), εκπρόσωπος του εργατικού Π.Α.Μ., στην Ευρώπη, μέλος της αντιδικτατορικής κίνησης "COMMITTEE ΑGAINST DIKTATORSHIP" και επίτιμο μέλος του Σωματείου Βρεττανών Ηθοποιών.
Το 1970 επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημιούργησε με τη γυναίκα του Έλλη Φωτίου, το "Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο " και παρουσίασαν, στο Θέατρο ΑΛΦΑ, πάνω από 40 ελληνικά και ξένα θεατρικά έργα, τα οποία και σκηνοθέτησε. Ξεχωρίζουν, σε όλη την ως τώρα θεατρική του ζωή, τα έργα ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ,ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΤΥΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΕΣ, ΡΟΖΕΜΠΕΡΓΚ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΦΟΡΤΙΟ, ΙΩΑΝΝΑ ΤΗΣ ΛΟΡΕΝΗΣ, ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ, ΟΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΗΣ, ΠΑΡΑΣΙΤΑ, Συμμετείχε σε λίγες κινηματογραφικές παραγωγές ( ΜΙΑΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ ΝΙΑΤΑ, Η ΚΟΜΗΣΑ ΤΗΣ ΦΑΜΠΡΙΚΑΣ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΘΥΕΛΛΑ κ.α.) σε επίσης λίγες τηλεοπτικές ( ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ,ΜΙΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ, ΘΕΑΤΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑΣ, ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ..) και σε πάρα πολλές ραδιοφωνικές.
Είχε εργαστεί (ερμηνεία, σκηνοθεσία, συγγραφή και παραγωγή)στο Β.Β.C., (Greek Section) και στις ελληνικές εκπομπές του Ραδιοσταθμού της Κολωνίας, του Καναδά, του Μονάχου και της Κύπρου, από το 1967 μέχρι το 1970.-Μαζί με Έλληνες και Άγγλους ηθοποιούς, δημιούργησαν μια καλλιτεχνική ομάδα που παρουσίασε στα περισσότερα Πανεπιστήμια της Αγγλίας, ένα πρόγραμμα με πολιτικά και λογοτεχνικά κείμενα κατά της δικτατορίας.
Υπήρξε Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων (1986-1990), Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, (1989-1990) και Δ/ντής του Δημοτ.Ρ/σταθμού ΚΥΚΛΟΣ (1996-2001) Είχε συμμετοχή σε διασκέψεις και σεμινάρια για τα σημερινά προβλήματα του Πολιτισμού και της ραδιοτηλεόρασης, ως Γραμματέας Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ, στη Μόσχα, Βρυξέλες, Πράγα και Αβινιόν, τα καλοκαίρια του 1988,1991 και 1992.
Πρωτοπαρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1952 με συνεργασίες του στη Φιλολογική Πρωτοχρονιά και την Επιθεώρηση Τέχνης. Πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες Καθημερινή, Νέα και Ελευθεροτυπία. Στο Έθνος αρθρογραφούσε, σχεδόν, κάθε εβδομάδα,20 χρόνια συνεχώς, από το 1982. Το Γενάρη του 2002,η συνεργασία σταμάτησε χωρίς κανένας να μάθει το " γιατί..".. Το Δεκέμβρη του 2004, τιμήθηκε από το ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, με το Βραβείο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΒΕΑΚΗΣ, για το σύνολο της προσφοράς του στο Νεοελληνικό Θέατρο.
Οι τρεις διοργανωτές, Τάσος Μπιμπισίδης, Βάλια Ζαμπάρα και Νάνσυ Φαφούτη, εξηγούν πώς ένα παραδοσιακό σύμβολο της Αστυπάλαιας έγινε αφορμή για ένα νέο πολιτισμικό φεστιβάλ
Πίσω από τις παραστάσεις, τις πρεμιέρες και τα μεγάλα ονόματα κρύβεται μια ευρύτερη φιλοδοξία: να μετατραπεί η εμπειρία της Επιδαύρου σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια βραδιά θεάτρου
17°
