Ιζαμπέλ Ιπέρ: Μια ντίβα στην Αθήνα

Αυτές τις μέρες η Γαλλίδα ντίβα Ιζαμπέλ Ιπέρ έχει την τιμητική της στη χώρα μας, όσον αφορά τις εμφανίσεις της σε θέατρο και σινεμά. Πρόσφατα ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση ως Βερενίκη στην ομώνυμη θεατρική παράσταση του Ρομέο Καστελούτσι, ενώ στις αίθουσες παίζεται άλλη μια ταινία της, η «Ταξιδιώτισσα» του Νοτιοκορεάτη Χονγκ Σανγκ-Σου.

Αγέρωχη και χαμένη στις σκέψεις της, η Ιζαμπέλ Ιπέρ κάθεται στο μεγάλο τραπέζι της αίθουσας που μας έχει παραχωρήσει το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας για τη συνέντευξη. Της συστήνομαι και παρατηρώ ότι ο χρόνος τής έχει φερθεί με χαρακτηριστική ευγένεια, καθώς εκτός από γοητευτική δείχνει ήρεμη και κατασταλαγμένη όσον αφορά τις προτεραιότητες αλλά και τα πράγματα που αναζητά πλέον στη ζωή της.

— Άραγε θα μπορούσατε να είστε κάτι άλλο εκτός από  ηθοποιός;
Επειδή το έχω σκεφτεί και το έχω αναλύσει για αρκετό καιρό, είμαι πλέον πεπεισμένη ότι δεν θα γινόταν να είμαι κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είμαι σήμερα. Είμαι γεννημένη ηθοποιός. Μόνο όταν βρίσκομαι στη θεατρική σκηνή ή μπροστά από την κάμερα κάποιου σκηνοθέτη μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Όταν υποδύομαι κάποιον χαρακτήρα που με εμπνέει, τότε είμαι πραγματικά ελεύθερη.

— Στη νέα σας ταινία «Ασυνήθιστες φίλες» ποιο είναι το στοιχείο στον χαρακτήρα της μεγαλοαστής Αλμά που σας ενέπνευσε, ώστε να αποφασίσετε να πείτε το ναι στη συνεργασία με τη σκηνοθέτρια Πατρισιά Μαζουί;
Καταρχήν να πω ότι γνώριζα καλά την Πατρισιά, αφού είχαμε δουλέψει μαζί πολύ παλιά (σ.σ. το 2000) στο «Saint-Cyr» και ήθελα να ξανασυνεργαστούμε, επειδή είναι μια εξαιρετική σκηνοθέτρια, ειδικά στον τρόπο –είναι πολύ καλά οργανωμένη και ξέρει τι θέλει– που διευθύνει τους ηθοποιούς της. Ένας άλλος λόγος ήταν και η καταπληκτική συμπρωταγωνίστριά μου, η Χαφσιά Χερζί.

— Με την οποία επίσης έχετε συνεργαστεί, σωστά;
Ναι, παίξαμε μαζί στην τελευταία ταινία του Αντρέ Τεσινέ –ενός σκηνοθέτη που εκτιμώ βαθύτατα– το «Les gens d' àcôté». Η Χαφσιά είναι εξαιρετική ηθοποιός και πάντα ήθελα να τη γνωρίσω και, γιατί όχι, να δουλέψουμε μαζί σε μια ταινία. Άρα χαίρομαι διπλά που τελικά παίξαμε σε δύο και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

— Υποδύεστε την Αλμά, ενώ η Χαφσιά είναι η Μινά. Είναι δύο πρόσωπα που δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός από το ότι και των δύο οι σύζυγοι βρίσκονται έγκλειστοι στην ίδια φυλακή. Πώς είναι δυνατόν αυτές οι δύο γυναίκες, που κινούνται σε διαφορετικούς κόσμους, να βρεθούν τόσο κοντά;
Αυτή είναι η ικανότητα που έχει ένα σενάριο, όταν είναι καλογραμμένο και μελετημένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Η συνάντησή τους συμβαίνει με τόση φυσικότητα χάρη στην ανοιχτή συμπεριφορά και τη μεγαλοθυμία της Αλμά, καθώς και στην περιέργειά της να μάθει περισσότερα πράγματα γι’ αυτή τη δυναμική γυναίκα που δεν διστάζει να δώσει ένα αληθινό σόου προκειμένου να της επιτραπεί να δει τον άντρα της. Έχετε δίκιο, όμως, όταν λέτε ότι στην πραγματική ζωή η πιθανότητα να συναντηθούν η Μινά και η Αλμά είναι μόλις μία στις εκατό.

