Πολλά φετινά οσκαρικά φιλμ βασίζονται σε βιβλία, από ιστορικά μυθιστορήματα έως βιογραφίες
Πολλές από τις ταινίες που διεκδικούν Όσκαρ το 2026 έχουν τις ρίζες τους στη λογοτεχνία. Άλλες αποτελούν άμεσες μεταφορές βιβλίων και άλλες αντλούν πιο χαλαρά την έμπνευσή τους από λογοτεχνικά έργα ή ιστορικές μελέτες. Ας δούμε τα βιβλία που βρίσκονται πίσω από τις υποψηφιότητες των φετινών Όσκαρ
Η ταινία «One Battle After Another» του Πολ Τόμας Άντερσον, που συγκέντρωσε πολλές υποψηφιότητες, βασίζεται χαλαρά στο μυθιστόρημα «Vineland» του Τόμας Πίντσον. Αντίστοιχα, η βραβευμένη σκηνοθέτις Κλόε Ζάο μετέφερε στον κινηματογράφο το «Hamnet» της Μάγκι Ο’Φάρελ, δημιουργώντας μια σκοτεινή και συναισθηματική κινηματογραφική αφήγηση.
Σε άλλες περιπτώσεις, η σχέση με τα βιβλία είναι πιο έμμεση. Για παράδειγμα, το «In Search of Mary Shelley» της Φιόνα Σάμπσον φωτίζει το ιστορικό και προσωπικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε το «Frankenstein», έργο που ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο επαναπροσάρμοσε σε ταινία που είναι επίσης υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Παράλληλα, η βιογραφία «Turgenev» του Ανρί Τρουαγιά εξετάζει τη ζωή του Ρώσου συγγραφέα, του οποίου το διήγημα «The Singers» του 1852 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και διεκδικεί βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους.
Βιογραφίες στα Όσκαρ: Η ζωή του στιχουργού Λόρεντζ Χαρτ
Στη βιογραφία «A Ship Without a Sail: The Life of Lorenz Hart», ο δημοσιογράφος Γκάρι Μαρμορστάιν σκιαγραφεί τη ζωή του στιχουργού που, μαζί με τον συνθέτη Ρίτσαρντ Ρότζερς, δημιούργησε κλασικά τραγούδια όπως τα «Blue Moon» και «The Lady Is a Tramp».
Ο Χαρτ παρουσιάζεται ως μια αντιφατική προσωπικότητα: ένας χαμηλού αναστήματος, ανοιχτά ομοφυλόφιλος άνδρας που ζούσε με τη μητέρα του, αλλά ταυτόχρονα ένας κοσμικός μπον βιβέρ με πνευματώδες χιούμορ και εξαιρετική ποιητική ευχέρεια. Πίσω από την επιτυχία, ωστόσο, κρυβόταν μια βαθιά μελαγχολία και ένας καταστροφικός εθισμός στο αλκοόλ.
Ο συγγραφέας αποφεύγει την ψυχαναλυτική προσέγγιση και επιλέγει να φωτίσει τον χαρακτήρα του κυρίως μέσα από τους στίχους του. Παράλληλα, ανασυνθέτει το ζωντανό περιβάλλον του προπολεμικού μουσικού θεάτρου στο Μπρόντγουεϊ και τη σημαντική συμβολή των εβραϊκής καταγωγής δημιουργών στη διαμόρφωσή του.
Η Μαίρη Σέλλεϋ πέρα από τον «Φρανκενστάιν»
Στο «In Search of Mary Shelley», η ποιήτρια Φιόνα Σάμπσον επιχειρεί ένα βαθύ και συγκινητικό πορτρέτο της συγγραφέα του «Frankenstein». Το βιβλίο επιχειρεί να αναδείξει τη Σέλλεϋ ως αυτόνομη προσωπικότητα, πέρα από τη σκιά των διάσημων γονιών της — της φεμινίστριας συγγραφέα Μαίρης Γουλστονκραφτ και του φιλοσόφου Ουίλιαμ Γκόντγουιν — αλλά και του συζύγου της, ποιητή Πέρσι Μπις Σέλλεϋ.
