F1, η ταινία: Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Μπραντ Πιτ

Ο Σόνι Χέιζ, παλιός οδηγός της Formula 1, βρίσκεται σε σταθερά καθοδική πορεία στη ζωή του, καθώς βολοδέρνει μεταξύ μιας μονότονης ρουτίνας και της συμμετοχής του σε ασήμαντους αγώνες αυτοκινήτων. Ώσπου μια μέρα εμφανίζεται στο διάβα του φίλος από τα παλιά, που του προτείνει να επιστρέψει στα «μεγάλα σαλόνια» και να πάρει μέρος στους τελευταίους αγώνες της σεζόν.

Οι μηχανοκίνητοι αγώνες ταχύτητας έχουν μια κινηματογραφική γοητεία που δεν αφήνει αδιάφορους ακόμη κι εκείνους που ασχολούνται ελάχιστα με το άθλημα. Η Formula 1 είναι προφανώς το μεγαλύτερο διαμάντι της κατηγορίας, όχι μόνο λόγω ειδικών συνθηκών, αλλά και επειδή καταφέρνει να προσφέρει τα εχέγγυα ενός αυθεντικού κινηματογραφικού θεάματος, φτιαγμένου από αδρεναλίνη, συγκινήσεις και έντονο σασπένς. Τα τελευταία χρόνια η F1 βρίσκει τον τρόπο να απασχολεί τους κινηματογραφόφιλους, όπως φάνηκε τόσο με το έπος του Μάικλ Μαν για τη Ferrari όσο και με τα υπόλοιπα έργα που είχαν πρωταγωνιστές τον Σένα ή τον Νίκι Λάουντα. Το φιλμ του Κοζίνσκι (σκηνοθέτησε το τελευταίο «Top Gun») μπορεί να θεωρηθεί μια σχεδόν αποκλειστική μυθοπλαστική απόπειρα, όμως διαθέτει στοιχεία που σχετίζονται με το ένδοξο παρελθόν της Formula 1, ενώ υπάρχουν αναφορές σε σπουδαίες προσωπικότητες (Σένα, Προστ κ.ά.) καθώς και σε σύγχρονα ινδάλματα, όπως, για παράδειγμα, τον Λούις Χάμιλτον, ο οποίος μάλιστα εμφανίζεται και σε δυο τρεις σκηνές.

Όμως η ταινία είναι κυρίως ένα συναρπαστικό θέαμα (ίσως οι πιο εντυπωσιακές σεκάνς αγώνων αυτοκινήτου που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά), όπου η περσόνα του Μπραντ Πιτ δεσπόζει σε κάθε πλάνο. Ο σταρ των σταρ του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου καθηλώνει τον φακό με ό,τι κάνει και κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση από τα μηχανοκίνητα θηρία που μαρσάρουν στις παγκόσμιες πίστες. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ταινία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του 62χρονου ηθοποιού, που θυμίζει… Μπέντζαμιν Μπάτον (διόλου τυχαία η επιλογή του Πιτ από τον Φίντσερ για τον ρόλο του ήρωα που οραματίστηκε στην ομώνυμη νουβέλα του ο Φιτζέραλντ) και πετυχαίνει να φτιάξει έναν αλησμόνητο χαρακτήρα. Ο αντιήρωας που σκιτσάρει με άνεση ο Πιτ συνδυάζει την παλιομοδίτικη λάμψη με ένα εκτόπισμα λαϊκής σοφίας, που ταιριάζει μόνο σε ανθρώπους που έχουν φάει τη ζωή με το κουτάλι. Χάρη στον περήφανο και ξεροκέφαλο Σόνι, το φιλμ ξεγλιστρά εύκολα από τα μονοδιάστατα κλισέ μιας ιστορίας για βετεράνους και δεύτερες ευκαιρίες και μεταβάλλεται σε ένα εύστοχο σχόλιο για την αλαζονεία που κρύβεται πίσω από τον θρίαμβο, για την τοξικότητα που γεννά ο ανταγωνισμός και για την ανοησία που κυριαρχεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δίπλα στον απολαυστικό Πιτ, ο Χαβιέ Μπαρδέμ και η Κέρι Κόντον («Τα πνεύματα του Ινισέριν») αποδεικνύονται άξιοι συμπαραστάτες.