— Υπάρχουν κάποιοι σκηνοθέτες στους οποίους θεωρείτε ότι χρωστάτε κάτι παραπάνω για το χτίσιμο της εντυπωσιακής καριέρας σας; (Η Ιζαμπέλ Ιπέρ κατέχει το ρεκόρ υποψηφιοτήτων –16 συνολικά, με δύο νίκες– στα βραβεία Σεζάρ, τα «γαλλικά Όσκαρ»)
Απ’ όλους τους σκηνοθέτες με τους οποίους έχω συνεργαστεί έχω πάρει και κάτι. Από τους λιγότερο γνωστούς μέχρι ιερά τέρατα σαν τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ ή τον Μάικλ Τσιμίνο. (σ.σ. Με τον Τσιμίνο έκανε το χολιγουντιανό της ντεμπούτο το 1980, στην επεισοδιακή «Πύλη της Δύσης» δίπλα στον Κρις Κριστόφερσον και τον Κρίστοφερ Γουόκεν). Ο Μάικλ Τσιμίνο ήταν από τους πιο δύσκολους και απαιτητικούς σκηνοθέτες με τους οποίους έχω δουλέψει. Ήταν αυστηρός στις οδηγίες του και δεν υπολόγιζε τίποτα, ούτε καν τις εντολές του στούντιο. Κατάφερνε όμως να φτιάξει ένα ολόκληρο σύμπαν, στο οποίο δεν ήταν πάντα εύκολο να μπεις, αλλά έτσι και τα κατάφερνες, η εμπειρία θα σε αποζημίωνε και με το παραπάνω.

— Από τη συνεργασία σας με τον Γουόκεν τι κρατάτε;
Μόνο ωραία συναισθήματα και ευχάριστες αναμνήσεις. Α, και τους χορούς του, γιατί είναι καταπληκτικός χορευτής!

— Ποια είναι η γνώμη σας για την ηρωίδα που υποδύεστε στις «Ασυνήθιστες φίλες», αυτή την ανάλαφρη κομεντί χαρακτήρων;
Η Αλμά είναι μια πλούσια γυναίκα που θεωρητικά έχει τα πάντα στη ζωή της, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα. Δεν ξέρω πολλά άτομα σαν αυτήν και σίγουρα δεν γνωρίζω καμία γυναίκα που ο άντρας της βρίσκεται στη φυλακή. Όμως το στοιχείο αυτό (η καταδίκη του μεγαλογιατρού) προσδίδει στοιχεία στη συμπεριφορά της που είναι κάπως αψυχολόγητα. Δεν μπορείς να την πεις δυστυχισμένη, αφού δείχνει χαρούμενη τις περισσότερες φορές, όμως υπάρχει σαφώς κάτι μέσα της που την τρώει.

— Υπάρχει, όμως, έντονο και το ταξικό στοιχείο στο φιλμ. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το βασικό θέμα του δεν είναι τόσο η ιδιαίτερη σχέση φιλίας που αναπτύσσεται ανάμεσα στις δύο γυναίκες, αλλά το χάσμα που υπάρχει ανάμεσά τους λόγω των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων που εκπροσωπούν;
Χαίρομαι που το λέτε αυτό, επειδή αυτή η σκέψη υπήρχε και στο μυαλό της Πατρισιά όταν έφτιαχνε την ταινία. Ήθελε από τη μία να υπάρχει το δέσιμο των δύο γυναικών και των προσπαθειών που κάνουν για να ξεφύγουν από την προκαθορισμένη μοίρα τους κι από την άλλη να τονίσει τις ταξικές διαφορές τους, που θα τις ακολουθούν σταθερά και θα υπενθυμίζουν τη μεταξύ τους απόσταση.

***

Στη συνέχεια η κουβέντα μας περιστρέφεται γύρω από την υπερβολική έκθεση του σημερινού ανθρώπου στα social media («ευτυχώς δεν έχω καμία επαφή, αλλά μαθαίνω ότι σε κάποια από αυτά υπάρχει τοξικότητα») αλλά και το κίνημα Metoo, για το οποίο η Ιπέρ αναφέρει: «Πάντα είναι χρήσιμη η κουβέντα γύρω από το γυναικείο ζήτημα, και χαίρομαι που αποτελώ κομμάτι του κινήματος». Τέλος, μιλήσαμε για τη νέα φάση στη σχέση τηλεόρασης και κινηματογράφου. «Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μυσταγωγία της παρακολούθησης μιας ταινίας στο φυσικό της περιβάλλον, την αίθουσα. Όμως δεν σας κρύβω ότι είδα πρόσφατα μια σειρά στην τηλεόραση που με ενθουσίασε, το “Adolescence”. Μήπως το είδατε;» 

Info
H ταινία «Ασυνήθιστες φίλες» βγαίνει την Πέμπτη 10 Απριλίου στις αίθουσες σε διανομή Weird Wave