Η μητέρα της πέθανε λίγο μετά τη γέννησή της, γεγονός που, σύμφωνα με τη Σάμπσον, σημάδεψε ολόκληρη τη ζωή της συγγραφέα. Η Σέλλεϋ γνώρισε επίσης επανειλημμένες τραγωδίες, καθώς τρία από τα τέσσερα παιδιά της πέθαναν σε μικρή ηλικία. Παρ’ όλα αυτά, επέμεινε στο όνειρό της να γίνει συγγραφέας.
Επειδή μεγάλο μέρος της πρώιμης αλληλογραφίας της έχει χαθεί, η συγγραφέας βασίζεται σε ορισμένες εικασίες για να αποδώσει την εσωτερική της ζωή. Η προσέγγιση αυτή δημιουργεί μια σχεδόν κινηματογραφική αναπαράσταση των γεγονότων και αναδεικνύει μια ιδιαίτερα αντισυμβατική γυναίκα της εποχής της.
Από τον Σαίξπηρ μέχρι τις αμερικανικές φωτιές
Το μυθιστόρημα «Hamnet» της Μάγκι Ο’Φάρελ αφηγείται μια φανταστική ιστορία γύρω από την οικογένεια του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Στράτφορντ, την περίοδο που εκείνος αρχίζει να γνωρίζει επιτυχία στο Λονδίνο. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο θάνατος του 11χρονου γιου του, Χάμνετ, από πανώλη το 1596, καθώς και η σχέση του ζευγαριού και οι εντάσεις της οικογενειακής ζωής.
Από την άλλη πλευρά, το «Paradise: One Town’s Struggle to Survive an American Wildfire» της δημοσιογράφου Λίζι Τζόνσον αφηγείται την τραγική ιστορία της πυρκαγιάς Camp Fire το 2018 στην Καλιφόρνια, της φονικότερης στην ιστορία της πολιτείας. Μέσα από μαρτυρίες κατοίκων και αρχεία τηλεφωνικών κλήσεων έκτακτης ανάγκης, το βιβλίο περιγράφει λεπτό προς λεπτό την καταστροφή, αναδεικνύοντας τόσο τα αίτια όσο και το ανθρώπινο κόστος της τραγωδίας.
Στη λίστα βρίσκεται επίσης το «Train Dreams» του Ντένις Τζόνσον, μια νουβέλα που παρακολουθεί τη ζωή ενός εργάτη σιδηροδρόμων στις αρχές του 20ού αιώνα και σκιαγραφεί την Αμερική της εποχής των μεγάλων σιδηροδρομικών έργων και της επέκτασης προς τη Δύση.
Τέλος, η βιογραφία «Turgenev» του Ανρί Τρουαγιά παρουσιάζει τη ζωή του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ, μιας προσωπικότητας που βρισκόταν συχνά ανάμεσα σε αντικρουόμενους κόσμους: ρωσικός πατριωτισμός και δυτικός φιλελευθερισμός, λογοτεχνία και έρωτας. Μέσα από επιστολές και ημερολόγια, ο Τρουαγιά σκιαγραφεί έναν συγγραφέα που παρέμεινε ξένος τόσο στους συντηρητικούς όσο και στους επαναστάτες της εποχής του.
Η παρουσία τόσων λογοτεχνικών έργων πίσω από τις φετινές οσκαρικές υποψηφιότητες επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά τη στενή σχέση μεταξύ βιβλίου και κινηματογράφου — μια δημιουργική σύνδεση που συνεχίζει να τροφοδοτεί τη μεγάλη οθόνη με νέες ιστορίες.
Μια συζήτηση για το «Αλλού ο δρόμος», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την τέχνη ως ανάγκη, τη φωτογραφία, την ανθεκτικότητα και εκείνο το «αλλού» που εξακολουθούμε να αναζητούμε.
Η νευρώδης σκηνοθεσία, η μείξη μαύρης κωμωδίας-ψυχολογικού θρίλερ και η παρουσία πρωτοκλασάτων ερμηνευτών χαρακτηρίζουν την πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του Ρομέν Γαβρά
Ο Άαρον Σόρκιν επιστρέφει στο Facebook δεκαέξι χρόνια μετά με μια αξιοπρεπή μεν ταινία, που δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τη μεγαλειώδη σκιά του προκατόχου της
23°
