Όλα όσα Φανταζόμαστε ως Φως: Η ταινία - λυρικό παραμύθι από την Ινδία

Το λυρικό αφηγηματικό ντεμπούτο της Παγιάλ Καπάντια, «Όλα όσα Φανταζόμαστε ως Φως», έρχεται στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 23 Ιανουαρίου 2025, από το Cinobo. Η ταινία που απέσπασε πέρυσι το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής (Grand Prix) στις Κάννες, πραγματεύεται την ιστορία τριών νοσοκόμων στη σύγχρονη Βομβάη, η κάθε μία από τις οποίες αναζητά την προσωπική λύτρωση. Η ταινία διακρίθηκε για τον ανθρωπισμό της, χωρίς να καταφεύγει σε ηθικολογίες, μεγαλοστομίες και διδακτισμό.

Όλα όσα φανταζόμαστε ως Φως: Η ταινία ντεμπούτο της Παγιάλ Καπάντια

Η Καπάντια, ύστερα από μια σειρά ταινιών μικρού μήκους, γύρισε το 2021 το πρώτο της μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ, με τίτλο, «A Night of Knowing Nothing». Το «Όλα όσα Φανταζόμαστε ως Φως» (2024) είναι η πρώτη ταινία μυθοπλασίας της σκηνοθέτιδας και συμμετείχε στον επίσημο διαγωνισμό του Φεστιβάλ των Καννών για τον Χρυσό Φοίνικα, ο οποίος τελικά πήγε στην επίσης αριστουργηματική ταινία «Anora», του Σον Μπέικερ. Στην Ελλάδα, η ταινία της Καπάντια προβλήθηκε για πρώτη φορά στο 65^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου αγαπήθηκε και από το ελληνικό κοινό.

Το «Όλα όσα Φανταζόμαστε ως Φως» διαδραματίζεται στη σύγχρονη Ινδία και ακολουθεί την ιστορία δύο συγκατοίκων που εργάζονται σε ένα νοσοκομείο της Βομβάης και σε μια συνάδελφό τους που μόλις βγήκε στη σύνταξη. Η Πράμπα (Κάνι Κουσρούτι) είναι παντρεμένη με έναν άντρα που ζει στη μακρινή Γερμανία και επικοινωνεί μαζί του ελάχιστα, αλλά η αξιοπρέπειά της δεν την αφήνει να ενδώσει στο φλερτ του γιατρού που προσπαθεί να την πλησιάσει. Η Ανού (Ντίβια Πράμπα) ζει τον έρωτά της με τον Σιάζ, έναν Μουσουλμάνο, αλλά προκειμένου να γίνει επίσημα γυναίκα του, πρέπει να κάνει κάποιες υποχωρήσεις που δεν ταιριάζουν στη δική της κουλτούρα. Η Παρβάτι (Τσάγια Κάνταμ) απειλείται ξαφνικά με έξωση από το διαμέρισμά της και παίρνει την απόφαση να φύγει για το χωριό της. Οι τρεις γυναίκες, που θα μπορούσαν να είναι η ίδια σε διαφορετικές φάσεις της ζωής, θα περάσουν λίγες μέρες μαζί στην εξοχή, βρίσκοντας τον χρόνο μακριά από την πολύβουη καθημερινότητα της πόλης να αναθεωρήσουν και να σχεδιάσουν εκ νέου τη ζωή τους.

Με μια σκηνοθετική ματιά που έχει συγκριθεί με εκείνη της Λουκρέσια Μαρτέλ, της Αλίτσε Ρορβάχερ, αλλά και του Γουόνγκ Καρ-Γουάι, η Καπάντια συνθέτει ένα λυρικό παραμύθι για ψυχές που αναζητούν σύνδεση και ποίηση μέσα στην κακοφωνία της κοινωνικής καταπίεσης. Η ταινία αποτελεί επίσης μία ισχυρή φεμινιστική δήλωση, μιλώντας για τη θέση της γυναίκας, τόσο στην Ινδία όσο και οπουδήποτε στον κόσμο, με τρόπο διακριτικό, αλλά ξεκάθαρο. Πρόκειται για ένα μελαγχολικό φιλμ, με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού και έναν πέρα για πέρα ανθρωπιστικό χαρακτήρα.