- CITY GUIDE
- PODCAST
-
18°
The Misfits: Η μοιραία παράσταση τριών θρύλων του Χόλιγουντ
Τα γυρίσματα στη Νεβάδα, τα προσωπικά προβλήματα και οι ερμηνείες που άφησαν ανεξίτηλο κινηματογραφικό στίγμα
«The Misfits»: Η ταινία του Τζον Χιούστον και η τελευταία μεγάλη περφόρμανς τριών κινηματογραφικών θρύλων
Νοέμβριος 1960. Η ταινία λέγεται «The Misfits», Αταίριαστοι. Τα γυρίσματα φτάνουν στο τέλος τους έπειτα από χίλιες δυο δυσκολίες. Είναι το φιλμ που έχει φέρει κοντά τρεις μυθικούς πρωταγωνιστές, οι οποίοι δίνουν την τελευταία μεγάλη παράσταση της ζωής τους. Μέριλιν Μονρόε. Κλαρκ Γκέιμπλ. Μοντγκόμερι Κλιφτ. Το σκηνικό που τους περιβάλλει είναι η βόρεια Νεβάδα, με τις απέραντες σκονισμένες απλωσιές και τα αγέρωχα βουνά στο βάθος του ορίζοντα. Η Μονρόε, εθισμένη στα χάπια και στο αλκοόλ, αργοπορεί τρεις ώρες σε κάθε γύρισμα, ξεχνάει τις ατάκες της, παλεύει να μείνει όρθια έπειτα από χρόνια εξαρτήσεων και ψυχολογικών διαταραχών. Δεν είναι ούτε σαράντα, κι όμως νωρίς κάθε πρωί, προτού της απλώσουν ολόκληρες στρώσεις από μέικ απ, μοιάζει με εξηντάρα. Στο ξενοδοχείο Nevada Inn, όπου έχουν καταλύσει τα μέλη της ταινίας, η σουίτα στο τέρμα του τρίτου ορόφου γίνεται καθημερινά σκηνικό μάχης. Η Μονρόε και ο Άρθουρ Μίλερ πασχίζουν να κρατήσουν τον γάμο τους ζωντανό, ωστόσο η μοίρα το έχει αποφασίσει: αυτός βαρέθηκε τη λουσάτη ζωή πλάι στο πιο εκθαμβωτικό πλάσμα του Χόλιγουντ, εκείνη είναι κουρασμένη από την εσωστρέφειά του, τη ψυχρότητά του. Οι τσακωμοί θυελλώδεις. «Χώριζαν», θα πει ο Ελάι Γουάλας, ο συμπρωταγωνιστής της, χρόνια αργότερα, «και η Μέριλιν ήταν ένα ράκος, δεν περίμενε ότι θα αποτύχει και τούτη η σχέση». Στο παρελθόν είχε επενδύσει σε λάθος άντρες, στον Τζέιμς Ντόχερτι, στον Τζο Ντι Μάτζιο, σε δεκάδες εφήμερους εραστές που την είχαν απομυζήσει. Μέχρι πρότινος ήλπιζε ότι, παρά τις προστριβές, το φευγαλέο όνειρο μιας ήρεμης, στρωμένης συνύπαρξης θα μπορούσε ίσως να σωθεί. Μάταια.
