Οι εμπειρίες της από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανάγκασαν την Οντρεϊ Χέπμπορν να πει ένα μεγάλο «όχι» στο Χόλιγουντ
Η Όντρεϊ Χέπμπορν παραλίγο να πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» του 1959, ωστόσο οι τραυματικές της εμπειρίες από τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο την ανάγκασαν να πει «όχι».
Στο βιβλίο «Intimate Audrey: An Authorized Biography», ο γιος της, Σον Χέπμπορν Φέρερ, και η συν-συγγραφέας Γουέντι Χόλντεν περιγράφουν λεπτομερώς τις εμπειρίες της Όντρεϊ Χέπμπορν στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν ήταν έφηβη. Αναφέρουν μεταξύ άλλων ότι κόντεψε να πεθάνει από την πείνα και είδε ανθρώπους να πεθαίνουν εν μέσω γερμανικής κατοχής.
Η ίδια είχε περιγράψει σκηνές που δεν κατάφερε ποτέ να ξεχάσει. Θυμόταν οικογένειες με μικρά παιδιά να οδηγούνται στα τρένα υπό την επιτήρηση Γερμανών στρατιωτών, χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά τους περίμενε: «Ήταν το χειρότερο είδος φρίκης... Έβλεπα οικογένειες με μικρά παιδιά, με μωρά, να στοιβάζονται σε βαγόνια για ζώα, μεγάλα ξύλινα βαγόνια με μια μικρή σχισμή ψηλά, απ’ όπου πρόβαλλαν όλα εκείνα τα πρόσωπα και σε κοιτούσαν. Και στην αποβάθρα υπήρχαν στρατιώτες που οδηγούσαν κι άλλες εβραϊκές οικογένειες, με τα λιγοστά τους υπάρχοντα και τα μικρά παιδιά τους». Μία εικόνα, όμως, έμεινε χαραγμένη για πάντα στη μνήμη της: ένα μικρό κορίτσι με κόκκινο παλτό που επιβιβαζόταν στο τρένο μαζί με τους γονείς του.
Χρόνια αργότερα, όταν συνεργάστηκε με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ στην τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση, το «Always», του 1989, είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί του για τις εμπειρίες της. Η ιστορία της τον συγκίνησε βαθιά και αποτέλεσε έμπνευση για μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας «Η λίστα του Σίντλερ», όπου εμφανίζεται το κορίτσι με το κόκκινο παλτό.
Λίγο μετά το τέλος του πολέμου, ένας γείτονάς της της έδωσε να διαβάσει το πρώτο χειρόγραφο του έργου που αργότερα έγινε γνωστό ως «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Η ανάγνωση αποδείχτηκε εξαιρετικά επώδυνη. Η Όντρεϊ Χέπμπορν έκλαιγε επί ημέρες, καθώς ένιωθε ότι οι εμπειρίες της Άννας Φρανκ ήταν σχεδόν ίδιες με τις δικές της. Όπως είχε εξομολογηθεί αργότερα στον γιο της, κάθε σελίδα της θύμιζε τη δική της ζωή κατά τη διάρκεια της κατοχής.
«Όπως κι εγώ, έχασε την ελευθερία της και πέρασε χρόνια κοιτάζοντας τέσσερις τοίχους, νιώθοντας δυστυχισμένη κι έχοντας ελάχιστα πράγματα να κάνει. Όσα έγραψε για τη φύση, τη ζωή και την αγάπη ήταν ακριβώς όσα βίωσα κι εγώ. Ανέφερε ακόμη και την εκτέλεση αθώων ομήρων, ανάμεσά τους και του θείου μου, Ότο. Ήταν σαν να ξαναζούσα όσα είχα περάσει», είχε πει χαρακτηριστικά.
Όταν το Χόλιγουντ αποφάσισε να μεταφέρει το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» στη μεγάλη οθόνη, το όνομα της Όντρεϊ Χέπμπορν βρέθηκε αμέσως ανάμεσα στις πρώτες επιλογές. Παρότι δέχτηκε να ξαναδιαβάσει το βιβλίο, πολύ γρήγορα κατάλαβε πως δεν μπορούσε να υποδυθεί έναν χαρακτήρα που της θύμιζε τόσο έντονα τα προσωπικά της βιώματα.
Η ίδια είχε παραδεχτεί ότι η δεύτερη ανάγνωση του βιβλίου την κατέστρεψε ψυχολογικά, προκαλώντας της ξανά εφιάλτες και έντονες κρίσεις συγκίνησης. Για τον λόγο αυτό αποφάσισε να απορρίψει τον ρόλο, ο οποίος τελικά δόθηκε στην Μίλι Πέρκινς. Η ταινία απέσπασε οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε τρία βραβεία.
Δείτε παρακάτω το τρέιλερ:
Παρότι δεν ενσάρκωσε ποτέ την Άννα Φρανκ στον κινηματογράφο, η Όντρεϊ Χέπμπορν δεν έπαψε να εμπνέεται από τα λόγια της. Ως Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής της στα παιδιά που ζούσαν μέσα στη φτώχεια, την πείνα και τις πολεμικές συγκρούσεις.
Η ίδια πίστευε ότι ο πόλεμος της χάρισε μια βαθιά κατανόηση του ανθρώπινου πόνου. Όσα βίωσε στην εφηβεία της την έκαναν να βλέπει τη ζωή με ρεαλισμό, αλλά και με έντονη διάθεση να βοηθά όσους είχαν ανάγκη. Ίσως τελικά αυτό να ήταν και το μεγαλύτερο αποτύπωμα που άφησε πίσω της: όχι μόνο ως σπουδαία ηθοποιός, αλλά και ως μια γυναίκα που μετέτρεψε τις πιο σκοτεινές αναμνήσεις της σε αφορμή για ανθρωπιά και προσφορά.
Τι συμβαίνει όταν ένας καλλιτέχνης του 2026 μπαίνει, πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, μέσα στο ιδιωτικό όνειρο του Μπίντγκουντ και αποφασίζει πώς ακούγεται;
Η νέα ταινία του Αλεχάντρο Γκ. Ινιάριτου με τον Τομ Κρουζ διχάζει όσο λίγες φέτος. Μήπως όμως οι περισσότεροι «θεατές» κοίταξαν προς τη λάθος πλευρά της σκηνής;
21°
