Τομ Χάρντι: Ο Τρυφερός Τραμπούκος από το Λονδίνο

Στην τελευταία ταινία του Τζεφ Νίκολς, που μόλις κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους, μία παρέα από σκληροτράχηλους μηχανόβιους μαρσάρει ανελέητα στους χωματόδρομους του Σικάγο, κάνοντας κόντρες και παίζοντας σφαλιάρες με τις αντίπαλες συμμορίες. Με την οθόνη να ξεχειλίζει από παλιομοδίτικη τεστοστερόνη, γκανγκστερικό αέρα και σκονισμένα δερμάτινα, η συμμετοχή του Τομ Χάρντι φαντάζει σχεδόν αναπόφευκτη- και η ατμόσφαιρα του φιλμ (που φέρει τον τίτλο «Οι Μηχανόβιοι»), ταυτίζεται απολύτως με την περσόνα που τόσο ενδελεχώς έχει καλλιεργήσει τα τελευταία 20 χρόνια ο ερμηνευτής από το Hammersmith.

Ανάμεσα στα λάδια μηχανής, τις αξύριστες μουτσούνες, τα σκονισμένα μπαρ και τα κουμπούρια, ο Τομ Χάρντι (που έχει χτίσει την καριέρα του ενσαρκώνοντας τραμπούκους και εγκληματίες) μοιάζει να βρίσκεται ψυχή τε και σώματι στο στοιχείο του -πράγμα που χαρίζει στην ερμηνεία του μία ευπρόσδεκτη οικειότητα.

Με τίτλους σαν και το «Bikeriders», το τηλεοπτικό «Peaky Blinders», το «Warrior» και το «Lawless» στο ενεργητικό του, ο Τομ Χάρντι έχει γίνει πλέον αρχέτυπο της οld-school αρρενωπότητας: Στο διαδίκτυο, ορδές από κάγκουρες και φιλόδοξους alpha males πίνουν νερό στο όνομά του, με την αγριόφατσα του ηθοποιού να πρωταγωνιστεί σε αναρίθμητα inspirational videos που επιχειρούν να σου μάθουν τι πάει να πει «πραγματικός άντρας».

Όμως, όπως σίγουρα θα μπορούσε να μας επιβεβαιώσει και ο Κίλιαν Μέρφι, το να γίνεις σύμβολο του ανδρισμού δε σημαίνει απαραιτήτως πως είσαι χούλιγκαν και στην πραγματικότητα. Ένα flashback στη φιλμογραφία του Τομ Χάρντι είναι αρκετό για να μας θυμίσει πως, η σχέση του Λονδρέζου ηθοποιού με την αρρενωπότητα ήταν πάντοτε ρευστή -ισορροπώντας ανάμεσα στο παραδοσιακά «αντρίκιο» και το κομψά λεπτεπίλεπτο, με μερικούς από τους πιο σκληροτράχηλους ρόλους του να περιέχουν μία καλά κρυμμένη, ευαίσθητη ανασφάλεια.

Το ίδιο αντιλαμβάνεται κανείς βλέποντας και τις συνεντεύξεις του: το ξυρισμένο κεφάλι, η σωματική διάπλαση, τα αναρίθμητα τατού και το πολλά βαρύ ανάστημα του ηθοποιού φέρνουν στο μυαλό έναν επικίνδυνο συμμορίτη -αλλά τα λόγια του (ένας συνδυασμός από κουλτουριάρικες ατάκες και ψυχαναλυτικές αμπελοφιλοσοφίες) τον κάνουν αβίαστα προσιτό.

Ο ίδιος δείχνει να απολαμβάνει αυτή την αντίθεση στην προσωπικότητά του: «Όταν εμφανίζομαι στο πλατό και κάποιος σκιάζεται λόγω της εμφάνισής μου, χαίρομαι γι' αυτό» είχε δηλώσει το 2015 στο GQ.

Γιατί εγώ ξέρω ποιος είμαι. Εσύ αποφασίζεις αν θα με εμπιστευθείς. Εγώ όσο πιο ευχάριστος γίνω, τόσο πιο τρομαχτικό είναι τελικά για μερικούς ανθρώπους

- συμπληρώνει με αυτοπεποίθηση.

Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως η περσόνα του Τομ Χάρντι είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη: αντιθέτως, η ζωή του μοιάζει να είναι ένα απρόσμενο συνονθύλευμα από βαρετό, εγγλέζικο καθωσπρεπισμό και αυθεντική street εμπειρία. Γόνος καλλιτεχνών (μίας ζωγράφου και ενός λογοτέχνη), ο Τομ Χάρντι μεγάλωσε σε ένα ήρεμο προάστιο του Λονδίνου και φοίτησε σε μία σειρά από high-class οικοτροφεία, πριν έρθει αντιμέτωπος με συλλήψεις, αποβολές και ναρκωτικά.