Ο Μίλερ, στις μεγάλες δόξες του κι αυτός, βραβευμένος με Πούλιτζερ, και με τη φήμη του κορυφαίου θεατρικού συγγραφέα της Αμερικής να τον συνοδεύει σε κάθε του βήμα, είχε απηυδήσει από το λαμπερό star system του κινηματογράφου, ήθελε να επιστρέψει στο μποέμ σύμπαν που τον βοήθησε κάποτε να συνθέσει τα αριστουργήματά του. Ως δώρο προς τη σύζυγο που είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει, ίσως από μεγαλοψυχία, ίσως από ενοχές, συμφώνησε να γράψει το σενάριο των «Αταίριαστων», και τώρα βρισκόταν μαζί της για να επιβλέψει τα γυρίσματα στο πλευρό του σκηνοθέτη Τζον Χιούστον. Το φιλμ θα ήταν μια ασπρόμαυρη δραμεντί με ήρωες τρεις ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, ένα σύγχρονο γουέστερν με θέμα τη μοναξιά και την απελπισία. Όλα έμοιαζαν σχεδόν αυτοβιογραφικά: και οι τρεις πρωταγωνιστές δεν είχαν πια στον ήλιο μοίρα, θα ήταν σύντομα νεκροί· ο ίδιος ο Μίλερ διένυε περίοδο έντονης υπαρξιακής κρίσης· η θερμοκρασία στη Νεβάδα άγγιζε τους σαράντα βαθμούς· η ένταση στο πλατό, από τις συνεχείς επαναλήψεις των σκηνών εξαιτίας της φθαρμένης θεάς, είχε γίνει ανυπόφορη· ο Νοέμβρης του 1960 ήταν όντως συνυφασμένος με τη μοναξιά και την απελπισία. Δύο μήνες νωρίτερα, ο Χιούστον είχε αναγκαστεί να διακόψει την παραγωγή για κάποιο διάστημα, καθώς η Μέριλιν νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική. «Υπήρχαν ενδείξεις μπροστά στα μάτια μου κάθε μέρα», είπε ο σκηνοθέτης το 1981. «Ήταν ανίκανη να σώσει τον εαυτό της, μα και να σωθεί από οποιονδήποτε άλλον. Και αυτό επηρέαζε τη δουλειά της». Όπως γράφει η Τζόις Κάρολ Όουτς στο εμβληματικό μυθιστόρημά της για τη Μέριλιν («The Blonde»), τα μοναδικά πρόσωπα κοντά στα οποία ένιωθε μια κάποια γαλήνη η ηθοποιός εκείνον τον καιρό ήταν η δασκάλα της, Πόλα Στράσμπεργκ, που είχε έρθει μαζί της στις πεδινές εσχατιές και τη βοηθούσε να προβάρει τα λόγια του ρόλου, και ο Μοντγκόμερι Κλιφτ, που ήταν το ίδιο ραγισμένος με κείνην. Να που και τα ομώνυμα έλκονται: έγινε φίλη του Κλιφτ επειδή ήταν το ίδιο ραγισμένος με κείνην.
Μέχρι πριν από τεσσεράμισι χρόνια ο Μοντγκόμερι Κλιφτ αποτελούσε ένα success story εφάμιλλο του Μάρλον Μπράντο και του Τζέιμς Ντιν. Πανέμορφος και ταλαντούχος, είχε καταθέσει αξέχαστες ερμηνείες στο πανί, συνδέοντας το όνομά του με την αφρόκρεμα της νέας μεθόδου που είχε εισαγάγει ο πυρετός του Actors Studio, τη μέθοδο του απολύτως φυσικού παιξίματος που σάρωνε την τέχνη της υποκριτικής. Έως τα μέσα του 1956 ανήκε στα τρία πρώτα ονόματα του Χόλιγουντ, ήταν λαμπερός και περιζήτητος. Ώσπου, τον Μάιο εκείνου του έτους, το πεπρωμένο του άλλαξε. Φεύγοντας μεθυσμένος από ένα πάρτι στο σπίτι της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, αποκοιμήθηκε στο τιμόνι του αυτοκινήτου του και προσέκρουσε σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Το όχημα έγινε σμπαράλια, το ίδιο κι εκείνος. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ έφτασε πρώτη στο σημείο του ατυχήματος και τον βοήθησε να μην πνιγεί, αφαιρώντας ένα δόντι που είχε σφηνωθεί στον λαιμό του. «Έμοιαζε σε οικτρή κατάσταση», ήταν τα λόγια με τα οποία τον περιέγραψε αργότερα. Και πράγματι, ο απολογισμός των τραυμάτων ήταν άκρως τραγικός για τον ηθοποιό. Σοβαρά κατάγματα στο πρόσωπο. Η μύτη του δεν υπήρχε. Το σαγόνι του είχε διαλυθεί. Είχε επιβιώσει, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ήδη νεκρός χωρίς να το ξέρει. Οι επόμενοι μήνες στάθηκαν το πρελούδιο της «πιο αργής και βασανιστικής αυτοκτονίας που σημάδεψε ποτέ το Χόλιγουντ». Οι εκτεταμένες πλαστικές επεμβάσεις έφεραν τον Κλιφτ στα πρόθυρα της απελπισίας, βυθίστηκε στα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός του επιδεινώθηκε, ήταν πλέον ένας άνθρωπος τσακισμένος. Το τροχαίο είχε αλλάξει δραματικά την εμφάνισή του και έμελλε να επηρεάσει ριζικά τόσο τη ζωή του όσο και την καριέρα του. Έπαιξε στον «Χορό των καταραμένων» με τον Μπράντο και στο «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» με την Τέιλορ και την Κάθριν Χέμπορν, αλλά στα γυρίσματα φάνταζε στοιχειωμένος από τα σημάδια της παραμόρφωσης που ο ίδιος έβλεπε καθαρά στο άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπό του. Κατόπιν επιμονής του, οι σκηνοθέτες χρησιμοποιούσαν κινηματογραφικά φίλτρα της εποχής για να απαλείψουν τα ίχνη των επεμβάσεων, τον φίλμαραν από συγκεκριμένες γωνίες για να κρυφτούν οι ουλές που είχε επωμιστεί εφ’ όρου ζωής. «Πίστευε ότι θα τρόμαζε τον κόσμο εάν αποκαλυπτόταν το αληθινό του πρόσωπο», αποκάλυψε ο αδελφός του σε ένα μεταγενέστερο ντοκιμαντέρ. Η κρυφή του ομοφυλοφιλία τον έκανε να κλειστεί κι άλλο στον εαυτό του. Έκανε σχέσεις και με γυναίκες και με άντρες, πασχίζοντας να βρει τη γαλήνη που ίσως θα τον βοηθούσε να ξεπεράσει την απότομη πτώση από την κορυφή. Μάταια. «Όταν πήρε στα χέρια του το σενάριο των Αταίριαστων, είχε πια απογίνει ένα φάντασμα, που αποζητούσε με λύσσα την ερμηνεία που θα απογείωνε ξανά την καριέρα του» (Τζον Χιούστον). Κι έτσι, το φθινόπωρο του 1960, στη λάβρα της Νεβάδα, έδινε πνοή σ’ έναν ρόλο ζωής, και ταυτόχρονα πάλευε με τους δαίμονές του, πλάι στην εξίσου διαλυμένη Μέριλιν και στον εξίσου ρημαγμένο Κλαρκ Γκέιμπλ.
Πάμε λοιπόν και στον τρίτο της παρέας, τον Γκέιμπλ. Λίγο πριν κλείσει τα 60 του χρόνια, ο θρυλικός πρωταγωνιστής του Gone with the Wind φάνταζε κι αυτός μια τελειωμένη ιστορία. Η υγεία του ήταν κλονισμένη από το αλκοόλ. Η τραγική ιστορία της Κάρολ Λόμπαρντ, του μεγάλου του έρωτα (η Λόμπαρντ είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα το 1942), επέστρεφε διαρκώς στους ταραγμένους εφιάλτες του. Δύο σοβαρά αυτοκινητιστικά είχαν φθείρει ανεπανόρθωτα την κράση του. Πρόσθεσε και τους πέντε γάμους, τις αναρίθμητες απιστίες και ερωτικές περιπέτειες, την κρυφή εξωσυζυγική σχέση του με την Τζόαν Κρόφορντ, τα ξενύχτια, τις καταχρήσεις. Επόμενο ήταν η καρδιά του να λειτουργεί με τον κουρασμένο χτύπο ενός ηλικιωμένου. «Δεν άντεχε, κουραζόταν εύκολα», θα πει αργότερα ο Ελάι Γουάλλας. «Αλλά προσπαθούσε