Βερμίλιο - Η νύφη του βουνού: Μηνύματα για τον πόλεμο και την ανθρώπινη φύση

Καθημερινά στιγμιότυπα από τη ζωή των κατοίκων ενός ιταλικού ορεινού χωριού λίγες μόλις μέρες πριν τελειώσει ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Επίκεντρο της ιστορίας είναι μια πολύτεκνη οικογένεια που αποτελείται από τον αυστηρό δάσκαλο πατέρα, τη στοργική μητέρα και τα μικρά –αλλά και μεγαλύτερα– παιδιά.

Ιδιότυπης γοητείας δράμα εποχής γύρω από τις συνέπειες του πολέμου στις ζωές των λιγοστών κτηνοτρόφων κατοίκων ενός χωριού σε ειδυλλιακή ορεινή περιοχή. Η δύναμη του φιλμ αλλά και της σκηνοθεσίας είναι η αίσθηση απομόνωσης που διαπερνά τη ραχοκοκαλιά μιας ανεπαίσθητης ιστορίας που είναι φτιαγμένη με τέτοιον τρόπο (εικαστική ματιά, αξιοποίηση των φροντισμένων σκηνικών, μινιμαλισμός) ώστε να «μιλά» κυρίως με τις σιωπές παρά με τις πράξεις ή τα λόγια των ηρώων. Είναι σαν να παρακολουθούμε μια παγιωμένη εικόνα που μόνο κατά διαστήματα «ζωντανεύει» ώστε να μπουν οι πνευματικές παρεμβάσεις της δημιουργού, που θέλει να πει μερικά χρήσιμα πράγματα για τον πόλεμο αλλά και την ανθρώπινη φύση. Σε μια σκηνή στο καφενείο του χωριού, γίνεται διάλογος για τους «δύο δειλούς λιποτάκτες, που αρνήθηκαν να πολεμήσουν». Οι αφορισμοί και τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν, αλλά μόνο ο δάσκαλος έχει το σθένος να σηκώσει ανάστημα και να υπερασπιστεί τους αρνητικούς πρωταγωνιστές τονίζοντας πως «αν ήταν όλοι δειλοί, τότε δεν θα υπήρχαν πόλεμοι» και φέρνοντας σε αμηχανία την ομήγυρη, που μερικές φορές δεν μπορεί να «καταλάβει τις κουβέντες» του.