Στη συνέχεια, κυνήγησε την καριέρα του σε θεατρικές σχολές υψηλού κύρους, πριν αποχωρήσει και από αυτές για να συμμετάσχει σε παραστάσεις -αλλά και για να κερδίσει έναν τοπικό τηλεοπτικό διαγωνισμό ως top φωτομοντέλο.

Αυτή η ταλάντωση ανάμεσα στο κομψό και το σκληροτράχηλο δείχνει να επεκτείνεται και στις επαγγελματικές του επιλογές: ξεκινώντας την καριέρα του με ρόλους στρατιωτών και μισθοφόρων («Black Hawk Down», «Band of Brothers»), ο Τομ Χάρντι έκανε στροφή 180 μοιρών ενσαρκώνοντας τον δαιμόνιο κλώνο του Jean-Luc Picard στο «Star Trek Nemesis» -και με την έλευση των 2000s, ο Τομ Χάρντι ανέλαβε μία σειρά από ρόλους που ανέτρεπαν το παραδοσιακά αρρενωπό, όπως ο κρυφά ομοφυλόφιλος γκάνγκστερ του «RocknRolla», ο αχαλίνωτα κραυγαλέος τρελάρας του «Bronson», αλλά και ο κομψευόμενος δάνδης του «Inception» ο οποίος ήταν (σύμφωνα με τον ίδιο) βασισμένος στην αμετανόητα κουλτουριάρικη προσωπικότητα του Kρίστοφερ Νόλαν.

Hταν στα 2010s όμως που ο Τομ Χάρντι έμελλε να τελειοποιήσει την «εγκληματική» του περσόνα: «Warrior», «Lawless», «Legend», «The Drop», «Peaky Blinders», «The Revenant» και φυσικά, «Mad Max: Fury Road» είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους στους οποίους συμμετείχε ο Τομ Χάρντι, ενσαρκώνοντας σκληροπυρηνικούς μποξέρ, μεταπολεμικούς γκάνγκστερ, μισοτρελαμένους πολεμιστές και αδυσώπητους εγκληματίες. Ο Τομ Χάρντι είχε βρει το niche του και, ως αποτέλεσμα, καλλιέργησε καταλλήλως και την off-camera συμπεριφορά του.

Άφησε γενειάδα για να κρύψει τα ακαταμάχητα χείλη του, υιοθέτησε boho αισθητική γεμάτη τατουάζ και μπιχλιμπίδια και, όπως δήλωσε στον Matt Mueller το 2011, πήρε την απόφαση να γυμναστεί εντόνως, «ώστε να τραβάει την προσοχή και να μεγιστοποιεί τις επαγγελματικές του ευκαιρίες».

Παρ' όλα αυτά, η αντισυμβατική προσέγγιση του Τομ Χάρντι εξακολουθεί να δίνει χρώμα στις ερμηνείες του

Στην προσπάθειά του να εμφυσήσει μυστήριο στους χαρακτήρες του, ο Τομ Χάρντι υιοθετεί διάφορα αναπάντεχα quirks, αντισυμβατικές κινησιολογίες, περίεργες προφορές και αγχωτικά τικ, προσδίδοντας έτσι (άθελά του;) μία πιο θηλυκή πλευρά στις ερμηνείες του. Ουδέν παράδειγμα καλύτερο από τον ρόλο του στις ταινίες «Venom», όπου ενσαρκώνει έναν αναμαλλιασμένο δημοσιογράφο με διάπλαση ντουλάπας που αναγκάζεται να αναπτύξει στενή πλατωνική σχέση με έναν εξωγήινο.

Tα δύο φιλμ της σειράς ειρωνεύονται τις υπερηρωικές ταινίες, υιοθετώντας τα κλισέ των ρομαντικών κομεντί -αλλά τελικά διαβάζουν σχεδόν σαν παρωδία της ίδιας της Χάρντειας περσόνας, όπου ένας υποτιθέμενος άντρακλας έρχεται αντιμέτωπος με τη σαθρότητα της σχολαστικά κατασκευασμένης παραδοσιακής αντρίλας του.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Τομ Χάρντι, ο Τζορτζ Μίλερ του είπε κάποτε πως «To χάρισμα είναι ένας συνδυασμός από γοητεία και κίνδυνο». Πιστός στις συμβουλές του σκηνοθέτη του, ο Τομ Χάρντι φαίνεται να έχει υιοθετήσει την συγκεκριμένη φιλοσοφία -συνδυάζοντας έτσι τα κατάλληλα στοιχεία της προσωπικότητάς του για να δημιουργήσει μία περσονα που πουλάει. «Τι με ρωτάτε εμένα για τον ανδρισμό;» απαντάει στον Daniel Peres το 2015. «Εγώ είμαι τόσο αρρενωπός όσο και μία μελιτζάνα». Όταν όμως ο δημοσιογράφος του υπενθυμίζει τους πολυάριθμους «αρρενωπούς» ρόλους του, ο Τομ Χάρντι κάνει αμέσως -τι άλλο;- επιτόπια στροφή: «Ε βέβαια. Αφού σε κανέναν δεν αρέσουν οι φλωρούμπες».