σαν θηρίο. Ήθελε να αποδείξει ότι ήταν ακόμα ο σπουδαίος, λαμπερός ηθοποιός που όλοι θαυμάζαμε μεγαλώνοντας». Σπουδαίος ήταν. Αλλά όχι λαμπερός. Στις σκηνές με τη Μέριλιν μοιάζει αποσαθρωμένος, σχεδόν ένα απολειφάδι του πρότερου εαυτού του, δεν θυμίζει σε τίποτα τον εύρωστο Ρετ Μπάτλερ που έκανε τη γη του αμερικανικού νότου να τρέμει σε εκατομμύρια οθόνες ανά τον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, ο εγωισμός του ήταν τέτοιος που επέμενε να εκτελεί ο ίδιος όλες τις επικίνδυνες σκηνές, χωρίς κασκαντέρ. Στη σκηνή όπου ο ήρωας τον οποίο ερμηνεύει σέρνεται από τα άλογα στο έδαφος, είναι αυτός, ο Κλαρκ Γκέιμπλ, αβοήθητος, να παλεύει για τη ζωή του. «Τα σημεία στους Αταίριαστους στα οποία καταβάλλει σωματική προσπάθεια», έγραψε ο κριτικός Μελ Ρόνσον, «συμπεριλαμβανομένης εκείνης της σκηνής όπου μετά βίας μπορεί να πάρει ανάσα, είναι αδύνατον να παρακολουθούμε τη δράση χωρίς να αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή με την καρδιά του. Έχουμε την αίσθηση ότι βλέπουμε τον Γκέιμπλ στα πρόθυρα του θανάτου». Και πράγματι έτσι είναι. Πρόκειται για μια από τις κάμποσες απόκοσμες και δυσοίωνες σκηνές αυτής της ταινίας. Μια άλλη είναι όταν η Μέριλιν Μονρόε παίζει με μια ρακέτα και ένα μπαλάκι ανάμεσα σε πολλούς άντρες, και ο Γκέιμπλ την κοιτάζει με θλίψη, ενώ ο Κλιφτ δείχνει χαμένος σε ένα σύμπαν ολότελα δικό του. Ξάφνου δύο γέροι απλώνουν τα χέρια τους και τη χουφτώνουν. Εκείνη εξακολουθεί να παίζει με το μπαλάκι.
Ξαναβλέποντας το φιλμ πρόσφατα, μου έκανε εντύπωση ο αδιόρατος μα έντονος σεξισμός που υιοθέτησε στο γράψιμό του ο Άρθουρ Μίλερ, αποτυπώνοντας τη «Ρόζλιν», τον χαρακτήρα που ερμηνεύει η σύζυγός του. Ναι, είναι ένας ρόλος δραματικός, σύνθετος, και αυτό υποθέτω ήταν το δώρο του προς τη γυναίκα με την οποία ήταν παντρεμένος. Της έδωσε την παλέτα να υπηρετήσει πραγματικά την τέχνη της υποκριτικής, μακριά από τα «νιαουρίσματα» για τα οποία είχε γίνει διάσημη ως sex symbol τη δεκαετία του ’50. Στη «Ρόζλιν» ο Μίλερ ενσωμάτωσε όλα τα προσωπικά προβλήματα της Μέριλιν, τη μοναξιά, τις απότομες μεταβολές της διάθεσης, τον πόνο της ηλικιακής φθοράς. Όλα αυτά η ηθοποιός, παρά τους εθισμούς της, τα υπηρετεί εξαίσια: είναι η καλύτερη Μονρόε που έχουμε δει ποτέ στο πανί, μια καταπονημένη diva που επιτέλους δείχνει την ουσιαστική αξία της. Ωστόσο, σε εκείνη τη σκηνή με τη ρακέτα και το μπαλάκι γίνεται ξανά το άβουλο πλάσμα που η αφρόκρεμα του Χόλιγουντ απομύζησε και εκμεταλλεύτηκε. Όταν τη χουφτώνουν οι δύο γέροι, και εκείνη σχεδόν δεν αντιδρά, βλέπουμε τη Μονρόε ως ερωμένη δεκάδων αντρών τους οποίους δεν ήθελε, βλέπουμε τη Μονρόε ως το αδύναμο μοναχικό πλάσμα που οι παραγωγοί, οι σκηνοθέτες, ίσως ακόμα κι ένας πρόεδρος των ΗΠΑ, απόλαυσαν σαρκικά στο κρεβάτι τους. Να σου γράφει έναν ρόλο ζωής ο σύζυγός σου και να σε εκθέτει με τέτοιον τρόπο; Όσο αυτοβιογραφική κι αν ήταν η «Ρόζλιν» στα χειρόγραφα του Μίλερ, έχω την εντύπωση ότι στο δώρο του εν λόγω ρόλου χώρεσε και κάτι από τον θυμό