Η αυλαία ανοίγει το 1929. Από τότε μέχρι σήμερα, η Ακαδημία Βραβείων αλλά και αυτά τα χαρακτηριστικά ανθρωποειδή αγαλματάκια έχουν κλέψει την προσοχή μας. Η βραδιά των Oscars φημίζεται τόσο για το φαντασμαγορικό show που προσφέρει όσο και για τις ταινίες που βραβεύονται. Μπορεί μερικές φορές να αφήνει απέξω κάποιες από τις καλύτερες ταινίες, αλλά το event εξακολουθεί να κατέχει τη διεθνή προσοχή και αισίως έχει δώσει μέχρι σήμερα 2.809 Oscars σε διάστημα 86 μοναδικών τελετών. Στο διάστημα αυτό, έχουν σημειωθεί 11 ενδιαφέροντα αλλά και πολύ περίεργα γεγονότα. Απολαύστε τα:
1. Στην πραγματικότητα τα αγαλματάκια δεν περνούν σχεδόν ποτέ στην κατοχή των βραβευμένων. Αφού οι νικητές παρουσιαστούν με τα βραβεία τους, έρχεται η ώρα του αποχαιρετισμού. Οι τυχεροί της βραδιάς πρέπει να υπογράψουν ένα σύμφωνο που προβλέπει ότι σε περίπτωση που θελήσουν να πουλήσουν το αγαλματάκι τους, πρέπει πρώτα να το προσφέρουν στην Ακαδημία για $1. Αν αρνηθούν, δεν μπορούν να κρατήσουν το τρόπαιό τους. Ο κανόνας αυτός έχει τεθεί σε εφαρμογή από το 1950, κάτι που σημαίνει ότι παλαιότερα βραβεία συχνά κάνουν την εμφάνισή τους στην ανοιχτή αγορά. Για αυτό, σε περίπτωση που θέλετε να αγοράσετε ένα Όσκαρ (ταιριάζει ωραία επάνω στο τζάκι), να είστε προετοιμασμένοι να πληρώσετε πολύ παραπάνω από $1. Ο Steven Speielberg αγόρασε το Όσκαρ της Bette Davis για $578.000 το 2001 και το δώρισε πίσω στη Ακαδημία, ενώ ο Michael Jackson πλήρωσε πάνω από ένα εκατομμύριο για το βραβείο του David Selznick το 1999.
2. Ο μεγαλύτερος χαμένος στην ιστορία των Όσκαρ είναι ο sound editor Kevin O’Connell. Παρά τις 20 υποψηφιότητές του (από το 1983 για τη δουλειά του στην ταινία «Terms of Endearment» μέχρι το 2007 για το «Transformers»), ο O’Connell δεν έχει κερδίσει ούτε ένα αγαλματάκι. Αμαρτία είναι, κάποτε πρέπει να το κερδίσει το ρημάδι.
3. Για να πάρει μία ταινία υποφηφιότητα για Όσκαρ δεν αρκεί να είναι απλά καλή. Πρέπει να πληροί κάποιες προδιαγραφές. Η διάρκειά της θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 λεπτά και να έχει γυριστεί σε φιλμ 35 ή 70 χιλιοστών ή σε ψηφιακό φιλμ προοδευτικής σάρωσης με καρέ 24 ή 48 και ελάχιστη ανάλυση 2.048 από 1.080 pixels. Επιπλέον η ταινία πρέπει να έχει προβληθεί για τουλάχιστον 7 ημέρες στο Λος Άντζελες.
4. Αυτό το τελευταίο σχετικά με την εξέταση των ταινιών στο Λος Άντζελες αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περίπτωση του Charlie Chaplin με την ταινία «Limelight» το 1952. Η ταινία του δεν ακολούθησε αυτή τη διαδικασία και έτσι δεν κατάφερε να αποσπάσει κάποιο βραβείο. Όταν όμως προβλήθηκε τελικά στο Λος Άντζελες το 1973, τέθηκε σε υποψηφιότητα και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Σύνθεσης.
5. Ένας από τους πιο περίεργους νικητές του βραβείου Oscar ήταν το Βρετανικό Υπουργείο Πληροφοριών το 1941, για το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Target for Tonight». Δεν συμβαίνει και κάθε μέρα ένα προπαγανδιστικό όργανο πολέμου μιας χώρας να κερδίζει ένα τέτοιο βραβείο.
6. Υπάρχει ένας μόνο νικητής Οscar με το όνομα Oscar Hammerstein II, ο οποίος κέρδισε δύο βραβεία για το καλύτερο τραγούδι.
7. Ενώ οι συνθήκες και οι λεπτομέρειες της μεγάλης αυτής γιορτής των βραβείων είναι ήδη θρυλικές και φαντασμαγορικές, μπορούν να γίνουν ακόμα συγκλονιστικότερες. Μετά τα βραβεία θα προσφερθούν στους καλεσμένους της βραδιάς 1.200 μπουκάλια σαμπάνιας, 1.000 αστακοί, 1.200 στρείδια Kumamoto και 18 κιλά χαβιάρι. Και για επιδόρπιο βάλτε 4.000 σοκολατένια οσκαροαγαλματάκια με 7 κιλά χρυσόσκονη από πάνω.
8. Το Kodak Theater, το πιο πρόσφατο σπίτι των Oscars, έχει χωρητικότητα 3.332 ατόμων. Φυσικά αυτοί που πρέπει να φαίνονται για να τους «βλέπουν» οι κάμερες, καλύπτουν τις πρώτες θέσεις. Πολλοί όμως από τους καλεσμένους δεν εμφανίζονται οπότε οι θέσεις πρέπει να καλυφθούν για να μη φαίνονται κενά στην αίθουσα. Γι’αυτό το λόγο υπάρχουν οι «κομπάρσοι» που με 125 δολάρια την ώρα για αμοιβή, παίζουν τον ρόλο του θεατή-σταρ.
9. Εκτός από περιστασιακό κράξιμο σε ταινίες που αξίζουν, τα Όσκαρ φημίζονταν και για τις υπερβολικά μεγάλες και συναισθηματικές ομιλίες αποδοχής των βραβείων. Αυτό ξεπέρασε κάθε όριο το 2002, που μία τελετή σημείωσε διάρκεια 4 ώρες και 25 λεπτά. Από τότε η Ακαδημία θέσπισε τον κανόνα των 45 δευτερολέπτων. Όσοι ομιλητές ξεπεράσουν αυτό το χρόνο θα κόβονται από την ορχήστρα. Αυτό είναι ομολογουμένως πιο εύκολο και πιο απλό από το να παρακολουθείς ξεσπάσματα, ευχαριστίες στην μητέρα, τον πατέρα και όλο το σόι των νικητών.
10. Αναφορικά με το θέμα των ομιλιών, το ρεκόρ για τη συντομότερη ομιλία μοιράζεται ο William Holden με τον διάσημο σκηνοθέτη Alfred Hitchcock. Και οι δύο είπαν απλά «σας ευχαριστώ».
11. Ενώ το επιχρυσωμένο αγαλματίδιο από χαλκό και κασσίτερο είναι το σήμα κατατεθέν όλου του event, η φράση «And the winner is…» είναι ακόμα πιο διάσημη. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε από τους παρουσιαστές για να ανακοινώνουν τον βραβευμένο μέχρι που το 1989 σιγά-σιγά και ησύχως εγκαταλείφθηκε. Από τότε αντικαταστάθηκε από τη φράση «And the Oscar goes to…» κάνοντας τους χαμένους να αισθάνονται λίγο καλύτερα.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
11°