του. Σκοπίμως θα υπαινίχτηκε και την πτυχή του ξοδεμένου ερωτισμού της, δείχνοντας εκείνο το χούφτωμα. Είναι σαν να της έλεγε: «Αυτή είσαι, αυτή ήσουν πάντα». Πιθανότατα η αιτία ήταν ότι χώριζαν ή ότι (σύμφωνα με το βιβλίο της Μισέλ Μόργκαν «Marilyn Monroe: Private and Undisclosed») στα γυρίσματα των Αταίριαστων ο Μίλερ ανακάλυψε την ερωτική σχέση που εκείνη διατηρούσε λίγο καιρό πριν με τον Ιβ Μοντάν, όταν έπαιξαν μαζί στο Let’s Make Love. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, η συγκεκριμένη σκηνή παρέμεινε ατόφια στο τελικό cut, μαρτυρώντας τη ψυχική γύμνια μιας γυναίκας η οποία έγινε βορά σε αγέλες πεινασμένων αντρών. Και η Μονρόε υπηρέτησε επιδέξια και αυτό το σημείο του φιλμ. Δεν είχε άλλη επιλογή.
Και κάπως έτσι, στη διάρκεια εκείνου του ταραγμένου Νοέμβρη, τα γυρίσματα κάλπαζαν προς το τέλος τους. Εκείνη, όλο και πιο καταβεβλημένη από τις ψυχολογικές μεταπτώσεις και τα διάφορα Nembutal, Librium και Dexedrine που κατάπινε με τις χούφτες. Ο Κλιφτ όλο και πιο απόκοσμος, μες στην ασίγαστη εμμονή του ότι ήταν ένας παραμορφωμένος που προκαλούσε τρόμο και λύπηση. Ο Γκέιμπλ όλο και πιο εύθραυστος από δεκαετίες ολόκληρες στην κόψη του ξυραφιού. Κάθε ημέρα στο σετ ήταν ένας γολγοθάς. Οι τρεις πρωταγωνιστές να καταναλώνουν μποτίλιες ουίσκι για να κατευνάσουν τα βάρη τους και να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του Χιούστον και του Μίλερ. Ο ίδιος ο Χιούστον να δοκιμάζει κι αυτός τις αντοχές του στο αλκοόλ (ήταν διαβόητος πότης εδώ και χρόνια), και επίσης να παίζει διαρκώς τυχερά παιχνίδια στο καζίνο του ξενοδοχείου τους (ήταν διαβόητος τζογαδόρος εδώ και χρόνια). Η Μονρόε να αργοπορεί κάθε πρωί, ανήμπορη να συνέλθει από τα αλλεπάλληλα χάπια (ο Γκέιμπλ δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για εκείνες τις καθυστερήσεις, καθώς πληρωνόταν με την ώρα, οπότε κάθε αργοπορία της γέμιζε το πορτοφόλι του). Οι αμμοθύελλες της Νεβάδα. Τα νεύρα του Μίλερ. Οι αμφεταμίνες στα καμαρίνια. Ήταν θαύμα το ότι ολοκληρώθηκε η ταινία. Αλλά ολοκληρώθηκε. Και μπορεί να αποδείχτηκε τεράστια αποτυχία στο box office, μα οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών απέσπασαν ύμνους από τους περισσότερους κριτικούς. «Ποτέ ξανά δεν είδαμε τη Μέριλιν Μονρόε τόσο υπερβατική δραματουργικά», έγραψαν οι New York Times. «Με τους Αταίριαστους ο Μοντγκόμερι Κλιφτ κατέκτησε μια θέση στην αιωνιότητα», αποφάνθηκε το Variety. «Η ωριμότητα του Κλαρκ Γκέιμπλ αναδύθηκε περίτεχνα σε όλο της το μεγαλείο», έγραψε η Washington Post. Το The Misfits έγινε ένα είδος καλλιτεχνικής διαθήκης τριών ανθρώπων που προσπάθησαν να ταιριάξουν με τη ροή του χρόνου, με τα χτυπήματα της μοίρας, με τις συνθήκες στις οποίες πάλευε να μείνει ζωντανή η κάποτε δοξασμένη καριέρα τους. Και αποδείχτηκε γι’ αυτούς ένα φιλμ άκρως σημαδιακό. Διότι κατάφεραν μεν να το γυρίσουν, εντούτοις δεν μπόρεσαν να νικήσουν τον θάνατο που ερχόταν ορμητικά καταπάνω τους. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή.
Πρώτος πέθανε ο Κλαρκ Γκέιμπλ. Υπέστη καρδιακή προσβολή δώδεκα μόνο μέρες μετά την εκπνοή των γυρισμάτων. Δεύτερη έσβησε η Μέριλιν Μονρόε, έναν χρόνο και εννέα μήνες μετά. Τρίτος ο Μοντγκόμερι Κλιφτ, τέσσερα χρόνια αργότερα.
* Το καινούργιο μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2027 από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το νέο εγχείρημα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης
Τα γυρίσματα στη Νεβάδα, τα προσωπικά προβλήματα και οι ερμηνείες που άφησαν ανεξίτηλο κινηματογραφικό στίγμα
«Αυτή ήταν η δική μου στιγμή ως Μποντ»
Θα μπορούσε να γίνει ταινία;
Οι θέσεις και οι απουσίες που άναψαν τη συζήτηση
Ο πρώην 007 καλωσόρισε θερμά τον ηθοποιό στην οικογένεια του franchise
Ήταν το φαβορί του Ντενί Βιλνέβ, αλλά δίστασε μπροστά στο βάρος του θρυλικού ρόλου
Θα γράψει ιστορία αν επιλεχθεί
Η φημισμένη ιδρύτρια της Theranos, υπεύθυνη για ένα μεγάλο σκάνδαλο στον τομέα της υγείας στις ΗΠΑ, ποτέ δεν κατάλαβε «τι πήγε λάθος»
Το κουίρ στοιχείο ορίζει τα μέτρα μιας καλογραμμένης κοινωνικοπολιτικής δοκιμασίας που πηγαινοέρχεται μεταξύ της ατομικής επιθυμίας και της οικογενειακής υποχρέωσης.
Μια ιστορία που ακολουθεί την πεπατημένη, και μάλιστα με βαριεστημένη διάθεση.
Οι σινεφίλ είναι σίγουρο ότι θα απολαύσουν και με το παραπάνω το φιλμ.
Η ιστορία της είναι αρκετά πολύπλοκη για να την εξηγήσεις, όχι όμως για να τη δεις.
Πώς επιλέχθηκε ο νέος 007
Τι είπε για τη διαδικασία του casting για τον θρυλικό ρόλο
Ο 87χρονος ενσάρκωσε τον πράκτορα μία φορά, στο «Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος» του 1969
«Θρίαμβος» και «ερωτική επιστολή στο Χόλιγουντ» η νέα ταινία σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ
Η επιστροφή της παρέας των Κλούνεϊ, Πιτ, Ρόμπερτς και Ντέιμον μετατίθεται για τα τέλη του 2027
Πέρα από τις τρεις ταινίες του 007 θα κερδίσει πολλά εκατομμύρια και από τις εμπορικές συνεργασίες που συνοδεύουν τον ρόλο
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.